Glenn van der Burg (Host): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. People Power opnieuw Business Radio. People Power is een programma over de kracht van mensen in organisaties. Met interviews en laatste inzichten voor betere prestaties en gelukkige mensen. Deze week in gesprek met... Ja, waar moet ik beginnen? Ik weet het gewoon eigenlijk niet eens. Het is zo'n belangrijk onderwerp. Onze gasten zijn Kaouthar Darmoni, directeur van Atria, en Ariane van Heijningen, medeoprichter van Curiosity Collective. En als de week begonnen is, dan bieden wij troost voor onderweg. Of thuis. Tegenwoordig natuurlijk. Of als je in de auto zit. Dan houden wij café. Zoals de Vlamingen zeggen. In deze People Power Café Forum gaan we vandaag in gesprek over een prachtig onderwerp. We hebben het namelijk over geluk. We gaan het alfabet af. We zijn begonnen bij afscheid, autonomie, burgerschap, crisis, drijfveren, evenwicht. En de vorige aflevering ging over feest. En vandaag gaat het over geluk. Moet ik dat nog introduceren als onderwerp? Het belang, de zucht naar het maakbare of misschien wel het ongrijpbare. Dat alles gaan we achterkomen onder de bezieldelde leiding van Harry Starren. En wij vinden het fijn dat je luistert. Elke maandag People Power op Nieuw Business Radio. Ik kom naar je toe met die correctie nog. Je moet wat zeggen, Harry. We zijn begonnen. We zijn al begonnen. Ik zat te mompelen. Ben jij gelukkig? Laten we eerst maar Glenn aanpakken, want die pakt mij nu aan. Ben je gelukkig? Zou je jezelf als gelukkig omschrijven? Ja. En wanneer is dat begonnen? Ja, ik denk zelf, ik heb ondertussen wat boekjes erover gelezen. Dus ik snap een beetje hoe het werkt. Ik denk dat ik in de gelukkige omstandigheid ben dat ik prettige genen mee heb gekregen van mijn ouders. Je hebt daar een gelukkige houding, een grondhouding. Nou, dat zou aangeven dat ik daar iets voor doe en daardoor gelukkig ben. Ik denk dat mijn genen ervoor zorgen dat ik voor een groot deel gewoon best wel een blij ei ben. Het is eigenlijk meer een karaktereigenschap misschien. Je hebt mensen die van nature gelukkig zijn. Je hebt ook mensen die van nature somber zijn. Ik kijk best wel naar het positieve in het leven. Als het buiten regent en ik loop buiten, dan kost het me weinig moeite om te denken: ja, het is goed voor de tuin. Of he, lekker. Het is fris. Of de boeren zijn blij. Een hele fijne partner ook, hè? Beloof ik. Nou, dat moet je aan een geliefde vragen. Meestal wel. Heeft dit iets te maken met organisaties, gelukkig? Want ik bedoel, jouw radiostation gaat ook over werkend leven, toch? Zeker, ja. Nee, volgens mij heeft het heel veel met organisaties te maken. Werk maakt vaak ongelukkig, toch? Nee, je houdt gop. Uitgebreid Engels onderzoek laat zien dat werkende mensen gelukkiger zijn dan niet werkende mensen. Ja, dat uitgebreid Engels onderzoek is om mij te imponeren. Ja, goed. Wetenschappelijk was het ook trouwens. Ja, je maakt trouwens een fout.
Harry Starren (Host/Interviewer): Arianne, je zit erbij. Arianne is het trouwens. Om het gelijk te trekken en samen op te trekken. Ariana, zeg ik het goed? Je zegt het helemaal goed. Maar je werd verkeerd geïntroduceerd als het om het bedrijf gaat. Leg het eens uit hoe het precies zit, Ariana. Ik ben eigenaar van Denkplaats. Een bureau voor praktische filosofie en systemische interventies. Het is een beetje ingewikkelde woorden, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik door middel van Helder Denken en Dialoog probeer, als we het over geluk hebben, het geluk ook