Transcript

Glenn van der Burg (Host): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Peoplepower met Glenn van der Burg. Peoplepower is een programma over de kracht van mensen in organisaties. Met interviews en laatste inzichten voor betere prestaties en gelukkige mensen. Deze week gaat Glenn van der Burg in gesprek met Nick van Dam van onder andere Nijenrode en Tom Bos van Online Academy. Door de toenemende digitalisering en afnemende levensduur van bedrijven kunnen we niet meer zonder een leven lang leren. Want alleen zo houdt je perspectief op werk. Als je bijvangt van dat altijd maar blijven leren, is dat mensen er ook nog eens gelukkiger van worden. Als je blijft leren, kom je niet vast te zitten in een bepaalde functie of rol. En houd je meer mogelijkheden open om ander werk te gaan doen. Kortom, een leven lang leren is onontkoombaar. Tenminste, dat vindt Nick van Dam, hoogleraar Learning Development aan Nijenrode. En verbonden aan nog een keur van andere universiteiten. Bijvoorbeeld in Madrid. Daarnaast is hij ook nog auteur van diverse boeken. En nog heel veel meer. Tom Bos, de algemeen directeur van Online Academy, is ook de gast. En wil je nou de nieuwste afleveringen van People Power via WhatsApp? Sla ons nummer dan op onder je contactpersonen 0645 667548. Stuur ons een berichtje met je naam en podcast aan. Dan sturen we de nieuwste afleveringen direct zodra ze online staan. Fijn dat je luistert naar People Power. Dit is Nieuw Business Radio.

Glenn van der Burg (Host): Nick van Dam en Tom Bos, wat fijn dat jullie er allebei zijn om te praten over dit nogal belangrijke onderwerp. We beginnen deze aflevering met een stelling. Een leven lang leren is onontkoombaar, want alleen dan houd je perspectief op werk. Nick.

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, dat is een heel makkelijk ja. Oh ja? Want dat vind jij. Daar leef jij bij volgens mij toch? Absoluut. Als we kijken naar de toekomst. Mensen werken tenminste 45 jaar, 50 jaar. Voor een deel is dat bepaald door wanneer we met pensioen kunnen. Maar ook voor een deel financieel gezien. Je kan op een gegeven moment zeggen, ik kan met pensioen op mijn 67ste. Maar misschien heb je nog wat extra geld nodig, want we leven allemaal langer. Ja, leven lang leren, leven lang inzetbaar blijven, dat is belangrijker dan ooit tevoren. Het is wel grappig dat je dat zegt, want dat volgens mij hebben we daar heel weinig over. We komen natuurlijk uit een tijd, de mensen die nu met pensioen gaan, die hebben misschien nog een einde-loon regeling, dat je gegarandeerd totdat je tot het einde echt komt, dat je wat krijgt. Maar heel veel van ons die hebben gewoon straks een pot en als die pot leeg is, is het op. Ja, absoluut. Hopelijk heb je een grote pot nodig, want dan blijf je lang leven. Nog een duidelijke urgentie ook inderdaad om er iets aan te doen.

Glenn van der Burg (Host): Ja, zeker. Ik praat nu vooral tegen mezelf, namelijk. Ik heb het niet zo heel fantastisch geregeld. Even noteren dan. Ja, ik schrijf het even gelijk op. Tom, hoe kijk jij dan aan?

Tom Bos (Algemeen Directeur, Online Academy): Ja, ik bedoel leven lang leren. Jij bent met dit hele thema gekomen. Ja, ik hou me natuurlijk bezig met vooral dat leren, maar dit perspectief, dat is natuurlijk nogal weer heel wat anders, zeg maar gewoon het economische perspectief op het eigenlijke belang van leven lang leren. Het is interessant om zo meteen even wat verder in te duiken van hoe... Ja, hoe bepaalt dat precies de koers? Want er zit wel een duidelijke incentive in voor, ja, laten we zeggen, je medewerkers of jij zelf, waar wij het natuurlijk vaak hebben over het belang van een leven lang leren voor de werkgever. Dus interessant om ook even dit perspectief te pakken.

