Transcript

Voice-over (Promo): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Nieuw Business Radio. Let's talk business. Met nu People Power. People Power is een programma over de kracht van mensen in organisaties. Met interviews en laatste inzichten voor betere prestaties en gelukkige mensen.

Glenn van der Burg (Host): Om mee te kunnen in razendsnelle veranderingen moeten de meeste organisaties hun manier van werken voortdurend aanpassen. Zeker in deze tijden van crisis natuurlijk. Dan is verandering helemaal belangrijk. Maar hoe verander je of beweeg je mensen? In People Power Change gaan Jeroen Büscher en ik in gesprek met mensen die veranderingen aanvoeren. Wij noemen ze de change agents. Zij zijn de inspiratiebronnen voor de gedragsverandering van anderen. We onderzoeken hoe ze denken, maar vooral hoe ze doen. Deze keer hebben we een bijzondere change agent in de studio: Allard Droste, ondernemer en auteur van Semco in de polder. En ik zag vanochtend nog een heel bijzonder LinkedIn-filmpje van hem. Wil jij de nieuwste afleveringen van People Power via WhatsApp? Sla ons nummer dan op: 0645667548. Stuur ons een bericht met je naam en ‘podcast aan’, dan sturen we de nieuwste afleveringen zodra ze online staan. Fijn dat je luistert naar People Power Change.

Jeroen Büscher (Co-host): Ja luisteraar, wat geweldig dat u luistert. Op dit moment in Nederland kunt u dat ook makkelijk, dus zo stoer is het nou ook weer niet. We leven zo’n beetje in een hedendaagse versie van The Living Dead. Als ik om me heen kijk in de nieuwe studio, de zombies smeren zich tegen het raam aan. Maar gelukkig kunnen we hier bij het knappend haardvuur van People Power Change praten met die mensen die verandercatalysator zijn. In mijn studio inderdaad Allard Droste. Allard, heel erg welkom.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Dankjewel. Leuk om hier te zijn.

Jeroen Büscher (Co-host): Dat laten we maar hopen. Ik zal proberen lief, aardig en toch prikkelend te zijn. Mijn eerste vraag is altijd hetzelfde: wat heb je eigenlijk nodig om te kunnen veranderen?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Mensen. Ik kan wel iets doen, maar ik heb mensen om mij heen nodig. Mensen die in beweging komen, die dingen gaan doen, die het leuk vinden. Kortom, mensen. Je vroeg net: wat doe je eigenlijk voor de kost? Ik gebruik steeds vaker het woord ‘aanklooien’. Ik klooi een beetje aan, om heel eerlijk te zijn, Jeroen. Ik had ooit een redelijk eenvoudig bestaan met één bedrijf waar ik elke dag naartoe mocht, Aldowa. Inmiddels mag ik meerdere dingen doen, wat ontzettend leuk is, maar dat zorgt soms ook dat ik niet helemaal gefocust ben.

Jeroen Büscher (Co-host): Over Aldowa gaan we het zeker nog hebben. Het is ook je lot dat je het steeds moet hebben over iets wat inmiddels voor een groot deel achter je ligt. Glenn zei het al: ik zie een filmpje op LinkedIn langskomen dat je honderd keer duizend euro ter beschikking stelt voor mensen die gezien het coronavirus dat nu echt nodig hebben. Ik dacht meteen: dat is typisch Allard Droste. Waarom is dat typisch jij? Wat drijft je om zo’n actie op te zetten?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Dat komt in één keer bij me op. Terug naar je vorige vraag: wat heb je nodig om te veranderen? Mensen. Ik ben echt een mensenmens. Ik wil het samen doen, delen. In zo’n situatie als deze denk ik meteen aan al die mensen die het nu moeilijk hebben. Ik zit gelukkig aan de goede kant en dan denk je: wat kan ik doen? Ik kan mensen moed inpraten of ik kan het ook gewoon doen. Dat probeer ik: gewoon doen. De aanleiding was concreet: een vriendin van ons in het dorp die in één keer ontslagen was na jaren trouwe dienst. Ik kan haar een bloemetje sturen of ik kan daadwerkelijk iets voor haar doen, bijvoorbeeld haar huur betalen voor een paar maanden. Dat laatste heb ik gedaan. Ik dacht: hoe kan ik dit op grotere schaal? Wat ik nog belangrijker vind: hoe krijg ik mensen in beweging? Niet op wereldschaal, maar in mijn directe omgeving. Om even wat meer over de schutting te kijken, om te kijken naar de buurman of collega. Er zijn genoeg redenen om bang te zijn, maar kijk ook even verder.

