Glenn van der Burg (host): Nieuw Business Radio. Let's talk business. Met nu Peoplepower. Peoplepower is een programma over de kracht van mensen in organisaties. Met interviews en laatste inzichten voor betere prestaties en gelukkige mensen. Welkom bij People Power Change. Het is weer tijd voor mijn maandelijkse programma samen met Jeroen Büscher. Waarin wij gezamenlijk op zoek gaan naar mensen. Change agents die organisaties helpen om beter, sneller, mooier, gelukkiger. Duurzamer enzovoort. Als er maar R achter staat, dan komt dat meestal wel goed. Ja, dat valt niet mee. Veranderen in organisaties is niet voor niks dat daar boeken over vol worden geschreven. En zo ook door Jeroen zelf overigens. Die doet er ook blij aan mee. En vandaag hebben we weer een mooie uitzending voor je. Met ook weer een change agent. En Jeroen die gaat je vertellen wie dat is.
Jeroen Büscher (gast-host): Ja, welkom bij People Power Change en wat geweldig dat je weer luistert. Ik vraag me wel eens af, zijn wij nou zo goed of heeft u zo weinig te doen, luisteraar? In deze aflevering gaan we in gesprek met Rosanne Gompers van New Company Creations. Organisaties voelen voortdurend de druk om te blijven vernieuwen. Onze gast van vandaag helpt haar klanten in die vernieuwing. Daarbij zoomen we in op een heel specifiek aspect van het werk. Het creëren van een fysieke omgeving, zeg maar een gebouw, dat ondersteunt in de gewenste verandering. Ons gedrag wordt immers voor een flink gedeelte bepaald door onze context. De fysieke context speelt daar een grote rol in. Maar hoe ontwikkel je nou een ruimte, zodat die aanzet tot bepaald gedrag? We gaan onderzoeken hoe Rozan dat aanpakt als Change Agent. Rozan, welkom.
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Hi Jeroen, dank je. Hallo.
Jeroen Büscher (gast-host): Nou de vraag waar ik elk programma altijd weer mee begin is, wat heb jij nodig om te veranderen?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Verleiding. Wat ik nodig heb om te veranderen of om mezelf te veranderen is... Ik ben visueel ingesteld, dus ik moet het voor me zien, wat het doel is van de verandering. En ik moet ook in de gelegenheid worden gesteld. Ik ben zelf ondernemer, dus dat kan ik lekker zelf bepalen, om ook aan de slag te gaan. Dus resultaten zien, kleine stappen zetten. En vooral ook dingen zelf uitvinden. Zodat je trots bent op wat je doet, een stap vooruit zet. Dat zijn denk ik echt de twee belangrijkste dingen. Dus ik moet het einddoel voor me zien en kleine stappen met resultaat.
Jeroen Büscher (gast-host): En hoe kom jij voor jezelf, als jij zelf in die verandering steekt? Hoe doemt dat eindbeeld dan bij jou op? Is dat een visioen? Is dat een droom?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Nou, dat is eigenlijk wel vaak een succes wat ik voor me zie of iets wat ik aan mijn bedrijf wil toevoegen. Of een bepaalde setting waarin ik mezelf zie. Maar dat kan ook zijn een succes voor een klant, een mooi project. En vanuit die verbeelding kan ik ook mensen daar mee naartoe nemen. Maar zo motiveer ik mezelf eigenlijk ook.
Jeroen Büscher (gast-host): Super interessant, want veel gasten die we hier hebben gehad, die benaderen verandering vanuit onrust en ongenoegen en jij ziet hem dus uiteindelijk als een positieve visie.
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Nou ja, je hebt pijn en plezier nodig denk ik. Dus plezier is het toekomstbeeld, het perspectief, de vonk, dat wil ik ook. Dat is denk ik wel heel vaak bij mij. En ja, ik denk dat je daar uiteindelijk naar op zoek gaat omdat je ergens ontevreden over bent. Of omdat je het beter wil of anders. Of gewoon iets heel leuks ziet waarvan je denkt: hé, dat kan ik ook nog op de wagen laden.