Glenn van der Burg (Host): Zeker, ja. Nick, dan zeg je dat heel makkelijk, we zeggen dat heel makkelijk, een leven lang leren. Kunnen we dat eigenlijk überhaupt wel als mens, ons hele leven leren?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Het is een vraag die ik heel vaak krijg van HR managers in organisaties, maar ook van leiders. Soms hoor je wel zo, we hebben mensen Nick, we hebben mensen. We zitten in een industrie met heel veel verandering en digitalisering en we hebben mensen van midden 40. Wat denk je? Is er nog hoop? Kunnen die mensen inderdaad wel nog blijven leren? Maar hebben ze dan door dat jij ook al zeker midden 40 bent en misschien wel een klein beetje ouder ook? Ik denk het wel. Maar goed, ze denken misschien dat het een paar uitzonderingen zijn. Maar het goede nieuws, absoluut het goede nieuws, is dat we hebben heel veel onderzoek de afgelopen tien jaar gepubliceerd. We hebben gekeken naar onze hersenen en hoeverre we eigenlijk nieuwe verbindingen kunnen aanmaken tussen verschillende neuronen. En dat kan. We kunnen eigenlijk als mensen, dat is heel mooi, we kunnen tot ons hele leven inderdaad blijven leren. Er wordt neuroplasticiteit genoemd. Maar er zijn wel een aantal voorwaarden om dat te doen. En één van anders moet gezond blijven. En ander is er zijn een aantal zaken te maken hebben met eten, met drank. Ja die kunnen een positief of negatief impact hebben op dat leervermogen. Maar we kunnen blijven leren. Maar de vraag is altijd doen we dat ook? En dat is een beetje het gesprek vandaag ook van We kunnen het, als we even kijken naar DNA en fysiek. We kunnen het allemaal, maar doen we het ook? En daar hebben we denk ik nog hele grote uitdagingen.

Glenn van der Burg (Host): Voordat we daar heen gaan, nog even een andere mythe. Misschien even, want ja, we kunnen het, zeg jij. Dat is mooi. Onze hele leven lang. Wordt het minder gedurende je leven? Wordt de fysieke mogelijkheid in je brein minder goed om te kunnen leren?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Er zijn eigenlijk bepaalde dingen die we heel goed kunnen als we jong zijn en andere dingen die we heel goed kunnen als we ouder zijn. Bijvoorbeeld het leren van een taal. Daar wil je eigenlijk mee beginnen als je een jaar oud bent, of misschien net na je geboorte, met ouders die twee talen tegen je spreken. Dus talen leren moet je absoluut doen als je heel jong bent. Als het gaat om onthouden van feitjes, dat kunnen we veel beter als we jong zijn dan als we ouder zijn. Maar als het gaat om het verbinden, het leggen van verbindingen tussen allerlei domeinen en ervaringen, dat kunnen we juist ontzettend goed als we ouder zijn. Er is een hele mooie onderzoek gedaan bij Acmea, als het gaat om digitalisering. Die hebben gekeken naar verschillende groepen in het bedrijf. Die zijn door speciale trainingen gegaan. En daaruit blijkt dat eigenlijk de oudere groep medewerkers veel beter waren om bepaalde digitale competenties te ontwikkelen dan jongere mensen. Omdat ze al bekend waren met allemaal systemen in de organisatie, met bepaalde bedrijfsprocessen, contact hadden met klanten en ze konden heel makkelijk allerlei links leggen. Iemand van 24 die was begonnen, die heeft helemaal die achtergrond niet.

Tom Bos (Algemeen Directeur, Online Academy): Ja, interessant ja. We hebben daar ook wel eens onderzoek naar gedaan. Met name dan in leertrajecten, zeg maar, van wat het beste werkt voor het leren als je naar blended learning over zou gaan. Ik meen dat onderzoek uit 2012 voor Swede is, dat is al een jaar en een poosje geleden. Maar daar kwam ik heel duidelijk naar voren dat als wij technologie introduceerden in leertrajecten, dat daar duidelijk geen correlatie was tussen leeftijd en gebruik of effectiviteit zeg maar. Dat had niets met elkaar te maken. Ook de oudere doelgroep pakte dat even makkelijk eigenlijk op.