Jeroen Büscher (Co-host): Dit lukt je ook steeds. Wat zit er dan in Allard dat jou dat lukt, terwijl zoveel mensen het proberen maar niet slagen?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Gewoon doen. Mijn kreet is altijd ‘doe normaal’. Zondag op de racefiets, twee uur tegen de wind in, dacht ik: kan ik die vriendin helpen? Moet ik het wel? Je hoofd gaat ratelen: ze moet het zelf rooien, ik kan niet iedereen helpen. Je kunt eindeloos denken, maar je kunt het ook gewoon doen. Spijt heb ik alleen als ik het niet doe. Dus ik druk op de knop en ga. Zo doe ik dat bij alles. We hebben ook zes maanden vluchtelingen uit Syrië in huis gehad. Facebookberichtje op vrijdagmiddag: wie kan ze onderdak bieden? Ik dacht weer: wel, niet, taal, wat als ze niet weggaan? Allerlei redenen. En toen: ik ga het gewoon doen. Het heeft me alleen maar moois opgeleverd.

Jeroen Büscher (Co-host): Ik beweer altijd dat ondernemers een genetische afwijking hebben, een gen dat te maken heeft met angst dat ze missen. Klopt dat?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ik heb vast vele afwijkingen, maar het is niet dat ik geen angst heb. Ik probeer wel voorzichtig te zijn en na te denken. Ik ben niet roekeloos. Je leeft één keer. Je kunt alles stuk redeneren, of je kunt het gewoon doen. Er zijn ook heel veel dingen die ik niet doe. En er zijn mensen die honderd keer meer doen dan ik. Er wordt veel gepraat. Zet praat om in daden. Dat hoeft niet om geld te gaan: een boodschap doen, een telefoontje plegen.

Jeroen Büscher (Co-host): Ik heb in dertig jaar geleerd soms te zeggen: ‘dat weet ik ook niet, we zien wel, we gaan wat doen en beginnen bij de eerste stap’.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Altijd beginnen met een eerste stap. We willen het vaak perfect doen, waardoor het nooit gebeurt. Begin en accepteer dat je af en toe faalt en commentaar krijgt. Er gebeurt dan wel iets.

Jeroen Büscher (Co-host): We spoelen terug. Allard had ooit een beroep. Wat was dat?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Voor Aldowa had ik een waanzinnig beroep bij een groot concern. Op het eind was ik bij wijze van spreken chef vergaderen. Ik was manager.

Jeroen Büscher (Co-host): Aldowa: je kwam in een bedrijf met twaalf mensen dat je kon kopen.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Bijna dertien mensen. Eind 2006 mocht ik het kopen. De eigenaren hadden geen opvolging. Ik was op zoek naar een bedrijf, en zo geschiedde. Het bedrijf is heel erg gaan groeien. Een mooi verhaal. Eén anekdote: het eerste wat ik deed was 12 sleutels laten maken en die maandagochtend aan alle personeelsleden geven.

Jeroen Büscher (Co-host): Waarom?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Het gebeurde gewoon. Iets zei me: vanaf nu is het ook jullie bedrijf, letterlijk en symbolisch. Praktisch: iedereen kan naar binnen. Maar vooral: doe alsof je thuis bent. Dat waren ze niet gewend. De helft wilde de sleutel inleveren, dacht aan een valstrik, zochten naar camera’s. Al snel was het geaccepteerd. Tot op de dag van vandaag heeft iedereen een sleutel.