in organisaties te vergroten. En Curiosity Collective is sinds een half jaar ongeveer een van mijn allergrootste zakenpartners. En ik ben heel trots dat ik samen met Curiosity Collective, Susanne Clercq Norbertom is daar de CEO van, Curiosity Academy heb opgericht. Dus daarin leren we mensen vanuit nieuwsgierigheid met grote vraagstukken in werk en leven om te gaan. Waar voelde je je wat toe uitgedaagd. Soms, niet altijd. En dan mocht je daar dan een antwoord op verzinnen. Dat deden andere mensen ook. En ik wachtte dan altijd op een griffel van jou. Dus als er dan kwam dat het kwam als een like. En dacht ik nou dan heb ik het goed gedaan. Jij bent een goede dag. Net een klein kind natuurlijk. En als het uitbleef, dacht ik kennelijk geen goed antwoord. Want Gauta zit er bijna te dansen en ligt in haar natuur. Ja, ik zie het. Dat ze dat goed kan. Ja, ze heeft ook alles mee. Maar, rustig nou. Rustig. Gelukkig, is dat een thema dat je aanziet? Ja, kennelijk wel, want je hebt op de uitnoding gereageerd, na vijf pogingen van mijn kant. Ja, het is... Wil je in de microfoon praten? Dus je bent geboren en getogen in Afrika. En dat is denk ik een continent die zoveel ellende mee gemaakt heeft, maar die heeft toch gekozen om uiteindelijk gelukkig te willen zijn. Dus mensen werken aan hun geluk, ondanks alles. Dus dat heb ik meegekregen. En natuurlijk, het is een continent waar mensen dansen, continu. Dus dat ook heeft een enorme bijdrage aan dat concept van geluk. En daarom zeg ik altijd, ik ga dansen totdat ik in mijn graf lig. Want jij geeft dansworkshops ook? Ook onder andere. Ik heb geërfd van mijn femele lineage, dus mijn moeder, grootmoeder en dans in het Arabisch heet de dans van de godinnen. Dat is een 4.000 jaar oud rituel. Ja, het is heel mooi. En vrouwen zomaar houden. Dat is onze gelukspeelt. Met vrouwen. Alleen met vrouwen onder elkaar. En voor allerlei leeftijden. Jongens zijn bij ons tot de leeftijd van tien en daarna gaan ze weg. Ja, daarna word je man. Maar even, Clint staat verbaasd, dan al. Maar vertel even door, dat is dansen met vrouwen. Wat is er een connectie met geluk? Ja, het idee is dat jij eigenlijk, het is voor ons een soort van een danstherapie. Het is een patriarchale cultuur waar ook heel veel ellende is en zo houden vrouwen zichzelf en elkaar ook gelukkig, omdat wij bedansen onze ellende en dan wij maken dat het los gaat van ons lichaam en dan vreugde altijd is the final destination. Dus in a way het is de maakbaarheid van geluk via de dans. Ja, ben je voor geluk geboren. Glenn leek te zeggen, je moet een beetje talent voor geluk hebben. Je moet er een beetje voor in de wiegen liggen. Sommige mensen hebben die mazzel, maar ik denk om in de Nederlandse traditie te blijven. Het is maakbaar ook. Wat doe jij daarvoor?
Kaouthar Darmoni (Director Atria): Zoals Nederland. Wat doe jij daaraan? Ik persoonlijk, ik dans. Ik denk, ik probeer ook bewust van te leven. Te leven. Ik wil even weten waar dit naar toe gaat blijven. Dat is wel mooi, maar dan versta ik het alleen niet meer. Bij Frans wordt het lastig. Maar, vertel dat eens. In Afrika hebben we een heel mooi concept die heet Ubuntu. Ubuntu, ik ben omdat je bent, omdat wij zijn. Dus dat wij zijn. Wat is de collectieve geluk? En dat collectieve geluk maakt ook dat jij ook streeft naar geluk in jezelf ook. Dus dat vind ik ook mooi. Het kan niet zonder de ander. Alleen gelukkig zijn is even mogelijk, maar niet voor altijd. Kun je voor altijd gelukkig zijn trouwens? Nee, natuurlijk niet. Het is een dagelijkse opdracht. Ja, ja. Niet