Voice-over (Station promo): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. People Power opnieuw Business Radio. People Power is een programma over de kracht van mensen in organisaties. Met interviews en laatste inzichten voor betere prestaties en gelukkige mensen.
Glenn van der Burg (Presentator): Deze week in gespreknet. Ik stond ondertussen gewoon even met Harry te praten. Ja, dan krijg je dat natuurlijk. Peter Baas en Sheida Mohebbi zijn in de studio. En als de week begonnen is, dan bieden wij troost voor onderweg. Als je thuis, die kans is redelijk groot, of in de auto zit, maar die kans die wordt steeds groter, dan houden wij café zoals de Vlamingen zeggen. En in deze People Power Café Forum gaan we vandaag in gesprek over Evenwicht, we zijn bij de E aanbeland. Eerder waren het bij Café Forum afscheid, autonomie, burgerschap, crisis en wat was die derde ook alweer? Daadkracht? Weet jij het nog? Ik weet het niet. Ik weet het niet, maar ik ga het voor je opzoeken tussendoor. Maar die waren allemaal al de revue gepasseerd in dit mooie programma. In de economie, de samenleving, werk, privé, de natuur. Op tal van terreinen is het evenwicht of het ontbreken daarvan aan de orde. En daar gaan we vandaag mee in gesprek. Met Peter Baas en Sheida Mohebbi. Mijn belangrijkste vraag aan jou, Harry. Want eigenlijk gaan vooral jij met ze in gesprek. Waarom deze twee leuke mensen?
Harry Starren (Co-host): Ja, ik ken ze. Dus ik ken ze en weet dat ze bijzonder zijn. Maar ik ken ze niet zo goed dat ik uitgevraagd ben. Dus ik hoop eigenlijk ze nog beter te leren kennen via deze weg. Daar gebruikt dit programma überhaupt wel voor. Het is gewoon jouw bijpraathuurtje eigenlijk. Bijpraat in de openbaarheid. In de hoop dat anderen er iets mee opschieten. Ik weet niet of dat gerechtvaardigd is. Maar er is nog steeds veel applaus en er luisteren nog steeds veel mensen.
Glenn van der Burg (Presentator): Ja, er luisteren veel mensen. Dat hoor ik graag twee keer. Er luisteren veel mensen.
Harry Starren (Co-host): Overigens in coronatijd minder dan in pre-coronatijd.
Glenn van der Burg (Presentator): Echt waar? Dus in coronatijd, eigenlijk hebben we een gouden tijd.
Harry Starren (Co-host): Nee, want er luisteren minder mensen.
Glenn van der Burg (Presentator): Maar jouw business gaat beter.
Harry Starren (Co-host): Mijn business gaat beter. Of dat door corona komt, weet ik niet, maar ik vind het opvallend.
Glenn van der Burg (Presentator): Ja, podcast maken, dat is zo ingeraakt. Dat is hartstikke in. Je hebt de wind in de vleugels, of hoe heet dat ook? Een wind onder je vleugels. Ja, of in de zeilen. In de zeilen, ja, of in de rug, zoiets. Veel metaforen. Maar dat is het moment dat je moet oppassen, toch?
Harry Starren (Co-host): Ja, dan raakt het uit z'n evenwicht. Ja, en dan zijn we weer terug bij het onderwerp.
Glenn van der Burg (Presentator): Ja, dat was hem. Ik ben zelf wel eens uit m'n evenwicht. Jij?
Harry Starren (Co-host): Regelmatig, ja.
Glenn van der Burg (Presentator): En wat doe je dan als je uit je evenwicht bent? Hoe herkent jouw partner of je kinderen wanneer papa uit z'n evenwicht is?
Harry Starren (Co-host): Nou, mijn partner heeft dat ongeveer een half jaar eerder door dan ik. Hij raakt uit z'n evenwicht. En dan zeg ik op een gegeven moment, poeh, nou het is nu toch wel druk, zegt ze. Ja, ding-dong. Heb je het zelf ook door? Ik kan minder hebben. Ja, ik ben een redelijk optimistisch vrolijk type. En als ik merk dat ik er kort af word, dan moet je dan zoals nu. Ik ben en aan het verhuizen en aan het verbouwen. En aan het klussen. En je hebt nergens een diploma voor, maar we moeten het toch ook zeggen. Dat sowieso. Dus daarom ben ik heel erg toe aan deze aflevering. Fijn dat jullie er zijn, of jullie het even willen ontplossen voor me.
Harry Starren (Co-host): Peter wil ik graag introduceren als een man die, vind ik, heel bijzonder is omdat hij op school een soort enfant terrible was in de klas. Ik heb samen met hem op een middelbare school gezeten.
Glenn van der Burg (Presentator): Echt waar?
Harry Starren (Co-host): Hij werd heel vaak uitgegooid, terwijl iedereen kon zien dat hij niks kwaads in de zin had. Hij was ook altijd heel erg verbaasd waarom het dan was. En wij zagen dat wel aankomen, maar hij zag dat leek het niet aan te komen. Hij had volgens mij ook geen last ervan. Dus ik geloof niet dat hij in zijn jeugd gemaltrateerd is daardoor. Terwijl als het mij was overkomen, ik waarschijnlijk hier niet had kunnen zitten. Dus het is ook net, de een raakt uit zijn evenwicht van het een en de ander is hij. Ik vind hem tamelijk stabiel naar mij overkomen. Hij is stabiel in het van zijn stuk brengen van anderen. Nou ja, nee, want dat is niet het oogmerk. Volgens mij is het eerder een bouwer dan een breker, die man. Het begint ondertussen een programma te worden waar wij met z'n tweeën praten over twee mensen die we niet horen. Nou ja, ze komen waarschijnlijk zelf niet aan het woord. Het zou de eerste keer zijn. Het is een uniek experiment. Fijn dat jullie er waren. Peter Baas en Sheida Mohebbi ken ik van een Koerdische bijeenkomst in Nederland. En daar mocht ik spreken. Ik weet eigenlijk achteraf niet waarom, maar ik heb het met veel overgave gedaan. En toen hebben we elkaar ontmoet en hebben we met elkaar gepraat. We hebben nog wat afgesproken. En toen zijn we elkaar blijven kennen. Nog steeds, gelukkig. Daar ben ik trots op. En zij is, vind ik zelf, een hele originele vrouw met originele manieren van zeggen. En ja, she doesn't beat around the bush. Dus ze zegt soms dingen zo rechtstreeks dat anderen er tranen in de ogen van krijgen. Ik hoop niet dat het nu gebeurt, maar als het gebeurt dan boffen we.