Glenn van der Burg (Host): Laten we even kijken naar wat we dan een leven lang leren noemen. Dan heeft iedereen daar een beeld van. Maar leren kun je natuurlijk op allerlei verschillende manieren. Dus hoe ziet dat leven lang leren eruit? Wat is de slimste manier om dat te doen? Moet je sprintjes nemen? Dat je ineens heel intensief iets gaat oppakken? Moet je eigenlijk gewoon geregeld één keer in de maand terug in de school banken? Moet je elke week een beetje? Moet je elke dag een beetje? Is daar een soort handvat voor te geven, Nick?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja nou we leren natuurlijk allemaal op heel veel verschillende manieren en het gaat er eigenlijk ook om te kijken naar een soort menu van allerlei manieren om te leren. Maar wat wel belangrijk is om te zien is dat mensen leren eigenlijk door dingen te doen die ze nog nooit eerder hebben gedaan. Als je dat iedere dag doet, iets nieuws met nieuwe collega's of andere collega's, een ander project, een ander informatiesysteem, dingen uitzoeken, dan ga je eigenlijk van je comfortzone naar je leerzone en stretchzone. En daar leren we eigenlijk. Dus daar begint het eigenlijk mee. En dan is de vraag. Er zijn heel veel verschillende manieren om kennis op te doen, om vaardigheden te ontwikkelen, om bepaalde dingen te oefenen. En voor een deel gebeurt dat door, zeg maar, traditionele leervormen online in de klas. Maar eigenlijk heel veel kan er gebeuren op het werk. Ik zeg altijd, als je in Nederland kijkt, het gemiddeld aantal uren dat mensen formele opleidingen volgen in bedrijven, dat hangt af van wie je bent, wat voor persoon, wat voor organisatie, wat voor industrie, of je aan het begin van je loopbaan zit of aan het einde, maar het is gemiddeld ongeveer 35 tot 40 uur. Nou, die 35 tot 40 uur, die zijn absoluut niet voldoende. Per jaar. Die zijn niet voldoende om je inzetbaar te houden. En daarom is het zo belangrijk dat mensen, als mensen, neem een getal 1600, 1700, 1800 uur per jaar werken. Als je van die werkplek een leerplek kan maken, dan maak je gigantische winst. En daar kun je allerlei verschillende dingen doen.

Glenn van der Burg (Host): Ja, en ik kan me ook voorstellen dat naast het feit dat je dat je daar natuurlijk aandacht voor moet hebben als werkgever, dat het ook helpt als je als werknemer, als werkende, als je dat ook zo ziet. Als je je werk ziet als een plek om te leren, dan doet dat iets met je mindset, volgens mij, toch?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, absoluut. Begint het. Er is een hoogleraar in de VS, Carol Dweck, en die heeft ruim 30 jaar onderzoek gedaan naar leren. En wat ze eigenlijk zegt, is dat je hebt mensen met een vaste mindset en een groeimindset. En als je een groeimindset hebt dan vertel je eigenlijk jezelf ja mijn talenten ken ik eigenlijk niet. Ik kan me er overal in verdiepen mijn hele leven en dat wil ik ook heel erg graag want er is ook een aantal overtuigingen bij van ik wil ik ben nieuwsgierig ik wil nieuwe dingen blijven leren. En als je dat jezelf zegt dan is dat eigenlijk die voorwaarde om ook op die werkplek te leren.

Glenn van der Burg (Host): Ja, en dat sluit eigenlijk aan bij jouw eerdere verhaal over die neuroplasticiteit, wat natuurlijk weer een prachtig schrebbelwoord is, maar dat je eigenlijk je hersenen je leven lang zich blijven ontwikkelen. En dat sluit eigenlijk aan bij die growth mindset van Carol.

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, absoluut. Absoluut. Ja.

Glenn van der Burg (Host): Mooi. Welke voorwaarden zit jij eigenlijk voor leven lang leren?

Tom Bos (Algemeen Directeur, Online Academy): Ja, er zit eigenlijk nog een... Ja, ik zat net bij... Bij het aantal uren zat ik even zo in mijn hoofd te rekenen en ik heb er wel eens eerder een rekensommetje van gemaakt, maar er is ook een hele praktische kant hierbij. Stel dat je dit allemaal formeel zou willen organiseren, dat leren. Ik zag eens een onderzoek van, volgens mij was het McKinsey en Google en daar kwam uit dat je gemiddeld een uur of vier per week zou moeten besteden aan jezelf ontwikkelen. Dus dat is bij ons 10% van je fulltime week. Ja, precies. Nou ja, stel dat je dat klassikaal zou moeten besteden, zeg maar, dan is dat voor jou als persoon natuurlijk niet prettig, maar kan je ook vertellen dat wij als opleiders dat absoluut niet kunnen faciliteren, zeg maar. Er zijn niet genoeg docenten en trainers voor in de wereld om dat te gaan inregelen. Dus de voorwaarde is duidelijk dat er iets anders moet gebeuren om dat leren überhaupt mogelijk te maken.