Jeroen Büscher (Co-host): Je deed wat veel managers het moeilijkst vinden: je overal niet mee bemoeien, aan hen laten, budgetten, vertrouwen en verantwoordelijkheid geven. En het groeide.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Niet vanzelf, het was hard werken. Maar de manier was anders. Geen regels anders dan ‘doe normaal’. We zijn een groep mensen, niemand is meer of beter. Doe waar je goed in bent. In vertrouwen en eigen verantwoordelijkheid kun je veel laten. Dan hoef je geen politiek te bedrijven, geen ingewikkelde functioneringsgesprekken, geen autorisatieschermen. Al die energie kun je besteden aan samenwerken, ideeën, fouten oplossen, klanten bellen.

Jeroen Büscher (Co-host): Mensen geloven graag dat dit werkt, maar zijn bang dat het niet werkt. Hoe geloofde jij dat dit zou werken?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Het zit zo in mij dat ik er niet eens over nadenk. Bijvoorbeeld bij die 100x €1000-actie: er zijn geen spelregels. Mensen vragen: hoe weet je dat het legitiem is? Zitten er geen charlatans tussen? Komt niet bij me op. En als er één of twee misbruik maken: nou en. Als dat je leven is, succes.

Glenn van der Burg (Host): Voor Aldowa werkte je bij een groot bedrijf. Deed je het daar ook al zo?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Tot op zekere hoogte. In het begin was alles leuk en schattig, ik was stagiair en mocht veel. Hoe verder ik groeide, hoe meer ik aan banden werd gelegd. In het begin volgde ik dat stramien. Bij beoordelingsrondes of strategiesessies dacht ik: wat raar. Het duurde jaren voordat ik doorhad dat het anders kan.

Jeroen Büscher (Co-host): Was de aanschaf van het bedrijf: nu ga ik het uitproberen?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ik noem mezelf professioneel dromer. Ik heb een heel duidelijk beeld van waar ik al ben. Ik had een beeld: ik heb een bedrijf, mannen in een hal die mooie dingen maken. Iedereen die ik sprak vertelde ik over mijn bedrijf. Binnen een paar weken belde iemand: ‘ik heb hem voor je gevonden, Aldowa in Rotterdam’. Ik wist niet specifiek iets van metaal, maar had techniek gestudeerd. Het was een duik in het diepe. Had ik een plan? Nee. Dit was het eerste bedrijf dat me werd aangeboden. Ik was op slag verliefd. Mannen, machines, grote hal, omzet, winst. Ik dacht: dit is hem. Een paar koppen koffie, jaarrapportje, en gaan.

Jeroen Büscher (Co-host): Op een gegeven moment ben je eruit gegaan. Is het speeltje dan uitgespeeld?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Mijn manier van werken was vertrouwen en eigen verantwoordelijkheid. Het meest ultieme is dat bij het hele team neerleggen. Ik merkte dat mijn rol uitgespeeld raakte. Ik nam beslissingen omdat een ander ze niet nam, en andersom. Kippen-ei. Ik dacht: het meest ultieme is als ik me er zelf buiten zet. Dat experiment ben ik aangegaan. Gevolg: ik werd niet meer gebeld, het bedrijf hobbelde door, misschien beter zonder mij. Dat was wennen, alsof een kind het huis uitging. Vorige week was ik er: 2019 was beter dan het jaar ervoor, nul verloop, mensen happy. Er zit geen manager op. We gebruiken dat woord niet. We hebben wel natuurlijke leiders: mensen die opstaan op basis van acceptatie, jong of oud, hoog- of praktisch opgeleid. Ze hebben iets waar iedereen naar wil luisteren.

Jeroen Büscher (Co-host): Je zegt: ik geef vertrouwen. Maar mensen die dat niet gewend zijn, wantrouwen dat. Hoe wordt wantrouwen vertrouwen?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ik ageer daartegen. Iedereen wil vertrouwd worden. Niemand zegt: ik wil jouw vertrouwen niet. Ze moeten wennen als ze dat jaren niet hebben meegemaakt. Mijn ervaring: alle mensen kunnen daar prima mee omgaan. En ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand mijn vertrouwen schaadt door liegen, stelen, bedriegen.

Jeroen Büscher (Co-host): Dames en heren, in een coronacrisis is het tegenmiddel: heb vertrouwen.