Glenn van der Burg (Presentator): Ja, ik ben in ieder geval benieuwd. Ik ook. Evenwicht. Wat dacht jij bij Evenwicht, Peter?
Peter Baas (Auteur): Nou, toen jij dat verhaal vertelde over mijn avonturen op de middelbare school, dacht ik meteen van... Dat is lang geleden, dat in de eerste plaats, maar in de tweede plaats. Mijn moeder haatte mij, omdat ik heel evenwichtig was. En zij kreeg geen grip op mij. Je was niet uit je evenwicht te breken. En mijn moeder was buitengewoon onevenwichtig. En haatte het dat ik altijd weer relativeerde, calmeerde, bruggen bouwde. Mijn bijnaam, ook later in mijn carrière, was het oliemannetje. Dus gek genoeg. Ook de vechtkavier. Dat heeft te maken met mijn wilde haardracht. En zo nu en dan iets lijkend op mijn geachte mede-collega hier. Vrij recht voor zijn raap kunnen zeggen wat er gebeurt. En dat betekent over het algemeen toch evenwicht zoekend. Maar als het teveel wordt dan toch wel je tonend, omdat ik ook buitengewoon een grote hekel heb aan conflicten. Dus ik probeer het conflict zoveel mogelijk voor te zijn. Daar kun je je brood mee verdienen. Dat heb jij goed gedaan toch?
Harry Starren (Co-host): Relatief. Wat was dat dan? Hoe zou je het omschrijven?
Peter Baas (Auteur): Nou, weer een probleem wat mijn moeder nooit begrepen heeft wat ik gedaan heb. Want ik heb meerdere carrièreswitches gemaakt. Ook nu. Net heb ik mijn strategisch adviseurschap opgegeven en ben nu auteur geworden. Dat is veel begrijpelijker. Dat is begrijpelijker, dus dat betekent gewoon twee boeken pas geleden gepubliceerd en dat was eigenlijk de reden waarom ik hier ben want ik woon in Frankrijk. Al 21 jaar.
Harry Starren (Co-host): Je gaat het in Nederland publiceren?
Peter Baas (Auteur): Deze week ben ik toevallig in Nederland om het boek te presenteren.
Harry Starren (Co-host): Waar gaat het over? Want je zei het met, ik vraag naar de bekende weg, Nefkens, een groot ondernemer in Amersfoort. We hebben alle twee in Amersfoort op school gezeten. Nefkens was een naam. PON, Nefkens en Molenaar. Dat waren grote autobedrijven.
Peter Baas (Auteur): En het grappige is, als je kijkt naar de geschiedenis van de Amersfoort en met name de heemkunde dan is er heel weinig gepubliceerd over die ondernemers. Ik ken de familie vrij goed en ik vond het buitengewoon interessant omdat het een heel typische vorm van ondernemerschap is geweest die je zou kunnen karakteriseren als katholiek patronaat. Heel traditioneel, heel conservatief, maar erg goed voor het personeel. Maar zij bepaalden wat goed was. Dan hadden ze geen vakbond meer nodig. Dat deden ze zelf. Als een familiebedrijf. Absoluut. Dus het was ook meneer Jan, meneer Piet, meneer Peter, etcetera. Dus er werd heel open en makkelijk gecommuniceerd. Maar de standverschillen waren enorm groot. En dat is traditioneel Nederlands. Je hebt zo'n prachtig boek, De aardsvaders. Dat is een lange traditie in het Hollandse ondernemen. Goed voor de club zijn. Ieder moest zijn plaats wezen. De baas is de baas. En dat betekent dat geld dus niet het... Dat was ook belangrijk. Het eigen belang uiteraard. Ook het financiële belang. Maar de continuïteit was niet alleen het bedrijf. Dat was ook de familie en de werkgemeenschap. Lange dienstverbanden eigenlijk voor altijd. Eenmaal in dienst bleef je in dienst. Er is een beetje hunkering terug. Want die enorme flexibilisering die brengt mensen letterlijk uit hun evenwicht. Nooit zekerheid. Nergens zekerheid. En dat maakt het erg leuk. Want ik heb ook geprobeerd juist die context aan te geven. Evenwicht is natuurlijk iets wat waarschijnlijk lijkt op stabiliteit. Stagnatie. Terwijl stabiliteit als continu proces weer heel erg aardig is. Dynamisch. Je moet voortdurend zoeken naar de verschillende tegengestelde belangen etcetera. En dat is precies iets wat ik in mijn werk altijd gedaan heb, namelijk proberen die tegenstellingen A, expliciet te krijgen en B, daar overheen te komen en een soort gemeenschappelijk beroep te krijgen.
Harry Starren (Co-host): We hebben samen in het Vaticaan, ik wil mensen natuurlijk onder de indruk maken, we hebben samen in het Vaticaan gewerkt en daar elkaar weer herontmoeten. Herontmoeten. Daar komen we misschien wel op terug, want dan gaan we wel heel katholiek. Ik ga naar Sheida, als het mag om even die introductie. Jij zei, ik weet niks van het bedrijfsleven.