Jeroen Büscher (gast-host): Nou, en wat doe je met al die dromen dan voor de kost? Wat is jouw rol in veranderingen?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Ik ben organisatieadviseur, organisatiesocioloog qua opleiding. Ik heb altijd gewerkt als organisatieadviseur. Ik heb veel klanten begeleid in verandertrajecten die te maken hadden met beter samenwerken in ketens van partijen die dat met elkaar moeten doen en samen iets moois voor de klant moeten maken. Ik heb in die trajecten altijd veel gedaan met gedrag, cultuurverandering. Het lukt mij denk ik goed om mensen enthousiast ergens over te krijgen, omdat ik ook even vanuit dat perspectief kan gaan vertellen, of al voor me zie wat zij nog niet voor zich zien. En wat ik nu steeds meer doe, en waar ik ontzettend blij mee ben, want ik vind het gewoon superleuk, is in die veranderingen ook de fysieke context betrekken. Dus een gebouw, een omgeving, een fysieke plek, waarmee eigenlijk de verandering die je voor ogen hebt—of dat nou innovatie is, klantgericht werken of anders samenwerken—ook echt zichtbaar en tastbaar wordt.
Jeroen Büscher (gast-host): Dat was precies waar ik het met je over wil hebben. Het is wel fijn als je gast zelf de bruggetjes doet. Twaalf jaar geleden heeft de marketingindustrie een nieuwe term uitgevonden. Die heette ineens het nieuwe werken. En dat is met hard applaus door de architectenindustrie ontvangen. Want ineens gingen allerlei organisaties hele andere hippe gebouwen neerzetten. Geloof jij dat een gebouw dat maakt dat mensen elkaar ontmoeten, niet meer in hun kamertje vastzitten, dat dat al cultuurverandering is?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Ik denk dat dat niet genoeg is. Ik denk wel dat je echt heel veel kan veranderen door mensen in een andere fysieke omgeving te zetten. Er ontstaat een totaal andere dynamiek. Maar je zei zelf al iets over het nieuwe werken als woord. Het is ook een beetje een beladen term. Waarom? Omdat er rondom dat pand tot nu toe vaak te weinig is nagedacht over waarom dan? Wat willen we daar dan mee? Hoe dan? En ook inzoomend op je publiek: hoe werken onze mensen? Wie zijn onze mensen? Wat hebben ze nodig? En dan krijg je dus gebouwen die inderdaad ook vanuit een architect zijn bedacht, die te weinig gevoel heeft—dat zal niet in alle gevallen zo zijn—maar te ver afstaat van de dagelijkse context van die mensen. Of, wat je ook heel vaak hebt gezien: vierkante meters besparen, flexfactor 0,7. Dus op elke 100 mensen hebben we maar 70 werkplekken nodig. Dat zijn gewoon de verkeerde drijfveren. Dus het zou veel meer gekoppeld moeten zijn—en dat doen we gelukkig ook met onze klanten—aan innovatie, visie, strategie. En hoe ga je dan dat gebouw, die fysieke ruimte, als middel inzetten om mensen te verleiden tot gewenst gedrag.
Jeroen Büscher (gast-host): Het nieuwe werken was natuurlijk een enorme hype een tijdje. Overal zag je ineens dat naar voren komen. Er werd zelfs mee geadverteerd in vacatureteksten: wij doen aan het nieuwe werken. Kom bij ons. Kun je dan nu concluderen dat het nieuwe werken dood is? Dat het gewoon voorbij is?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Nou, ik denk dat de term dood is. Ik gebruik hem zelf ook niet meer zo heel veel in marketing, maar soms gebruiken klanten het wel. Waar het om gaat, is het vraagstuk daarachter van hoe innoveer je je systeem? En ik denk dat er veel organisaties bezig zijn geweest met dat een beetje te doen. Ze komen er nu achter dat ze ingehaald worden door concurrenten met nieuwe, slimmere business- en verdienmodellen, dat ze nog niet genoeg geïnnoveerd hebben. Dus gaan ze ook opnieuw kijken naar hun interne organisatie en er zijn ook gewoon budgetten heel lang bewaard die nu weer vrijkomen, waardoor echt panden die niet meer kunnen—waar mensen nog in donkere kamertjes met z'n tweeën zitten—nu aangepakt worden. En dan wordt er echt wel intelligenter over nagedacht. Dus ik denk dat er veel groepen zijn, en ook klanten zelf, die geleerd hebben van de slechte verhalen over het nieuwe werken zonder visie en concept.