Voice-over (Bumper): People Power, inspirerende gesprekken over de kracht van mensen in organisaties. Met Jeroen Büscher, die aankondigt dat hij vol vertrouwen de ruimte geeft aan onze columnist Harry Starren.

Harry Starren (Columnist): Dankjewel Jeroen. Ik bevind mij in isolatie, maar daar ben ik niet de enige in. Mijn column heet ‘Autonomie maar met mate’. We zitten vreemd in elkaar, zei René Gude, de te vroeg overleden directeur van de Internationale School voor Wijsbegeerte in Leusden. Gekke uitdrukking, want je hoort nooit iemand zeggen de te laat overleden. Hij wordt nog steeds gemist. We willen er graag bij horen en we willen ons tegelijkertijd onderscheiden: een paradox. Ambtenaren zeggen vaak dat zij zelf geen echte ambtenaar zijn. Nederlanders zeggen bijna altijd dat iets typisch Nederlands is, maar sluiten zich daar meteen bij uit. Als je vraagt of de veranderaar zelf moet veranderen, is er onbegrip. De veranderaar ziet zichzelf als laatste. Mensen streven naar autonomie én naar verbondenheid. Ik zag dat ooit bij een school in aanbouw: leerlingen klitten bij de ingang samen. Het plein werd pas benut toen het hek af was. Ruimte ontstaat door haar te begrenzen. Voor speelruimte is veiligheid nodig en dat schept een grens. Veel managers denken dat onzekerheid een stimulans is. Er werd zelfs gesproken over een ‘learning platform’. Dan ga je vanzelf dansen. Het omgekeerde is waar. Veiligheid is de beste basis voor verandering. Vaste medewerkers wagen meer dan flexwerkers. Daarom is innovatie niet het beste in handen waar het vertrouwen in de toekomst het geringst is. Het gaat om veiligheid en zekerheid van waaruit je alles durft. De overheid durft te investeren waar het bedrijfsleven terughoudend is: gps, internet, infrastructuur danken we aan de overheid. Marktwerking met veel onzekerheden creëert niet de beste omstandigheden voor innovatie. De grootste uitdaging voor verandering is stabiliteit en voorspelbaarheid. Wie verandering nastreeft, doet er goed aan de bestendige condities te creëren. De natuur wijst de weg. Mijn vader, die van tuinieren hield, zou zeggen: dat weet toch iedereen?

Jeroen Büscher (Co-host): Harry Starren met een onverwachts einde vol vertrouwen. Dat was mijn schuld. Ik vond hem prachtig, Harry. Dankjewel.

Harry Starren (Columnist): Graag gedaan. Ik heb even mijn best gedaan.

Jeroen Büscher (Co-host): Voor mij dreigt de bedelstaf. Harry, ik zal voor je zorgen. Dan kom ik bij je in te doen, in Wageningen, aan de keukentafel.

Harry Starren (Columnist): Je bent van harte welkom. In tijden van crisis ontvluchten mensen de stad, dus kom bij mij op het platteland wonen. Ik kwam vanochtend in de Lidl zes pakken wc-papier halen. Niets menselijks is mij vreemd. En veel droogwaren.

Jeroen Büscher (Co-host): Dankjewel, Harry. Tot de volgende keer.

Glenn van der Burg (Host): We praten zo verder met Allard Droste. En natuurlijk hoor je ook Jeroen Büscher.

Madeleine Strik (Columnist — sociaal psycholoog, Universiteit Utrecht): Ik ben Madeleine Strik, sociaal psycholoog aan de Universiteit Utrecht. Elke maand heb ik een column bij People Power over het nut en de noodzaak van humor op het werk. Wil je alle columns luisteren? Ga naar peoplepower.radio en klik op Onze columniste. Of zoek in jouw favoriete podcast-app naar People Power columns.