Sheida Mohebbi (Coach): Je liegt, want je hebt gewerkt in het bedrijfsleven. Dat klopt. Maar dan weet je er toch iets van meteen al, of niet? Ja, maar ik merk over balans en evenwicht gesproken, hoe meer ik in mijn balans en evenwicht kom, hoe minder ik me interesseer in dat keiharde zakelijke bedrijfsleven.
Harry Starren (Co-host): Ja?
Sheida Mohebbi (Coach): Ja. Die interesse is verdwenen.
Harry Starren (Co-host): Ik ga even zeggen dat je uit Iran komt volgens mij. Dat is Mohebbi. Die naam Mohebbi is daar een hele gewone naam, of niet?
Sheida Mohebbi (Coach): Weet ik niet. Nee, weet je niet. 85 miljoen mensen, ik weet niet wat gewoon is.
Harry Starren (Co-host): Was je uit je evenwicht toen je hier kwam?
Sheida Mohebbi (Coach): Volledig. Ik heb het ervaren alsof je een niet volgroeide plant abrupt uit de grond rekt.
Harry Starren (Co-host): Dat is wat je voelde?
Sheida Mohebbi (Coach): Ja.
Harry Starren (Co-host): En is het in orde gekomen?
Sheida Mohebbi (Coach): Na 35 jaar wel. Maar niet makkelijk, mag ik zeggen, niet makkelijk toch?
Harry Starren (Co-host): Nee, verre van.
Sheida Mohebbi (Coach): Verre van, ja. Vallen en opstaan en evenwicht vinden.
Harry Starren (Co-host): Hoe erg is het uit je evenwicht geweest?
Sheida Mohebbi (Coach): Zo erg dat ik op een gegeven moment een doek in de ring wilde gooien.
Harry Starren (Co-host): Dat betekent wat?
Sheida Mohebbi (Coach): Dat betekent dat ik op het treinstation stond en ik dacht ik ga springen.
Harry Starren (Co-host): Ja, nou dan ben je wel... Verder uit je evenwicht kan toch niet? Of ben je dan in je evenwicht misschien?
Sheida Mohebbi (Coach): Ja, ik kon mij niet meer vinden in hoe wij mensen met elkaar omgaan en de pijn was te groot. Ik noem het op een gegeven moment de zielenpijn. Het is niets erger dan de zielenpijn.
Harry Starren (Co-host): En van buiten is niks te zien, dat is het gek.
Sheida Mohebbi (Coach): Weet ik niet, ik denk het wel. Ik denk dat het, ja, de ogen liegen niet. Ik zie en voel en ik vraag en ik luister en ik kijk. Ik ben nu zover dat ik probeer te luisteren naar wat er niet gezegd wordt, te kijken naar wat ik niet zie. Voorbij alles wat zichtbaar is.
Harry Starren (Co-host): Waar hield je je aan vast? Want je was zo uit je evenwicht dat je bijna viel. En erger dan dat kan je niet vallen, dan dat je ermee wil stoppen?
Sheida Mohebbi (Coach): Ik weet niet of het helemaal evenwicht is. Ik denk dat het gewoon de zielenpijn is. Lichamelijke pijn kan je verdragen, maar op een gegeven moment wordt het emotionele pijn en op een gegeven moment heb je zielenpijn. En voor mij is niets erger en zwaarder dan een zielenpijn. Dat tast je op je identiteit. En toch heb je langzaam aan je evenwicht weer gevonden. Op een gegeven moment ga je een vuist maken van het is mijn leven. Het is mijn leven. Dan word je weer de baas van je leven. Dan ga je het claimen. Ja. We zitten nu al meteen op een niveau. Ik kies er nu bewust niet voor om over het weer te praten, over koetjes en kalfjes. Dat kan ik niet. Voor mij is iedere keer de uitdaging om naar de essentie van een onderwerp te gaan. Is dit een essentieel onderwerp voor mij? Een evenwicht? Want ik moest even nadenken of ik dit wel zou doen, toch? Ik vroeg inderdaad wat is de essentie van het programma. Maar ik heb ook inderdaad een bamboe meegenomen. Een stok om een hond mee te slaan. Zo kan je het benoemen. Nee, het is gras. Het is geen stok. Het is gras. Ja, het is heel snel groeiend gras. Is dat gras? Ja, een vorm van gras. Over balans en evenwicht. Hij heeft een nieuw huis en een nieuwe tuin. Dat hoor je wel. Hij weet waarschijnlijk wat het kost per strekkende meter. Ik zie aan die blaar op zijn vingers inderdaad. Ik weet wat het kost om het weg te krijgen.
Harry Starren (Co-host): Maar waarom heb je het meegenomen?
Sheida Mohebbi (Coach): Als symbool van balans en evenwicht. Dit is voor mij een symbool van balans en evenwicht. Want wij mensen hebben de neiging om onszelf te verliezen in onze eigen gedachten en zorgen. Terwijl als we om ons heen kijken naar de natuur, dan kunnen wij heel veel leren. Een bamboe kan heel hoog worden. En hoe hoger die de lucht ingaat, hoe meer die buigt wanneer het hard waait.
Harry Starren (Co-host): Ja, anders dan breekt die.
Sheida Mohebbi (Coach): Dat is dus ook de kracht van een bamboe. Hij breekt niet.
Harry Starren (Co-host): Door mee te bewegen breekt die niet. Als die stijf zou staan, brak die af.
Sheida Mohebbi (Coach): Exact. En als je een bamboe doormidden zaagt, dan zie je dat die hol is eigenlijk. Dan denk ik, wat in de bamboe zorgt dat die niet breekt? Dan zet me wel aan het denken. Hoe werkt zoiets?