Jeroen Büscher (gast-host): Jij zegt dat fysieke context impact heeft op hoe mensen zich gedragen. Kan je dat voor mij visualiseren? Stel: mijn mensen zitten te veel in kamertjes. Hoe zorg ik door middel van een gebouw dat ze vernieuwender worden? Hoe werkt dat psychologisch dan, als socioloog?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Ten eerste is het goed om te erkennen dat deze verandering voor mensen, juist die mensen die heel veel in hun eigen kamertje hebben gezeten, ontzettend spannend is. Dat moet je erkennen en zeker niet bagatelliseren. Daar begint het mee. Je komt in dit soort projecten eigenlijk heel laag in de piramide van Maslow: veiligheid, angst. En heel veel mensen vinden het moeilijk om daar ja tegen te zeggen, omdat ze nog niet precies weten wat ze ervoor terugkrijgen. Wij doen een aantal dingen om mensen mee te nemen in het verhaal en in het concept dat we bedenken. Eén is luisteren naar wat ze nodig hebben voor hun werk. En dat verschilt per team. Een team van accountmanagers is vaak buiten de deur, komt op kantoor om collega's te ontmoeten, wil praten, reuring, ergens je laptop open kunnen klappen. Die komen voor die dynamiek en die sociale structuur. Een team van controllers of bijvoorbeeld HR heeft veel meer te maken met privacygevoelige informatie en geconcentreerd werken. Dus wij kijken nadrukkelijk naar hoe een team werkt, wat de dynamiek is en wat de behoefte is. En twee: psychologisch, erkennen we de zorgen, maken we ze bespreekbaar en nemen we die mee.
Glenn van der Burg (host): Peoplepower. Inspirerende gesprekken over de kracht van mensen in organisaties. Met Jeroen Büscher.
Jeroen Büscher (gast-host): Dank je Glenn. Glenn rondt nog dvd’s af. Die jongen leeft nog in de twintigste eeuw. Rozan, laten we het spel eens doen, want ik wil het concreet hebben. Wat doe je dan precies? Ik ben een klant en wij zijn een bank en we zijn veel te veel met onze producten bezig geweest en we moeten nu meer op de klant worden. En jij kan een gebouw maken voor mij dat ze veel klantgerichter worden. Doe eens even. Waar begin je?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Waar beginnen? Misschien is het goed om te zeggen wat we doen en dan zoom ik in op hoe. Wij ontwikkelen een werkconcept en een programma van eisen vanuit de strategie en visie van die klant. In dit geval hebben we dat aan de hand gehad met een bank. Verbindend werken was de vraag: hoe kunnen we verbindend werken? Mijn collega ontwerpt vervolgens het nieuwe kantoor aan de hand van het programma van eisen en ik ga dan met teams in co-creatie die verandering vormgeven.
Jeroen Büscher (gast-host): Dus het begint bij die strategie?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Het begint met strategie, visie- en conceptontwikkeling. En dan is het belangrijk dat de juiste mensen aan tafel zitten. Niet: gebouw = facilitair. Nee, ik wil met marketeers praten, met de directie, met HR, met al die partijen. Waarom? Omdat in het veranderen van een gebouw zoveel kansen zitten: je kunt toegankelijkheid voor de klant laten zien, je kunt werkplekken bieden aan klanten, je kunt transparantie en openheid tonen. Je kunt letterlijk mensen die elkaar nooit tegenkomen—omdat ze jarenlang op een eigen verdieping zaten—elkaar laten ontmoeten. Het is belangrijk dat al die domeinen zich verbinden aan die visie. Je wilt de aspiraties van de organisatie begrijpen, hoe ze met elkaar en met anderen willen omgaan, en niet alleen vanuit het kokertje van één afdeling.