in vanzelfsprekendheid. Waar duikt dat op? Op meerdere dingen, maar wat ik onder andere herken is dat dansen ongelooflijk is. Dat vind ik heerlijk. Ik heb één nummer dat heet Soul Deep van Lisa Stansfield. En soms als ik helemaal niet gelukkig ben en ik denk de hele wereld zit tegen. Ik kom me op geen mogelijkheid meer uit en zet ik dat nummer keihard aan. Zing ik heel hard mee, heel hard ga dansen. Je hebt ook dingen gedaan met Queens volgens mij Lisa Stansfield. Ja, dat weet ik niet. Maar dat is echt zo'n nummer waarvan ik echt soul deep. Dat het geluk is altijd weer ergens uit het diepste van het diepste is het weer te putten. Niet altijd makkelijk. Wat maakt jou gelukkig? Wat zijn, als je nou kleine dingen, want laten we niet naar het allergroot gaan, maar kleine dingen. Wat maakt jou gelukkig in het alledaagse leven? Ik wordt ontzettend gelukkig van een knuffel van mijn kind bijvoorbeeld. Of een goed gesprek. Ik kan ook heel gelukkig worden van mooie woorden of een mooie inzicht. Of dat iemand iets heel slim zegt. Ik denk, oh ik heb weer wat geleerd. Kan ik ook heel gelukkig van een woord. Ja, kan ik heel gelukkig van worden. Ja Harri, waar word jij gelukkig van? Nou, ik ben bijvoorbeeld ontzettend onderdeel van het feit dat ik in een huis woon dat bescherming en beschutting geeft. Dat vind ik zo wonderlijk, dat ik met mijn eigen huis woon vind ik al geweldig. Dat ik als ik koffie wil hebben dat ik dat gewoon kan zetten en binnen een minuut is het er. Dus allemaal van die dingen waar ik me over verbaas of dat ik als ik met de taxi wil dat het kan. En niet dat ik zit in mijn natuur om dat natuurlijk zoveel mogelijk te vermijden en op de fiets door de regen te gaan. Maar het feit dat het allemaal kan, dat het allemaal binnen bereik ligt, dat vind ik heel moeilijk. Hoe doe je dat dan? Want het zijn allemaal dingen waarvan je ook zou kunnen zeggen ja, ben je zo gewend, daar wen je aan. Ja, nou ik zag een verschil. Ik herinner me nog heel goed bij de baak. Er waren mensen die waren vrij ontevreden over hun salaris. Terwijl ik mijn hele leven verbaasd heb over de hoeveelheid geld die ik verdiende. En dat komt omdat mijn vader was arbeider. Je verdient niet zoveel. En we hadden thuis, moest er worden gekozen, dus een nieuwe bank of vakantie. En ze kozen gelukkig voor het goede. Dus we zaten heel lang op een oude bank. Maar daardoor ik heel erg heb beleefd hoe geweldig veel bij alles denk ik mijn vader zou dit toch moeten meemaken ook als dat dan op die bankrekening komt die enorme sloot geld toen de tijd. Daar kon ik me enorm over verbazen. Dus het heeft ook wel te maken met je vergelijkingsmateriaal. Waar kom je vandaan? Ik denk dat ik voor mijn geluksgevoel enorm heb geboft met ja, wat we vroeger een eenvoudig milieu noemden. Want ik had ook mensen in huis die zeiden, die hadden ouders die waren heel rijk en zo. En die noemden het salaris, wat ik een groot salaris vond bij de baan, een schijtbeestje. Dat durven ze nauwelijks hardop tegen hun ouders te zeggen. Dat is dan toch jammer. Lijkt mij toch jammer. Ja hartstikke jammer, maar wat ik ook zo mooi vind wat jij zegt is je kan natuurlijk ook vanuit een soort angst gaan reageren als je misschien een wat minder rijke achtergrond hebt, maar zo mooi is dat je verbazing dat dat jou is gelukt dat je dus in verbazing en in schierigheid naar je achtergrond gaat kijken. Ja en ik heb tegen mijn kinderen altijd gezegd je vader is rijk en dat vond ik ook maar dat begon soms ook wel tegen me te werken want bij alles wat ze vroeger en ik begon