Harry Starren (Co-host): Ik zie Peter kijken, want die is wel thuis op dit terrein. Want jij hebt, by the way, samen met jouw vrouw de mooiste tuin van Frankrijk. Mag ik dat wel zeggen? Want dat is door meerdere mensen zo gezegd.
Peter Baas (Auteur): Het is een mooie tuin. Was open voor het publiek. Het interessante is inderdaad. En over bamboe gesproken, ook bamboe kan uit zijn evenwicht raken. Niet een individuele stam die jij bij je hebt, maar als je bamboe loslaat in de tuin, dan komt die overal en je krijgt hem er bijna niet uit. Dus dat is een hoogst interessante ontwikkeling. Aan de ene kant is die buitengewoon sterk en kan die bijna alles aan. Maar als je hem helemaal loslaat, dan gaat hij ook weer totaal uit het evenwicht. Woekeren, grenzenloos. Grenzenloos woekeren.
Harry Starren (Co-host): Kan ons ook gebeuren, grenzenloos.
Peter Baas (Auteur): Absoluut. Dus we moeten onszelf bij elkaar houden. Zeker focus is wel nodig, zelfs als je breed georiënteerd bent.
Glenn van der Burg (Presentator): Wat bedoel je met loslaten?
Peter Baas (Auteur): Als de bamboe zijn kans krijgt, drukt hij alles weg. Domineert hij de hele tuin, als je niet oppast.
Harry Starren (Co-host): Je zou kunnen zeggen, bamboe kent zijn plaats niet.
Peter Baas (Auteur): Nou, hij kent zijn plaats heel goed. Ik vind het juist leuk dat hij zijn best doet om zijn continuïteit te bewijzen. Zijn continuïteit veilig te stellen. We praten in metaforen, want terwijl we over de natuur praten, hebben we het over onszelf. Niet, je zei ooit, je loopt het liefst door de natuur, want de natuur heeft geen oordeel over ons. En dus kun je onbevangen de natuur beschouwen. We hebben geen oordeel over de bamboe. De bamboe is.
Harry Starren (Co-host): Mag ik daar Glenn aankijken en zeggen, is dit niet een mooi moment Glenn?
Glenn van der Burg (Presentator): Het is een prachtig moment.
Voice-over (Promo): Ik ben Lars Blauw, adviseur duurzame inzetbaarheid bij Centraal Beheer Open. Ik ben Rachel van Haan, hoofdhaar en blekt vos. Ik ben Mark Janssen, senior medewerker Learning Development bij Paristo. Ik ben Annick van ELO en ik luister natuurlijk altijd naar People Power. Want People Power is er voor jou en niet om de zon. Elke maandag. People Power op New Business Radio.
Glenn van der Burg (Presentator): Zo, wij zijn er voor jou niet andersom. En dat is gelukkig altijd al zo. En mocht je dat nou niet vinden. Zeggen je bent er helemaal niet voor mij. Laat ons dan weten wat we beter kunnen doen. Dan kunnen we het programma weer nog meer aanpassen. Zodat we er voor jou zijn. Na deze stichtelijke mededening geef ik natuurlijk het woord weer aan de heer Starren. Want we hebben het over evenwicht.
Harry Starren (Co-host): Ja, en Sheida zei in de pauze die we net even hadden, die de luisteraar niet hoorde omdat het aan elkaar gelijmd als podcast gaat. Glenn heeft me dat uitgelegd. Toen hadden we het over wat versta je nou onder evenwicht en wat is het belang ervan? Is het belangrijk? Je bent gekomen kennelijk, maar misschien ben je wel gekomen om te vertellen dat het niet onbelangrijk is. Ik begin even met Peter. Hoe definieer je het? Wat is het belang ervan? Is het nuttig om erover te praten überhaupt?
Peter Baas (Auteur): Jawel dat denk ik wel, was het maar omdat het woord bestaat en blijkbaar ook zodanig belangrijk is dat het een onderwerp op radio behoeft. Ik vind het, maar dat is meteen het persoonlijke, zelf niet het meest interessante omdat wat ik al eerder zei evenwicht vaak een zekere stabiliteit, een zekere stagnatie in zich houdt. Terwijl ik het buitengewoon interessant vind dat je voortdurend de tekenen des tijds moet bekijken en de verschillende belangen die daarin verschijnen op individueel maar ook op organisatie- en maatschappelijk niveau. En dat is wat mij betreft nooit in evenwicht. Dus dat is altijd zoeken naar momentjes waar je misschien evenwicht krijgt. En dat kan een heel plezierige sensatie zijn. Maar het volgende moment ben je er eigenlijk alweer uit. Want dan is die wereld toch weer veranderd. We zijn eigenlijk voortdurend lichtelijk als het mee zit uit ons evenwicht. En ik verdien mijn brood eigenlijk niet met evenwicht brengen, maar met zoeken naar waar mensen het niet met elkaar eens zijn. Hoe je die belangen expliciet kan maken, inzichtelijk kan maken dat die belangen verschillend zijn. En gek genoeg op dat moment ontstaat er bijna altijd wel een opening om op een hoger niveau of op een ander niveau een gemeenschappelijk belang te formuleren. Maar ook dat is weer tijdelijk. Ik kan me herinneren ik deed iets bij de ANWB over de A4 aanleg en de autolobby die wilde absoluut de verbreding tot maximale grootte. De groenen waren absoluut tegen, dus dat zat al jaren muurvast en op een gegeven moment stap je één niveau hoger en kom je tot een deal dat er nieuwe natuurgebieden door de auto-industrie worden meegefinancierd. Je compenseert. Het is niet altijd ideaal natuurlijk, maar het geeft een idee hoe je uiteindelijk weer naar een tijdelijk evenwicht. Want dan krijg je ongetwijfeld weer nieuwe discussies over emissies etc. Dat is eigenlijk mijn werk voor een groot deel geweest, ook internationaal. Ik heb tien jaar lang ontwikkelingssamenwerking gedaan en daarna eigenlijk altijd internationale projecten. Onder andere het Vaticaan. Een interessante exercitie op het gebied van evenwicht omdat daar aan de ene kant de kerk een buitengewoon progressieve koers wilde varen op het gebied van sociaal ondernemerschap met deze nieuwe paus. En tegelijkertijd daar een heleboel Amerikanen naartoe kwamen die eigenlijk puur en alleen kwamen om de schatkist van het Vaticaan leeg te roven onder het voorwensel van sociaal ondernemerschap, sociale projecten. Er is veel geld te verdienen aan goede doelen. Daar hebben we samen ook de nodige pijn aan ondervonden, ook op persoonlijk vlak. Dat je mensen ziet opereren en dat je denkt dit kan gewoon niet. En ik zal niet zeggen dat de kerk heilig is, integendeel, maar in ieder geval deze beweging hadden we moeten en kunnen steunen. En verdomme, dan gaat het toch weer zo dat geld zolang dominant is dat je heel terecht zegt dat je daar eigenlijk niet meer mee te maken wil hebben.