Jeroen Büscher (gast-host): Wat maakt jou effectief? Dat wil je weten. Oké, en daar heb je een beeld van dan. En hoe gaan we dat ontwikkelen? En dan?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Die sessies doen wij vaak met een groep ambassadeurs. Die mensen worden meteen ambassadeurs van het ontwikkelen van het nieuwe gebouw. Ik vind het belangrijk dat zij bij het hele traject betrokken blijven. Ik noem ze ambassadeurs omdat ik verwacht dat als ze enthousiast zijn en ergens ja tegen zeggen, ze dat ook uitdragen. Iemand van HR snapt dan dat je dit kan verbinden aan arbeidsmarktcommunicatie en internal branding; dat de identiteit die wij terug laten komen in het gebouw, overeenkomt met externe communicatie. Je wil dat mensen in de organisatie zelf eigenaar worden van die veranderingen.
Jeroen Büscher (gast-host): Dus de volgende stap is?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): We maken een programma van eisen. En dan gaat mijn collega van The Community Office, Saskia Vrolijk, aan de slag met het ontwerp. Dat bestaat uit stappen: schetsontwerp, voorlopig ontwerp (soms meerdere), materialisatie, definitief ontwerp. Ook dat doen we met de ambassadeurs. Vaak is in het PvE al geconcretiseerd hoeveel mensen, hoeveel werkplekken je nodig hebt—je wilt een bepaalde dynamiek. Een te groot jasje geeft ook niet de dynamiek die je wil. Eigenlijk ben je sociaal aan het ensceneren: je zet een infrastructuur neer waarmee je mensen verleidt tot gedrag. Zoals een stadsplanoloog: je kijkt hoe bewoners met publieke ruimte omgaan en wat ze verleidt om die te gebruiken. En dat doen we co-creatief, zodat ze eigenaar worden en enthousiast over het gebouw waar ze straks in gaan werken. We nemen ze ook vaak mee naar andere plekken, laten voelen en ervaren: dit willen we niet, dit juist wel, dit past bij ons. Dat betekent dat je heel erg met elkaar nadenkt over de identiteit van je organisatie.
Jeroen Büscher (gast-host): Rozan, als je bij een klant komt en de conclusie is: ze hebben hun visie niet op orde, geen clue wie ze zijn en waar ze van zijn. Wat doe je dan?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Dan zorg ik dat die doelen er wel komen. We gaan met elkaar die doelen helder krijgen. Het nieuwe werken om het nieuwe werken, of “we gaan flexen”, dat is niks. Dat leidt nergens toe. Dan krijg je mensen die maar thuis gaan werken omdat ze ongelukkig zijn in hun werkomgeving. Voor ons is het een randvoorwaarde om te starten. Vaak komen mensen met een vraag over het kantoor—moderniseren, etc.—maar dan leggen we uit: die investering kan veel meer opleveren dan alleen vierkante meters slimmer gebruiken. Daar krijgen ze meestal wel oren naar.
Jeroen Büscher (gast-host): En als een klant zegt: ik wil gewoon een beetje hippig. Anders komen mensen niet werken als het niet hippig is. Wat zeg je dan?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Dat is waar. Maar dan nog proberen we er meer uit te halen. Er is altijd wel iemand van HR die dat moet vertalen in arbeidsmarktcommunicatie of andere uitingen. Hippig prima, leuk, maar we maken er graag meer van. En soms is het bij een bestaande klant: nu even geen groot verhaal, we willen in die vleugel hetzelfde, nieuw budget, we gaan door. Dan is het gewoon een aanpassing. Dat moet ook kunnen.
Jeroen Büscher (gast-host): Dat betekent dat, als je het naar de fysieke context brengt, je gedrag beïnvloedt. Maar er zijn meer elementen, zoals leiderschap en het functiehuis. Daar gaan we na het volgende plaatje verder over.
Glenn van der Burg (host): Nieuw Business Radio. Non-stop lekkere muziek voor op het werk en inspirerende gesprekken.
Jeroen Büscher (gast-host): Gedrag wordt, denken we, bepaald door wie we in de spiegel zien, maar in feite wordt ons gedrag voor een groot deel bepaald door onze context. En in mijn persoonlijke context is dat de fysieke context waar we het vandaag over hebben, maar ook de mentale context. En daar hoor ik stemmen uit mijn verleden die mij sturen en inspireren. En een van die stemmen gaat u direct horen, dames en heren. Alle stilte, aandacht, adem in voor Harry Starren.