Voice-over (Promo): Meepraten? Of meer programma's? people-power.nl

Jeroen Büscher (Co-host): Dat is het mooie van het coronavirus. U luistert naar deze podcast en terecht, want u heeft toch geen ruk te doen. Of misschien juist wel, maar dat maakt niet uit. Wij zijn hier in de studio samen met Glenn van der Burg en natuurlijk Allard Droste. We hebben het over vertrouwen en over veranderen zonder plan: het ontstaat, het gebeurt. Allard, in de column van Harry Starren zegt hij: mensen hebben juist veiligheid nodig om verandering aan te gaan. Jij riep meteen: vaste baan voor iedereen.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Daar ben ik van overtuigd. Mooie column. Als je iets vraagt van mensen, moeten ze ook iets terugkrijgen: zekerheid. Dat ze ergens bij horen en niet om het minste of geringste buiten de boot vallen. Verantwoordelijkheid en bezieling vragen om commitment. En ik gebruik vaak de term lange termijn. Ben je er voor de korte termijn? Dan gelden andere spelregels. Of ben je er voor de lange termijn met je bedrijf, je buurt? Dan hoor je dat samen te doen, door dik en dun. Nu is het even dun. Juist dan moet je er staan voor je mensen. Dat krijg je dubbel en dwars terug in dikke tijden. In 2007 begonnen we, in 2008 brak de crisis uit. Ik zei: we gaan er met z’n allen vol voor. Ik kan niets garanderen, maar mijn support en trouw hebben jullie. Ik ga niemand ontslaan als het niet hoeft. Gevolg: we groeiden in de crisis. We maakten even geen winst, maar we groeiden. De crisis was voorbij en we groeiden datzelfde jaar met dat loyale team 60% autonoom. Door die veiligheid, vaste baan, teamwork.

Jeroen Büscher (Co-host): Ben jij degene die het concept van dit radioprogramma onderuit haalt? We hebben het over verandercatalysatoren, maar volgens mij denk jij niet in ‘we moeten de boel veranderen’.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Alles wat meteen een label krijgt, daar ben ik wars van. Dan wordt er te veel over nagedacht. Veranderen is voor mij: doen en een eerste stap zetten. Verandering wordt vaak te groot gemaakt: meteen een heel nieuw ICT-pakket, van een bord spaghetti een bord asperges maken. Iedereen schiet in de stress, het gewone werk blijft liggen, iedereen in scholing, miljoenenprojecten mislukken. Maak het niet zo groot. Dan heet het geen veranderen meer, we zijn gewoon lekker bezig.

Jeroen Büscher (Co-host): Als concept klinkt het als groei waarbij de pol is vertrouwen. En elke dag een beetje water.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Precies. Je zegt tegen een plant ook niet: we gaan nu veranderen, want ik wil dat je volgend jaar zo groot bent. En toch verandert hij. Als je er elke dag naar kijkt, zie je weinig, maar een maand later ineens bladeren en een bloemetje.

Jeroen Büscher (Co-host): Mensen toetsen verandering aan fantasiedoelen. Ze kijken nooit terug wat er al gebeurd is, terwijl dat een betere maatstaf is.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Eens. Ik ben een professioneel dromer. Dat staat niet haaks hierop. Je mag nadenken over hoe mooi het kan zijn en welke richting je op wilt. Zomaar iets doen om het doen is niet mijn wereld. Ik vind het leuk om een doel te halen. De droom is de richting. Zoals een hek om een speeltuin veiligheid biedt, zo biedt een droom houvast: waarom je er elke dag bent en even een tandje beter doet.

Jeroen Büscher (Co-host): Gaat het mis in plannen? Veel bedrijven ontberen een droom. Dan is het: we moeten groeien of de beste zijn. Maar echt in de kern waarom iedereen er is, van koffiejuf tot directeur, ontbreekt vaak. Armoe. Laatste nieuws: Rutte heeft zijn portefeuille aan jou gegeven.

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ik zou geen dag willen ruilen. Zwaar respect. Politiek is te veel in het hoofd en te weinig doen. Leiderschap vind ik een zwaar woord. Ik probeer een voorbeeld te zijn: walk the talk.