Harry Starren (Co-host): Dat is jou overkomen. Je bent bijna afgewend van het hele project.
Peter Baas (Auteur): Nou ja, ik heb nog wel gelukkig contacten, maar dan op een ander niveau.
Harry Starren (Co-host): Sheida, jij begon van, moeten we niet eerst zeggen wat het is en waarom het van betekenis is om het erover te hebben? Waarom wil jij het erover hebben en wat versta je eronder?
Sheida Mohebbi (Coach): Waarom ik dat zei daarnet is, wij kunnen heel lang over een onderwerp discussiëren en dialoog voeren, maar als wij niet qua essentie en de betekenis van het woord op één lijn zitten, dan kunnen we langs elkaar communiceren. En mijn compliment Harry, want dit is ook balans en evenwicht. Terwijl Peter dan praat over de externe zaken, ga ik vooral naar binnen. Want zelfs wanneer ik loop, is er een moment dat één voet nog in de lucht is en de andere voet van de grond af wil komen. Waardoor ik dus als iemand mij een klein duwtje geeft met een vinger, dan verlies ik mijn balans en evenwicht. We zijn constant bezig, of we daar bewust van zijn of niet, onze balans en evenwicht aan het vinden. Ik ben voor deze uitzending gaan kijken wat Vandale zegt over balans en evenwicht. En ik moest erom lachen. Vandale zegt, balans betekent tweearmige weegschaal, evenwicht of boekhouding, overzicht van bezittingen en schulden. En evenwicht, zegt Vandale, toestand dat het gewicht aan beide zijden van de balans gelijk is. Stabiele toestand. Voor mij, als je mij vraagt wat balans en evenwicht voor mij betekent, is het de dunne koord tussen mijn innerlijke, alles in mij, en alles buiten mij. Ik ben ervan overtuigd: om in de buitenwereld balans te kopen, moet eerst mijn interne conflicten, onvrede en tegenstellingen opgelost zijn. Want wanneer ik constant in mijn hoofd tegenstellingen heb, of niet weet wat is het wat ik wil, over wie ik ben en wat balans en evenwicht voor mij inhoudt, dan is de wereld buiten mij een afspiegeling.
Harry Starren (Co-host): Hoef je nou vol dat je in evenwicht moet zijn om in de wereld te zijn? Of zeg je, je moet er voortdurend mee bezig zijn?
Sheida Mohebbi (Coach): Het ene sluit het andere niet uit. En in het contrast kom je erachter wat het is. In de dialoog met buiten kom je achter waar je binnen. Ik heb een fantastische hond. Zij heet Xie Xie. Xie Xie betekent dankjewel in het Chinees. Wanneer zij zich misdraagt op straat, weet ik dat ik van binnen niet in mijn evenwicht ben. Het is een spiegel. Dieren zijn heel gevoelig en ze laten zien hoe ik mij van binnen voel.
Harry Starren (Co-host): Is jouw hond in evenwicht? Als ik die vraag beantwoord krijg, weet ik iets over jou.
Sheida Mohebbi (Coach): Mijn grootste liefde. Zij is heerlijk. De hond zorgt ook voor evenwicht bij mij, net als de natuur.
Harry Starren (Co-host): Is de natuur een voorbeeld van evenwicht of onevenwicht?
Sheida Mohebbi (Coach): De natuur is voor mij de ultieme evenwicht. Ik was een paar jaar geleden met een vriendin op Madeira. Ze hadden daar bosbranden gehad. Alles was zwart. En toch, als je goed oplette, zag je nieuw leven uitkomen. Tussen de as zag je geel, groenig. Dwars tegen alles. Dat is in evenwicht.
Harry Starren (Co-host): Is dat evenwicht? Of is het onevenwicht, vind weer evenwicht?
Sheida Mohebbi (Coach): Het is het kip en het ei verhaal. Zonder dood is er geen leven, zonder leven is er geen dood.
Harry Starren (Co-host): En beschouw je jezelf nu min of meer als in evenwicht?
Sheida Mohebbi (Coach): Ik ben in mijn leven nog nooit zo evenwichtig geweest. Dat komt door de reis die ik gemaakt heb. De tegenslagen in het leven. Ik ben naar de zingeving gaan kijken in de tegenslagen. Ik heb een boek geschreven, het manuscript is nu af. En ik ben op zoek gegaan naar antwoorden, naar de essentie. En het begon met twee vragen. De eerste vraag was, wie ben ik? Drie simpele woorden. En als je die vraag aan mensen stelt, krijg je hele interessante antwoorden. Ze vertellen hoe ze heten, waar ze wonen, of ze getrouwd zijn, wat voor werk ze doen. Maar de essentie van wie ben ik? Wat is ik? Is mijn lichaam mijn ik? Mijn afkomst? Mijn geloof? Mijn uiterlijk? Mijn geslacht? Mijn kleur? Wie is ik? En de andere vraag was, wat is de zin van het leven?