Harry Starren (columnist): De titel van mijn column luidt ‘Nederland moet zich gedragen’. En ik wil over die titel eerst iets zeggen. Wij zeuren nogal over Griekenland, maar de vraag is gewettigd, deugen wij eigenlijk zelf wel? En zijn wij eigenlijk wel goed wijs? Ik vrees van niet. Het liefste houd ik filosofische columns, waar ik mij van mijn zachte kant toon. Dat we oog moeten hebben voor talent, dat het beter kan in organisaties en dat veranderen eigenlijk vanzelf gaat. Met een kwinkslag hier en daar om het luchtig te houden, want vooral niet zwaar. Het leven is een feestje en iedereen is welkom. Met die gewoonte wil ik breken. Ik begin een beetje een hekel aan ons land te krijgen. Een land dat omkomt in zijn eigen vermogen, met teveel opgepot geld en dat zich armer voordoet dan het is. Het vreemde en de vreemdeling buitensluit en daarmee zichzelf in kortzichtigheid tekort doet. Een kleinburgerlijk en benepen land dat bijkans negen maanden neemt om een kabinet te vormen met één zetel meerderheid, waarin Sraalhans keukenmeester is. En waar het raadplegen van de bevolking waar mogelijk wordt gemeden. Eén keer per vier jaar is meer dan genoeg. Een termijn die uit het ver verleden doet denken en toen alles nog stadsgewijs verliep. We houden elkaar sinds de Tweede Wereldoorlog voor dat het uit de lengte of de breedte moet. Sommigen zeggen dat we zo rijk zijn, omdat we zo zuinig zijn. Mijn stelling is dat we veel rijker zouden zijn als we minder zuinig waren, ook in geld. Maar niet alleen in geld, ook in goed fatsoen, want kleinburgerlijk is laf en op termijn zelfs onverstandig. We behoren tot de zeven rijkste landen ter wereld. En dat begint nu langzamerhand genant te worden. Zo spotten we al jaren met een afspraak die we in de Europese Unie hebben gemaakt, dat we niet meer dan 6% overhouden op onze lopende rekening. Wij houden er dit jaar 11% over. Daar kunnen de Grieken nog wat van leren, maar het is net zo ongebruikelijk en onverstandig. Een extreme overschrijding waar je niemand over hoort. Wat betekent het dat de verhoudingen in Europa scheefgroeien? Want dat doen ze. Hoe kan het dat we zoveel overhouden? Dat doen we door werkenden in ons land hun aandeel in de opbrengst te ontzeggen. Onze producten en diensten zijn veel te goedkoop. Omdat we samen met economisch zwakkere landen in één muntunie zitten, is onze gemeenschappelijke munt relatief goedkoop. Dankbaar, die zwakkere landen. Dat maakt het voor ons makkelijker om onze producten en diensten te exporteren. Dankzij de zwakkere landen is onze positie in de wereld ijzersterk. Wat zouden de conclusies daarvan moeten zijn? Dat de lonen in ons land hoger moeten. Een pleidooi dat niet van de vakbonden komt, die ingeslapen vertegenwoordigers van de werknemers, maar notabene van De Nederlandsche Bank. Nou, niet bepaald een linkse club. En wat nog meer? We zouden bereid moeten zijn een groter aandeel te nemen in de migrantenstroom. Omdat we het ons makkelijk kunnen permitteren. Het geld spuit ons collectief uit de oren. Maar ook omdat vergrijzing ons een belang geeft bij het op peil houden en brengen van de beroepsbevolking. We komen in tal van sectoren mensen tekort. En dat tekort zal alleen maar toenemen. Dat bedreigt onze welvaart en onze levenskwaliteit. Wat zou het resultaat zijn als we er iets aan deden? Dat ons overschot op de betalingsbalans terugkeert naar normale proporties. De beroepsbevolking een eerlijk aandeel krijgt in de welvaart. Kapitaal krijgt al verhoudingsgewijs veel meer dan vroeger en arbeid steeds minder dan vroeger. We zouden ons daarvoor meer moeten interesseren in cijfers, in de macro-economie. Maar wij zijn alleen maar in bedrijfseconomie geïnteresseerd. Die cijfers in de macro-economie maken duidelijk dat een sociaal beleid dat solidair is met binnenstaanders en buitenstaanders, uiteindelijk in ons allerbelang is. Maar zeg nou eerlijk, bent u geïnteresseerd in de arbeidsinkomensquote, in de kapitaalsinkomensquote en ons structurele overschot op de lopende rekening? Eerlijk zeggen.