Jeroen Büscher (Co-host): Je reist het land af, je schreef een boek. Zit er een dominee in? Ijdelheid, zendingsdrang?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ongetwijfeld een combinatie. Ik heb ook een ego. Maar ik heb een rechtvaardigheidsgevoel: ik wil op de bok staan en roepen: doe normaal met elkaar. Kijk naar elkaar om, help elkaar, deel. Ik krijg daar energie van. Als er 10 of 100 mensen naar huis rijden en denken: vanavond stap ik net even anders in de wedstrijd, dan krijgen we een leukere maatschappij. Ik wil niet de wereldverbeteraar zijn, het begint klein. En toch voel ik dat ik nog iets groots ga doen. Niet in financiële zin, maar een rimpel veroorzaken op het water. Mijn one-on-one-gedachte: als één iemand één ander helpt, dan is 1+1 meer dan 2. Helpen kan van alles zijn: buurman bezoeken, naar het ziekenhuis rijden, de tuin maaien, een tientje per maand geven. Minder armoede, stress, eenzaamheid, misschien minder oorlog.

Jeroen Büscher (Co-host): Gisteren stelde je 100x €1000 beschikbaar om mensen te helpen die het door corona lastig hebben. De clou was niet die actie, maar de oproep: wat doe jij?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Het was tweeledig: mezelf oproepen en anderen triggeren. Ik voelde me machteloos. Het is mooi als ik het startschot geef en mensen pakken het over. Gelukkig doen velen dat. Ik wil het verder uitbouwen: een app en platform rondom one-on-one. Iedereen kijkt om naar een ander.

Jeroen Büscher (Co-host): Luisteren nu veel HR- en managementprofessionals. Kun je ze helpen? Een les?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Enkele dingen. Ten eerste: mensen zijn geen bezit. Het is je belangrijkste component. Ga daar zorgvuldig mee om, door dik en dun. Taal is belangrijk: woorden als ‘directie’ en ‘bestuur’ maken afstand. Gebruik teamgenoten, collega’s. Noem jezelf niet groter dan een ander. Ten tweede: lef. Volg je instinct. We zijn het niet meer gewend om morgen gewoon aan de slag te gaan, kleine stapjes te zetten en dingen in beweging te krijgen. Stop met te veel nadenken. Het wordt nooit perfect. Ga aan de slag. Niks is fout. Met kleine stappen kun je makkelijk corrigeren. Krijg je commentaar, zeg je ‘sorry’, en zet je een ander stapje. Begin.

Jeroen Büscher (Co-host): Het is bijna taoïsme: accepteren wat er is en daarop reageren, en dan wel doen. Heb je nog een droom waarvan je denkt: dat lijkt me fantastisch?

Allard Droste (Gast — ondernemer en auteur van Semco in de polder): Ik heb meerdere projecten. De one-on-one foundation. Een boek met wijsheiden van over de wereld met mooie foto’s. Ik zie het boek al liggen en bied het aan bij Oprah Winfrey over twee jaar. En ik zie me ook tien jaar door Nieuw-Zeeland trekken met een tentje en leven van het wild, geïnspireerd door Floortje Dessing. Het is wat het is.

Jeroen Büscher (Co-host): Dank je, Allard Droste, voor je inspirerend zijn. We hadden het over een LP van Van Morrison: No method, no teacher, no guru. Een prachtige leidraad zonder richting, maar met veel schitterends dat vanzelf ontstaat. Je bent een waardige verandercatalysator, maar anders dan anders. Dankjewel.

Glenn van der Burg (Host): Dankjewel Allard Droste. En natuurlijk dankjewel Jeroen Büscher voor deze mooie aflevering. We zien of spreken je ongetwijfeld weer snel, Jeroen. Wij zijn er volgende week weer. Of dat hier fysiek is met gasten of via de telefoon, dat gaan we zien. We are still going strong. Volgende week hebben we een mooie uitzending met Centraal Beheer, rondom corona en ziekteverzuim: wat moet je ermee, hoe zit het met de verzekeringen? En een aflevering met de vrienden van Elo over hoe Artificial Intelligence mensen kan helpen, in plaats van dat banen verdwijnen. Dat hoor je in de volgende aflevering van People Power. Mocht je denken: ik heb niet zoveel te doen, op peoplepower.radio vind je nog zo’n 300 programma’s. Fijn dat je hebt geluisterd. Veel plezier, gezondheid vooral en doe een beetje voorzichtig.