Harry Starren (Co-host): Goeiemorgen, dat zijn nogal vragen. Heb je het in het boek gekregen?
Sheida Mohebbi (Coach): Fantastische reis. Het boek gaat I Matter heten. De letters staan ergens voor. I staat voor mijn verhaal, dus ik heb mijn verhaal op papier gezet. M staat voor morn, rouwen, want de rugzak moet eerst leeg zijn, zodat er ruimte gecreëerd wordt in het lichaam, zodat je dan kan bepalen van waar sta ik en welke weg heb ik bewandeld en waar ga ik naartoe. A staat voor authenticiteit. T staat voor time, trust, eagle, neem afstand, kijk naar alles, naar het grotere geheel, niet alleen maar naar je eigen leven. En rebirth, wedergeboorte.
Harry Starren (Co-host): Ik krijg het helemaal warm van. Ik zag je luisteren Peter. Wat hoorde je?
Peter Baas (Auteur): Zeer essentiële onderwerpen die heel veel met de ik te maken hebben en de ik van binnen in relatie ook weer tot die buitenwereld inclusief de hond. Maar wat ik vooral interessant vind is ook de relatie met je ik is buitengewoon dynamisch. Om een voorbeeld te geven. Mijn broer ligt op sterven op de ogen om de nek en die ligt al heel lang op sterven en die wil gewoon geen afscheid van zijn ik nemen. Dus ook daarin zie je dat het leven zo krachtig kan zijn, dat het zelfs voor iedereen die in zijn omgeving... Hou nou op, bijna. En hij gaat door, ligt alleen maar in bed, doet niks meer. Het leven is zo krachtig in zijn bijna lineaire, rechtdoor, rechtuit. Ik denk ook dat het leven daarom in evenwicht altijd is en dat daarbinnen de onevenwichtigheden plaatsvinden zoals de bamboe. Bamboe groeit altijd, maakt niet uit wat er gebeurt. Hij zal altijd zijn best doen om te groeien, maar als je dan in het leven van de bamboe gaat vroeten zoals jij in je eigen leven aan het vroeten bent, dan kom je in één keer allerlei tegenstellingen tegen en dan maken wij het later gewoon ingewikkeld.
Harry Starren (Co-host): Je woont in Frankrijk. Je zit in de gemeenteraad van de gemeente waar je woont. Dat mag een Europees burger. En je hebt een boek geschreven over dat gebied als Nederlander. Dat is vrij uniek, want jij hebt aan die gemeenschap verteld hoe ze in elkaar zitten, terwijl je van buiten komt. Zoals jij daar soms wel eens aan Nederlanders uitlegt wie ze zijn. Dus ja, je ziet iets meer of anders doordat je buitenstaander bent. Wil je eens vertellen over dat buitenstaanderschap?
Peter Baas (Auteur): Dat is buitengewoon leuk. Er zitten ook weer meerdere kanten aan. Het boek heb ik geschreven omdat ik wilde weten waar ik woon. Dat begint al te lijken op wat jij ook aanbrengt, wie ben ik? Want dan moet je nadenken van, hé, ik woon in... Wie zijn wij? Ik woon in een huis wat altijd door de adel werd bewoond. Maar ik was eigenlijk heel snel meer geïnteresseerd in de gemeenschap die daar afhankelijk van was, die daar woonde. Ik woon in een soort mezzanfort.
Harry Starren (Co-host): Hoe heet je dorp?
Peter Baas (Auteur): Cui. Twaalf inwoners. De buren zijn koeien. Dat is één kant van de nieuwsgierigheid naar waar je woont. Aan de andere kant heb ik ook ontzettend veel geleerd over integratie. Dus hoe je als buitenstaande gezien wordt, hoe je beoordeeld wordt. Maak je deel uit van de gemeenschap? Ja en nee. Ik denk dat mij en mijn vrouw geaccepteerd hebben omdat we de winterster zijn, omdat we werken, omdat we bijdrage leveren aan het maatschappelijk verkeer. En aan de andere kant ook weer helemaal niet, want we blijven gewoon buitenlanders. Ze horen je accent. Maar ook we zijn gewoon buitenstaanders. We hebben het eerste jaar ontzettend ons best gedaan om deel uit te maken van die gemeenschap en op een gegeven moment kom je erachter: niet doen, gewoon laten want ze weten al dat je heel vreemd bent. Het wordt er alleen maar erger. Om je een voorbeeld te geven: in de gemeenteraad staat ook een andere Nederlander die heet gewoon René. De sociale bagage meenemen van dat mezzanfort waar altijd de seigneur gewoond heeft, word ik nog steeds na 14 jaar monsieur. Monsieur Peter. Dus waar we het helemaal in het begin over hadden, meneer Piet en meneer Jan herken ik dus heel sterk.
Harry Starren (Co-host): Ook al weten ze dat je een hele eenvoudige boer lul bent, zeg maar. Maar ben je erachter gekomen wie jij bent door dat te onderzoeken? Ben je ook iets achter je uiterlijk?
Peter Baas (Auteur): Ja. Waar ik achter gekomen ben is dat ik kluizenaar ben. Vroeger was ik buitengewoon sociaal en corona kon mij niet lang genoeg duren. In Frankrijk was de lockdown een stuk strenger. Je hebt je identiteit ontdekt eigenlijk. En dat is ook niet een identiteit die ik kon hebben op mijn veertiende of op mijn veertigste. En nu heb ik hem even.