Glenn van der Burg (host): Dames en heren, Harry Starren, met veel dank aan hem. Ja, en zo gaan we... Ik ben nogal een beetje stil van, Jeroen. Heb jij dat nou ook of niet?
Jeroen Büscher (gast-host): Ik was ook even van m’n apropos gewoon. Harry die toch even... Dit is nou wat je inspiratie noemt. En toch even een tik ook. Het is uit respect voor onze gast, maar de impuls is: even jongens, laten we alles aan de kant gooien en het over iets anders hebben. Ik hoop dat het thuis impact heeft die het ook voor u had. En ik dacht dat Glenn er een jingle ingooide, maar dat deed hij gelukkig niet. We zijn nog steeds in gesprek met Rozan Gompers. Zij ontwikkelt met organisaties het gebouw waarin zij kunnen zijn die ze willen zijn. Rozan, we hadden het er net over dat de fysieke omgeving voor een gedeelte ons gedrag bepaalt, maar natuurlijk ook de oude structuren die meegenomen worden in dat gebouw. Het is leuk dat we flex gaan werken, maar als de baas me afblaft en precies vertelt wat ik moet doen, dan verandert er niet veel. Hoe pak je dat niet-fysieke mee in dat ontwikkelproces?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Zowel de mentale werkomgeving als de fysieke, maar ook de virtuele werkomgeving, daar kijken we al naar in de visie- en conceptontwikkeling. Dus in die eerste gesprekken met die belangrijke stakeholders is dat onderwerp van gesprek. En ons ontwerp is ook voor al die drie: fysiek, virtueel en mentaal. Dus daar zit dat al in. Als wij weten: er is een leiderschapstraject, of er loopt al een cultuurprogramma, of we gaan reorganiseren en teams opheffen—want ik vind zelf: het gaat niet meer om teams maar ‘teaming as a skill’—dan verankeren we dat in de visie. Je moet ook weten hoe dat straks werkt om een goed gebouw te ontwerpen. En daarmee kan dat gebouw een nieuwe, frisse start zijn. Als er leiderschapsontwikkeling of andere trajecten lopen, verbinden we dat in taal en timing. In grote organisaties lopen vaak veel verandertrajecten los van elkaar. Medewerkers weten dan niet meer wat er gebeurt. In the end is het te vatten in één verhaal. Bedenk dat verhaal met elkaar: wie we willen zijn, hoe we met elkaar omgaan en wat we voor de buitenwereld willen zijn.
Jeroen Büscher (gast-host): Een klant van ons, een uitgever, zegt: wij worden eigenlijk een softwarebedrijf. Dat betekent dat innovatie sneller moet, we meer over locaties en landen samenwerken, mobiliteit anders invullen. Hoe vertaal je zoiets?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Dan creëren we werkomgevingen waarin mensen makkelijk in verschillende settings samenwerken. We gaan van hoofdkantoor naar verschillende workhubs, waar projectmatig en flexibel gewerkt wordt. Het kantoor zelf moet flexibel ontworpen worden omdat je niet weet wat morgen nodig is. Dat noemen wij het ‘fluid office’. Dan hoef je niet elk jaar te verbouwen en verzin je slimme dingen. Je moet het verbinden.
Jeroen Büscher (gast-host): Verandering = weerstand. Je zegt: co-creatie. Maar mensen hebben houvast: hun eigen plekje, droppot. Hoe verwerk je dat, zodat niet alleen dromen regeren?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Door echt naar mensen te luisteren en niet vanuit een groepje idealisten een keurslijf te bedenken. We ontwikkelen vaak persona’s bij een klant. Er zijn mensen die voor hun werk de hele dag op één plek zitten—helpdesk, administratief. We brengen de intelligentie én het unieke van het bedrijf in het concept. Wie is heel mobiel, wie minder? Dat betekent bijvoorbeeld dat niet iedereen hoeft te flexen. Of dat je instroomgebieden of zones krijgt waar je directe collega’s die je nodig hebt, elkaar dagelijks ontmoeten. Je hoeft niet meer elke dag aan hetzelfde bureau, maar er zijn leukere, spannendere werkplekken waar je ook gebruik van kan maken. Het luistert nauw. Het moet passen bij mensen en hun werk en ze net verleiden om uit hun comfortzone te komen. Het moet niet mijn droom zijn, het moet hun droom zijn.