te aarzen zei ze maar je zei dat je rijk was. Maar omdat ik die benauwdheid voelde van vroeger, dacht ik, dat zal me nooit gebeuren. Ik zal altijd me rijk voelen, me rijk gedragen. En dat heb ik nu nog, want ik heb aanzienlijk minder geld. Maar ik heb nog steeds dat gevoel dat je jezelf moet vertellen dat je rijk bent. Maar is dat ook niet dankbaarheid? Dat je gewoon dankbaar bent? Ja, dat is het denk ik. Dankbaar en verwonderd. Dat je in een auto stapt die niet lekt enzo. Ja, ik heb nou ook wel in auto's vroeger bij mij gezeten. Aanduwen enzo. Is dan de conclusie dat je het contrast moet hebben gezien? Ja, ik denk wel. En altijd gelukkig. Ik heb me nu net een beetje in verdiept. Dus omdat Ariana erbij is, dacht ik ik ga ook filosofisch doen. Omdat die heeft doorgeleerd, denk ik. Wacht even hoor. Gaat het komen? Aristoteles, hoor je? Pas op. Kijk uit. Hier is het filosofie alarm. Diepgang nabij. Daar komt-ie. Aristoteles. En dat er twee strategieën zijn. En de ene is het vermijden van ongeluk. En het andere is het naschrijven van geluk. En ik denk dat je alle twee een beetje moet beheersen. Dus dat je heel tevreden moet zijn dat je de risico's wat beperkt. En dat je dus eigenlijk zegt, ik heb vandaag geen ongeluk gehad. En dan bedoel ik, nee, ook niet pech of zo. Dat is al een mooie bron van geluk. En dat is een veilige manier. Als je daar tevreden mee kunt zijn, is dan die upside, maar is uitgezocht, als ik het goed heb begrepen. Mensen die obsessief geluk najagen, is net als obsessief geld najagen. Het leidt niet tot wat je nastreeft, wat je denkt. Dus dat excessieve nastreef van geluk in relaties ook. We moeten gelukkig zijn. Dat zijn prachtige boeken. Nu de auteur kwijt, ik wil die graag imponeren, maar dat gaat over dat wij denken recht op geluk te hebben. En ik zie ook dat in sommige organisaties komt er dan een chief happiness officer. En dat vind ik het allerengste wat er zou zijn. Dat je iemand aanstelt die erop moet toezien waardoor je ook blije eieren hebt. Je moet binnenkomen met een smile op je gezicht en wie niet gelukkig is moet als de donder eraan gaan werken. Het is je eigen schuld dus eigenlijk. En ongeluk is ook wel lekker. Als je toch geen rouw hebt omdat iemand is overleden. Zou toch afschuwelijk zijn als je dan niet verdrietig bent. Als je een verkering uit hebt, liefdesverdriet is zo vormend, waarbij je terugkijken denkt daar heb ik eigenlijk veel van opgestoken, van ik dacht de wereld aan te kunnen en toen liet een meisje waar ik nu de naam niet meer van ken, zo zit het. Ben jij het vergeten? Ja nou, liever liet vergeten dan niet helemaal. En dat je dan echt denkt dat de wereld vergaat, dat je ook niet kunt weten hoe dat moet worden opgelost en dat de melancholie behalve vervelend ook je een mens maakt en je voelt ook somberheid is natuurlijk ook iets wat je tot mens maakt. Er zijn meer liedjes over de ellende dan meer liedjes over wat zijn we blij met zelf. En dat voortdurende geluk nageschreven. En ik vraag me wel eens af, hebben organisaties, waar bemoeien ze zich mee? Mag dat ook gezegd? Het geluk van andere mensen. Zorg dat je netjes te verdienen, dat ze goed werk hebben, maar geluk moet je vanaf blijven. Denk ik of niet? Maar het is ook in het Chinees bijvoorbeeld, als je zegt tegen mensen die je niet kent, die ontmoeten we op straat, hoe gaat het met jou? Als je niet begint met wat, niet om te klagen, maar wat gaat niet goed, dit en dit. Mensen vertrouwen dat niet, omdat ongeluk is deel van geluk. Dus je moet eerst om connectie te maken met mensen, ook om