Harry Starren (Co-host): Moet je zeggen niet wie ben ik, maar wie ben ik aan het worden? Dat je eigenlijk zegt het is een dynamische evenwicht. Of is er een kern?
Sheida Mohebbi (Coach): De essentie, ik vind het nogal wat. Voor mij, wie ik in essentie ben: ik ben. Punt. En wat ik aan het worden ben, is mijn persoonlijkheid.
Harry Starren (Co-host): Wat zou die luisteraar nu horen? Ik ben benieuwd waar het straks over gaat. Ik wil wat meer naar wat dat betekent voor het bedrijfsleven. Voor het werk, voor het zakelijk bestaan. En hoe verhouden die zich? En evenwicht tussen werk en leven. Wat mezelf nogal bezighoudt. Ik denk dat ik toen ik succesvol was, grandioos uit mijn evenwicht was. Ik kreeg daar veel applaus op. En ook vrij veel geld voor. En waarom dat zo was? Omdat ik heel graag indruk wilde maken. Ik ben een enorme cliffhanger aan het maken. Dat hoor je strak.
Voice-over (Station bumper): Peoplepower. Inspirerende gesprekken over de kracht van mensen in organisaties.
Harry Starren (Co-host): Kijk, waar zo’n programma als dit meestal mee begint en wij mee gaan eindigen, denk ik, is dat vraagstuk van balans en evenwicht en werk en leven. Ik hoor al heel lang mensen klagen over het ontbreken van balans. Ik werk te hard, ik doe te veel, bereik te weinig, heb geen aandacht voor de dingen die ertoe doen. Dus dat thema zou ik eigenlijk aan de orde willen hebben. Een van de five regrets of the dying: had ik maar niet zoveel gewerkt. Ik ben te weinig op kantoor geweest hoor je weinig. Ik had harder moeten werken hoor je ook nooit. Aan het eind van de rit hebben we waarschijnlijk te veel tijd aan ons werk besteed en te weinig aan de dingen die ertoe doen. Mag ik Peter en Sheida vragen hier eens over na te denken in het openbaar? Peter.
Peter Baas (Auteur): Ik heb zelf een hele onevenwichtige fase in mijn leven gehad. De jaren dat ik in Frankrijk woonde, werkte ik nog steeds voor de Nederlandse markt ook. Heel veel op en neer. En je merkt dat je veel makkelijker in het gekkenhuis van Nederland of Zwitserland of het Vaticaan in bent dan als ik terugkwam in Cui, volstrekt landelijke omgeving. Daar had ik minstens twee dagen nodig om af te kicken. Dus dat was een permanente strijd. Maar ja, goed. Je moest je brood verdienen. En omdat ik mijn werk leuk vond. Tenminste, het merendeel van mijn werk vond ik leuk. Je vond het de moeite waard om de inspanning voor te leveren. Om het onevenwicht in je leven toe te staan. Ik vind werk verder heel belangrijk dat je, en dan komen we terug op het vorige gesprek, heel goed weet wie je zelf bent. Dus waarom doe je dat wat je doet? Dat heb ik altijd wel gehouden. Ik heb altijd gezocht naar maatschappelijk verantwoord werk waarbij emancipatie van de mens met wie ik werkte, voorop stond. Hoe kan ik met mijn talenten ervoor zorgen dat anderen tot bloei komen. Daar werd ik blij, gelukkig en voldaan van. Dan kom je weer op het absolute van evenwicht. Je hebt momenten dat je je buitengewoon in balans voelt. In flow. En dat kan ook andersom gebeuren. Als je een goed toneelstuk of goed boek leest, dan zit je ook in een flow. Dan denk je ook niet eens aan evenwicht of onevenwichtigheid. Maar ik vind toch het leven juist spannend. Als dat eigenlijk voortdurend op je drukt van, welke keuzes moet ik nu weer maken? Het is een spel, een spannend spel dat voortdurend om antwoord vraagt. Daar leef je van, daar leef je op. En daar zat ook de parallel tussen mijn werk en mijn eigen ontwikkeling, mijn eigen groei. Dat je voortdurend aan jezelf vraagt: is dit werk wel nuttig, leuk, zinvol? Kan ik het wel? Twijfel is de bron voor het onevenwichtigen. Wil je evenwicht dynamisch krijgen, dan moet je durven te twijfelen. Elke waarheid, ook al is die nog zo groot, ook al is die nog zo sterk over jezelf, wie je bent, moet je ter discussie kunnen stellen.
Harry Starren (Co-host): Waar ben je afgedwaald? Waar ben je echt uit evenwicht geraakt en heb je met veel inspanning het moeten herstellen?
Peter Baas (Auteur): Het Vaticaan. Dat je dingen doet waar je eigenlijk niet meer achter kunt staan. Nu raak ik mezelf kwijt in het werk. En dus ook met mijn oliemannetje-kwaliteiten niet meer in staat was om de brug te slaan tussen de verschillende belangen. Walgend eigenlijk afscheid nam. Teleurgesteld ook in mezelf dat ik het niet van tevoren gezien had, dat ik het niet in de vingers had, het proces. Dan trek ik me terug. Laat het roosteren, laat het pijn doen. Fermenteren. En vooral die pijn voelen, weten wat het is wat mij irriteert, wat mij teleurstelt, wat mij verdrietig maakt. Ik heb gelukkig een buitengewoon goede vrouw als gesprekspartner, dus die weet er ook nog het nodige bovenop te leggen als het moet. Als je probeert er makkelijk van af te komen, dan helpt ze je. Je hebt het ook zelf gezien, maar je bent doorgegaan in de ontkenning. Je doet het jezelf aan. En je vindt je opnieuw uit voor dat stukje dan. Het is niet afkloppen en weer doorgaan, het is echt het binnen laten komen. En opnieuw een strategische keuze maken van wat ga ik nu doen? Hoe ga ik dit oppakken? Want dat had ook repercussies in het persoonlijke leven. En je moet er niet overheen fietsen, want het komt weer bij je terug.