Glenn van der Burg (host): People Power. Inspirerende gesprekken over de kracht van mensen in organisaties.
Jeroen Büscher (gast-host): Ja, je luistert naar People Power Change. Mijn naam is Jeroen Büscher en ik praat met Rozan Gompers. En die man die er doorheen praat, die kent u zo langzamerhand wel, dus die ga ik niet nog een keer aankondigen. Wij praten met Rozan die zich bezighoudt met het ontwikkelen van gebouwen, maar dat samengaat met organisatieverandering. We zijn in het laatste stukje. Je vraagt tussendoor bezorgd of het concreet genoeg is. Ik wil heel concreet worden hoe jij je eigen rol ziet. In jouw verhaal is steeds ‘het gesprek’ cruciaal, om mensen bij het creatieproces te betrekken zodat het hun eigen gebouw wordt. Welke rol speel jij in dat gesprek?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): De verbinder. Doordat ik meer afstand heb dan de mensen aan tafel, ben ik echt de adviseur. Ik verbind mensen in hun taal. Iedereen zit vaak vanuit z’n eigen koker een plan te maken. Ik kan aan tafel zeggen: jullie bedoelen hetzelfde, andere taal. Ik ben een tolk. Ik maak van iets complex één helder verhaal voor het bedrijf—visie en strategie—maar ook in de communicatie naar mensen: waarom gaan we dit doen, wat gaan we doen en hoe. Ik zie op een gegeven moment vaak voor me hoe leuk en beter het kan worden en wat ze eraan hebben, en dat kan ik vormgeven in taal. Het lukt me om mensen daarin mee te nemen—enthousiasme, bevlogenheid. Een MT was eens zeer sceptisch. We hebben een tour georganiseerd. Ga het zelf ervaren. Niet de consultant die vertelt dat het leuk is, maar de mensen zelf.
Jeroen Büscher (gast-host): Ik had een klant die overging op plaats- en tijdonafhankelijk werken—eufemisme voor het nieuwe werken, eufemisme voor we slopen de wandjes. Hij was in paniek: privacy van gesprekken, overzicht over mensen weg. Zijn manier van leidinggeven kwam ter discussie te staan. Speel je in dit soort verstoringen van de orde een rol?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Ja. In visie en concept komt die manier van leidinggeven vaak al aan bod. Hoe willen we met elkaar omgaan? Wat is onze visie op thuiswerken? Dat bespreken we voordat we bouwen. Dat krijgt vorm in leidende principes. Als het kwartje later valt en iemand zich overvallen voelt, dan ben je weer de luisteraar en zorg je dat ze in gesprek blijven. Je hebt niet iedereen meteen mee, maar altijd een voorhoede. Mensen beseffen: straks zie ik mijn mensen niet meer vanzelfsprekend elke dag. Hoe werkt dat dan? Je rol is bewustmaken, luisteren en verbinden.
Jeroen Büscher (gast-host): Jouw boodschap is: we maken geen nieuw gebouw, we kijken opnieuw hoe we met elkaar willen omgaan en kiezen daar een schil bij. Ervaren organisaties dat niet als een ontploffing?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Je komt vaak laag in de piramide van Maslow. Ik heb meegemaakt dat mensen zich bedreigd voelen en heftig reageren. Daarom is de verankering vooraf met de juiste mensen en het ‘waarom’ zo belangrijk. Eigenaarschap: het gevoel dat je mee kan sturen. In een organisatie van 2000 man praat je niet met 2000 man. Dus de rol van ambassadeur goed vertalen en het proces faciliteren is cruciaal. Wat je met een kleine groep doet, moet als olievlek werken—sessies die zich in andere settings herhalen. Het steentje in het water, de kringen breiden zich uit. Dat proces regisseer en faciliteer je. Gedurende de bouw begeleiden we ook de verandering.