intimiteit te hebben, begin je altijd met dit en dit dit. De auto doet het niet of ik heb last van mijn knie. Mijn moeder is in het ziekenhuis, dit en dit en dat. En daarna ga je naar wat maakt je geluk. Maar gelukkig ben ik in goede gezondheid. Gelukkig dit, gelukkig dat. Maar je begint altijd met ongeluk. En om terug te gaan naar de dans dat wij dansen. We hebben een ritueel in het Tunese die heet Alhadra. Alhadra is een soort van transdans. En dan je begint altijd met wat we noemen de lage vibrations, emotional vibrations te dansen zoals schaamte, schuld, angst, verdriet, depressie. Dat moet altijd eerst bedanst, maar ook honoured. Het's really like to honor het. Eerst als een deel van je mensheid en daarna gaan we automatisch naar vreugde. Maar ik merk toen ik naar Nederland kwam dat mensen voelen zich genieerd als je begint over jouw ongeluk, omdat dan weten ze alsof ze iets moeten doen om jou gelukkig te maken. Terwijl ongeluk is ook een deel van jouw geluk. Het is gewoon wat. Dit is wie je bent. Dat is dit is ook jouw menselijkheid en dat maakt je kan ook intimiteit met mensen ook hebben. Het wordt authentiek, het wordt echt. Anders wordt het Amerikaans. En er was toch ook pas Damien de Nijs, heeft ook een nieuw boek over lijden. En ook een groot pleidooi over dat het lijden ook bij het leven hoort. En ook dat je dus wat we nu vaak denken, ik ben niet zo vrolijk of misschien iets ernstiger. Je bent al een tijdje niet zo vrolijk. Heb ik dan een stoornis? Moet ik dan naar de psychiater? Of naar coaches. Coaches ontlenen toch ook vaak een functie aan die drang dat het voortdurend prettig moet zijn. Terwijl veel organisaties zijn niet leuk en daarom mag je gelukkig op tijd naar huis. Ja, misschien is het ook wel fijn. Dan ga je thuis ook waarderen. En nu helemaal mooi. Je bent al thuis. Er zijn heel wat mannen en vrouwen die op hun werk blijven omdat het thuis niet te hard is. Dat moeten we ook durven. Kan ook nog, ja. Ik zit in besturen waarvan ik denk dat moet thuis dan wel heel veel ellende zijn als je dit leuker vindt. Maar jij zit er ook Harry. Straks meer. Dit is Nieuw Business Radio. People Power, met Glenn van der Burg. En dans. En jij had je Mina zeggen. Het is wel gelukt he, dat caféforum. Er wordt zelfs gedanst al. Er wordt gedanst. Er wordt niet gedronken. Dat wil ik gezegd hebben. Ja, nee. Ja, water. Jij houdt het er nogal naar druk over dat werken gelukkig maakt. Dus werkloosheid maakt ongelukkig. Dat is uitgezocht. Maar niet alle werk maakt gelukkig. Wat zijn de factoren die werk tot geluksfactor maken? Wat zijn daar de factoren van? We kunnen ze even optellen, hebben we het maar gehad. Wat ik zie bijvoorbeeld, ik zit nu bij Atria, het instituut voor gendergelijkheid en emancipatie en ik ben daar sinds één jaar. En de allerbelangrijkste vond ik is dat ik samen met mijn medewerkers naar de visie en missie van het instituut ga. Wat is our drive? Waarom bestaan we überhaupt? Wat maakt ons uniek? Wat willen we bereiken? En dat maakt als jij on mission en on purpose bent, en dat zit in de DNA van iedereen, en dat maakt dat je ook gelukkig, zelfs als het heel uitdagend en moeilijk is, omdat je weet La raison d'être. Waarom ben je op aarde? Waarom ben je in dat bedrijf? Dat is zo belangrijk. Er zijn natuurlijk veel mensen, dat is een prachtige boeken van Graber, die noemt dat bullshit jobs. Er zijn natuurlijk heel veel mensen, veel meer, want wij zitten hier natuurlijk uiterst vrolijk over werk te praten. We hebben leuk werk en we noemen zelfs dit werk. Kan je nagaan. Maar er