Harry Starren (Co-host): Sheida?
Sheida Mohebbi (Coach): Wat is de vraag?
Harry Starren (Co-host): Wij werken en leven. Want jij zegt met een zekere trots, ik werk niet. Dat zei je me laatst. Als mensen vragen wat doe je?
Sheida Mohebbi (Coach): Laatst had ik een vriend aan de telefoon en hij zei en wat doe jij? Ik zeg nou ik werk heel heel hard, maar ik word er niet voor betaald. En hij begon van ja en ik werk vanaf mijn zestiende en ik werk al zo lang, met andere woorden: jij loopt de kantjes ervan af. Ik kreeg het gevoel, laat ik het bij mezelf houden, dat hij dacht: hoe hard je ook werkt, zolang je niet voor een werkgever werkt, 9 tot 5, dan werk je niet. Het werk is werk als je ervoor betaald wordt. Dat gevoel kreeg ik bij hem.
Harry Starren (Co-host): Heb je dat zelf ook?
Sheida Mohebbi (Coach): Dat zou ik vroeger hebben gedacht ook. En nu totaal anders. Terugkijkend denk ik: als mijn ouders hadden ingezien waar ik goed in was, dan was ik ergens op een podium terecht gekomen. Of het nou dans was, of een voorstelling, of theater. Je hebt je bestemming misschien gemist in aanleg. Maar indirect en onbewust heb ik, als ik naar mijn carrière kijk, mijn eigen podium gecreëerd. Ik heb jarenlang gewerkt als leidinggevende, directeur bij de banken en dat soort dingen. Dus onbewust heb ik mijn eigen podium gecreëerd. Ik samen met mijn team: gaan we presteren? We nemen het toontje. Applaus van het hoofdkantoor, van de klant in ontvangst. Als niet, gaan we harder werken om opnieuw te presteren. Alleen dat was niet waar mijn hart harder van ging kloppen.
Harry Starren (Co-host): En toen? Hoe heb je nieuw evenwicht gevonden?
Sheida Mohebbi (Coach): De tegenslagen van het leven hebben mij uit een centrifuge gegooid. Letterlijk eruit gegooid. En dat bleek achteraf grootste geschenk te zijn voor mij. Waardoor ik inderdaad letterlijk, lichamelijk, fysiek, financieel, spiritueel, emotioneel uitgeput was. En ik ging mezelf opnieuw ontdekken. Ik was ook niet stuk te krijgen, anders had ik nu niet hier gezeten. Ik ben niet stuk gegaan, maar ik stond op de rand. In 2013, 2014 stond ik op het station. Dat was na eerder al een breekpunt. In 2011, op weg naar mijn opdrachtgever als zelfstandig ondernemer, zat ik in de bus. De bus kreeg een ongeluk en ik werd in de bus gelanceerd. Dat was het probleem niet. Het probleem was dat vanaf dat moment alle partijen me in de steek hebben gelaten. Het begon bij de politie die mij niet zag. Eerstehulparts die mij niet serieus nam. Mijn huisarts van 30 jaar die mij niet serieus nam. Het zat allemaal tussen mijn oren, zeiden ze. En zo is dat balletje gaan rollen. Niet meer aan het werk gekomen, wel pijn gehad, niet gecompenseerd. Op een gegeven moment in de bijstand terechtgekomen en de gemeente heeft de kers op de slagroom gelegd. Volledig nat uit, als een kakkerlak onder de schoen afge… Ik bestond niet meer, letterlijk. En dat is een zwaarder moment geweest dan de vlucht uit Iran en hier aankomen op mijn vijftiende. Toen was ik de jonge bamboe: makkelijk beweegbaar, niet stuk te krijgen. Maar naarmate je ouder wordt, met een goede kracht kan je breken. Na die fase heb ik mezelf hervonden in een nieuwe ik. Ik moest mezelf ontdoen van alles wat mij aangeleerd was. Ontleren. Alle verwachtingen, eisen, van mijn ouders, van vrienden, van maatschappij, van het systeem. Ik kon niet meer voldoen aan. Het was op.
Glenn van der Burg (Presentator): Volgens mij is er geen betere cliffhanger om te zeggen, koop dat boek. Het is er nog niet, je moet nog heel even wachten, maar het komt eraan en ik kan niet wachten eerlijk gezegd. Dus dat is een goed teken. Maar dat betekent wel dat ik even niet in evenwicht ben. En dat boek van Peter over Nefkens en ondernemerschap. Want daar zitten misschien ook wel lessen in verborgen voor ons allemaal. Wanneer komt dat uit, Peter?
Peter Baas (Auteur): Donderdag.
Glenn van der Burg (Presentator): Donderdag! Jeetje, wat een goede timing. Hoe heet het?
Peter Baas (Auteur): Drie generaties ondernemers in vervoer.
Glenn van der Burg (Presentator): Mooi. Het linkje gaan we in de show notes zetten. En natuurlijk vooral blijven googlen op I Matter. Ik dank jullie zeer. Het uur was weer te kort. Dankjewel, Harry, voor weer een mooi gesprek. Volgende maand doe ik weer. Wij gaan nog een uurtje door, want wij hebben Caroline Koetsenruiter te gast. Onder meer, zij is auteur van, excuses alvast, Jij moet je bek houden. En als je denkt, ik ben een beetje geschrokken. Dan moet je vooral luisteren. En dat in het volgende uur van People Power. Fijn dat je hebt geluisterd. Meepraten of meer programma's? people-power.nl