Jeroen Büscher (gast-host): Leest allen, het laatste boek van Jeroen Büscher, getiteld Aanstekelijk Veranderen. Dankjewel, Rozan Gompers.
Glenn van der Burg (host): Ja, dat is altijd handig natuurlijk om het boek van Jeroen te... Oh, was dat een soort van sluikreclame, Jeroen? Nee, het was redelijk gewoon recht voor z’n raap. In the face. Rozan, wat mij lastig lijkt is dat je een tijdje het nieuwe werken had, nu is alles en iedereen agile. Het fysieke wat agile nodig heeft, is dat je met je team juist bij elkaar zit. Hoe ga jij om met golfbewegingen in manieren van werken en welk boek er toevallig in is?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Ik vind het leuk om mezelf te voeden met wat ‘erin’ is. Ik reis veel, kijk wat er wereldwijd gebeurt op het gebied van de toekomst van werken. Coworking spaces in opkomst, corporate coworking. Het hoeft niet meer binnen één gebouw te spelen. Daarnaast: ik verkoop geen trend, ik help een klant met een vraagstuk. Een klant mag van mij verwachten dat ik weet wat werkt en wat niet, wat trends zijn en wat je vooral niet moet willen, en waar je over kunt nadenken. Een klant hoeft geen trend te implementeren. Je kijkt waar de klant staat en hoe je die een stap verder helpt. Voor de een is dat van kamertjes en droppotten naar een volgende stap, voor de ander met vierkante meters over is dat een start-up valley in hun gebouw. Elke klant is toe aan een next level in coworking.
Jeroen Büscher (gast-host): We zeggen vaak: verandering stopt niet en lijkt sneller te gaan. Ik praat met je vanuit het beeld van een gebouw. Maar we weten dat we slecht kunnen voorspellen hoe we gaan samenwerken. Tien jaar geleden dachten we niet dat samenwerking zo weinig fysieke context vraagt. Lopen we niet achter de muziek aan als we een gebouw ontwikkelen? En waar gaat het naartoe?
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Een van de trends die wij voorspelden voor 2017 in ons trendrapport is: fysiek volgt mobiel. Mobiel werken kan door technologie overal, maar mensen zijn klaar met werken aan de keukentafel en zzp’ers met alleen de koffietent. Overal ontstaan werkomgevingen op plekken waar je het niet verwacht. Coworking, maar ook coliving. Coworking spaces beginnen hotels. Op stations kun je in een huiskamer werken. En dat huiselijke aspect—het huiskamergevoel—zien we sterk. Mensen hebben ook behoefte om terug te gaan naar kantoor, maar dan wel een inspirerende omgeving waar je je lekker voelt. En dat is voor iedereen anders.
Jeroen Büscher (gast-host): Ik dank Rozan Gompers heel erg voor haar verhaal. Een verhaal over stenen die langzaam loskomen van de grond en gaan zweven en uiteindelijk verbonden worden door wat mensen verbindt: hoe we samenwerken, hoe we iets voor een ander doen en hoe we dromen van mooie zaken. Dank je wel voor dit gesprek.
Rosanne Gompers (gast, organisatieadviseur bij New Company Creations): Dank je wel voor de mooie vragen.
Glenn van der Burg (host): Ja en ik dank Jeroen Büscher voor weer een mooie People Power Change. Wat voor mij altijd wel fijn is dat ik niet zoveel hoef te doen en een beetje lekker kan luisteren, en zo nu en dan eens een beetje vervelende vragen tussendoor gooien. Wij gaan er nog een uurtje voor uurtje door. We hebben best wel veel eigenlijk moet ik je zeggen in het volgende uur. We gaan bellen met Guido Heesen van Effectory die ons gaat vertellen waarom het jaarlijkse medewerkerstevredenheidsonderzoek ten einde is. We bellen met Aukje Nauta die ons gaat vertellen over een manifest over duurzame inzetbaarheid dat ze maakte met negentig professionals. Doekes is weer in de laatste managementliteratuur en nieuwtjes gedoken. En we gaan nog bellen met Roos Wouters over haar Werkvereniging. Kortom, we hebben het druk zat. Straks aan de andere kant van het uur, dus blijf lekker luisteren.