zijn heel veel mensen die zich afvragen wat ze toch. Dat ze hun tijd verkocht hebben, toch? Van negen tot vijf. Zeker in deze tijd, dat er ineens wordt gezegd of je wel of geen vitaal beroep hebt. Dat heeft best wel wat gedaan hoor. Ik heb hier best wel wat mensen in de studio gehad die zeiden... Ik doe dat niet. Ik ben er een beetje van schrokken, maar ik stond niet op dat lijstje. Nee. Dat ook. Het moet eraan doen. Je moet erover kunnen vertellen. Het moet ergens ertoe bijdragen. Purpose, zin, Ariana. Wat maakt werk tot een bijdrage aan geluk? Nou inderdaad ook zin, maar ik denk ook voor een heel groot gedeelte autonomie. Dat je de ruimte hebt om het in te vullen zoals jij denkt dat het goed is. Dat er niet een ander over je raadt, maar dat jij over jezelf gaat. Dat is een hele belangrijke, dat zie ik ook continu terug, ook in allerlei organisaties. Op het moment dat mensen het idee hebben dat ze het alleen nog maar volgens de baas mogen doen of er eigenlijk niet toe doen. Kan bij hele hoge mensen zijn, die vlakbij een CEO zitten en helemaal een hoop geld krijgen, maar helemaal niet gelukkig zijn. Ik sprak pas iemand daarover en die zei, ik heb altijd met heel veel geluk ook in dit bedrijf gewerkt, voelde me altijd enorm gezien, maar de laatste tijd voel ik mij een human resource, in plaats van dat het om mij gaat. Dus het wordt ongelooflijk belangrijk om de eigenheid en de autonomie te zien en dat je dat dus ook in mag zetten, ook in een gezamenlijk doel. Ik denk dat dat heel belangrijk is. We willen niet het instrument in de doorstelling van anderen zijn. Nee, nee, dat is funes, denk ik. Ja, maar ook je eigen keuze. Ik weet toen ik toen ik vertrokken vanuit Afrika en ik ging naar Europa en mijn droom was om te studeren aan de Sorbonne. Dus ik kwam daar, maar uiteindelijk ik mocht niet werken omdat ik had een Tunesische paspoort en ik mocht niet werken. Dus ik moest werken om gewoon om te kunnen overleven. Dus de enige wat ik kon doen is illegaal werken. Dan kom je heel snel bij schoonmaken en alle dingen dat die anderen niet wouden doen. En in het begin, ik vond het echt bijna vernederend, omdat in Tunesië, wij hadden werksters thuis en daar was ik in zo'n positie. Op een gegeven moment met mijn zus in Tunesië, ze zei tegen mij, dat is jouw keus. En het moment dat ik besefte dat het mijn keus is om in zo'n positie en in zo'n zogenaamde shitty job te zijn, toen werd ik ook gelukkig in die job en niet meer gefrustreerd, omdat het mijn keus is. Omdat via die job kon ik een eten kopen, had ik iets op mijn hoofd en dak. Hoe je het defineert. Voilà, exact. Heel belangrijk. Er was een onderzoek gedaan bij kamermeisjes en aan één groep van die kamermeisjes werd uitgelegd dat hun werk was fysiek uitdagend, was fitheid bevorderend en was conditie versterkend. Aan die groep werd dat zo uitgelegd, aan de andere groep gold het als naar zwaar werk. Die enige op wie dat was uitgelegd viel af, had meer werkplezier door een andere definitie. En je ziet soms op de vuilniswaren, zie ik ook wel, sommigen die gewoon die sparen een fitnesscentrum uit. Sommigen. Dat bedoel, kun je niet op je zestigste doen, maar je ziet ze soms dansen achter die wagen. Vuilniszak erin. Je voelt gewoon, het is fysieke arbeid die als je die in een ritme doet, en helemaal met een goede chauffeur van een vrachtwagen, die een goede tempo heeft, niet te hard en niet te zacht. Dan is dat heel lekker werk. Dus het is ook een kwestie van definitie. En natuurlijk, je ziet wat je doet. Want je bent in de straat en je ziet al die bakkers staan. En aan het einde van de straat zijn ze leeg. Het is overigens maar net hoe je ernaar kijkt inderdaad. Naar je werk. Dat is heel belangrijk. Ik hoorde iemand zeggen, die eenvoudig werk zei tegen mij. Jouw werk is nooit af. Jij hebt het altijd over je werk. Ook als je vrij bent, ben je aan het werk. Ik zou zo nooit willen leven. Dat is toch wel interessant, hè? Jij bent altijd met je werk bezig. Ik ben gewoon om vijf uur klaar, zei hij. Hij zou er niet aan moeten denken dat ik om vijf uur nog... Ik hoor jou alleen maar over het werk. Ja, maar het is grappig, want het is volgens mij ook niet voor niks dat ook in hobby's of mensen die veel in managementposities werken het ook heerlijk kunnen vinden om bijvoorbeeld hun huis te schilderen of in de tuin te shuffelen of een stoel in elkaar te zetten. Of naar een fitnesscentrum gaan om dingen te doen die je achter de vuilnis maakt. Ja, toch in het zweet, als een hamster op zo'n loopbaan. En in het zweet, maar ook omdat het dan af is. Weet je, als je zo'n stoeltje in elkaar hebt geknutseld, dan is het gewoon af en dan ben je klaar en dan zie je resultaten en dan weet je precies wat je gedaan hebt. Zicht op je werk. Ja, je hebt je huis gebouwd, dat mag je gelukkig ook niet. Ja, ik heb echt een maand alleen maar geklust en dan zie je elke keer resultaat. Maar ik wilde net tegen jou zeggen, Ariane, dat ondertussen heb ik het... Ik heb het in mijn werk gebouwd, want straks om vijf uur is deze aflevering klaar. En dan heb ik het zo georganiseerd dat ik eigenlijk bijna niks meer hoef te doen. En dan is het af en heb ik weer wat gemaakt, namelijk een aflevering met jullie. Hartstikke gaaf. Nou ja, ik vind een van de leuke dingen in mijn leven nu is... Dat je hier zit, toch? Dat wilde je zeggen. Ja, en ik ben ontzettend dankbaar dat ik bij jou mag zijn, Glenn. Ik ben Glenn van der Burg. Ik ben Harry. Ik heb nu als definitie voor mijn werk dat ik geen huiswerk wil hebben. Dus ik doe allerlei dingen met mensen, maar dan zeg ik, pas op. Als ik het kan doen, doe ik het nu. Maar ik ga geen toezeggingen doen. Ik doe een aantal toezichthoudende rollen, commissaris en dat soort dingen. En dan bereid ik wel voor. Dan doe ik het werk in die vergadering en dan is het ook gedaan. En dan weet ik, voor de directeur gaat het door. Dat werk heb ik ook gedaan. Maar dan ga ik vrij naar huis en dan wil ik ook niet... Leiden onder de thema's, want dan fiets ik wel met een collega en de neiging is dat je toch een beetje verslaafd aan je sores bent. Maar je moet ook durven zeggen mijn rol is er net als bij coaching, nou heb je na het coaching gesprek ga je toch ook niet door met lijden. Ik niet in ieder geval. Ik denk gelukkig ook, als je kijkt bijvoorbeeld bij Atria, we doen heel veel onderzoek aan work and life balance en zorgen en werken. En vrouwen hebben heel veel nadelen vanwege oneerlijke verdeling tussen zorg en werk, die zijn niet heel erg gelukkig. En we weten vanuit onderzoek dat landen waar het goed georganiseerd voor vrouwen, voor werk en zorg en waar dus eigenlijk landen die scoren ook hoger op het niveau van gendergelijkheid en emancipatie zoals Scandinavië, et cetera. Vrouwen zijn gelukkiger en dat betekent ook mannen worden ook gelukkiger. Dus het geluk van de vrouw, omdat de vrouw is vaak de moeder en de vrouw van, maakt ook dat eigenlijk de mensheid ook gelukkiger. Dus gendergelijkheid en emancipatie bevordert geluk voor iedereen. Yes. Dat is ook met inkomensgelijkheid. Want wij denken heel vaak, als ik meer dan jij heb, ben ik gelukkiger. Maar je