Glenn van der Burg (Host): Waar ik zo met jullie naar wil gaan kijken is ook het internationale aspect. Want we hebben het hier heel vaak over wat er in Nederland gebeurt. Nick heeft wereldwijd voor McKinsey gewerkt. Is daar verantwoordelijk geweest voor leren en ontwikkelen. Dus daar ben ik benieuwd naar wat daar de inzichten uit zijn. Inspirerende gesprekken over de kracht van mensen in organisaties. Met Glenn van der Burg. Professor Nick van Dam en Tom Bos in de studio praten over een leven lang leren. Ja, dat internationale aspect, want dat hoor je vaak terug. In andere culturen werkt het anders of werkt het misschien hetzelfde. Daar ben ik wel benieuwd naar. Is er nou heel veel verschil in landen? Is er in het buitenland, is in Amerika ook zoiets als lifelong learning, bestaat dat thema überhaupt in het buitenland?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, absoluut. Als je kijkt naar verschillende rapporten. Er is één rapport gepubliceerd in juni dit jaar. Een McKinsey-rapport, The Future of Work in Europe. Dan kijken we even naar Europa. En een vrij lijvig rapport. En uit dat rapport blijkt dat de komende tien jaar, dus 2020 en 2030, zien we dat één op de drie banen in Europa op het spel staat. Wat bedoel je met op het spel? Ja, het komt te vervallen. Een combinatie van de pandemie en digitalisering, automatisering, robotisering. Dus ja, het thema leren dat is iets wat niet beperkt tot Nederland. Dat is een wereldwijd thema. En ook in andere landen denken ze ook naar over Hoe zien we de toekomst voor ons als het gaat om de arbeidsmarkt, ontzetbaarheid van mensen en leven lang leren is een global thema. En als het gaat om leren zelf, er zijn wel wat verschillen hoe er in verschillende landen wordt geleerd. Maar je ziet daar ook wel weer in een trend waar je ook op basis van wetenschappelijk onderzoek van hoe kun je nou het beste leren, dat dat steeds meer naar elkaar toe komt. Ja, want mensen zijn mensen. Absoluut. En dat maakt niet of je in India zit of in Nederland of in de VS.

Glenn van der Burg (Host): Nou is het in Nederland natuurlijk zo dat traditioneel, zeg maar aan het begin van je leven er heel veel tijd en energie geïnvesteerd wordt in leren. De basisschool, voortgezet onderwijs, beroepsonderwijs of wetenschappelijk onderwijs. Dat is een enorme investering. Het zorgt er gedeeltelijk ook voor dat mensen daarna niet zoveel zin meer in hebben. Dat ze denken, nou laat me nu eens maar gewoon echt gaan werken. Zie je daar verschillen met andere landen in hoe we kijken naar leren? Want in Nederland, dat is een van de problemen waar wij het regelmatig hebben hier in deze uitzending, dat we zeggen ja, leren heeft een beetje slecht zijn marketing gedaan, want heel veel mensen hebben er niet zoveel zin meer in.

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja nou wat wel een consistent thema is dat als je kijkt naar mensen met vaak lagere opleidingen en middelbare opleidingen de ervaring met de school systemen niet altijd heel erg goed is geweest. En dat is eigenlijk wereldwijd het geval. Als mensen, dat is ook een van de uitdagingen die we hebben in Nederland, met leven lang leren. Veel mensen met een middelbare en lagere opleidingen, als die denken aan leren, dan denken ze, oh, mijn school, hoe was dat? Nou, het was niet altijd even het leukste moment in mijn leven. En daarom zijn ze eigenlijk in veel mindere mate gemotiveerd om te leren, omdat ze denken, ik moet terug naar school. En dat is iets wat je wereldwijd ziet. Dat is iets wat wat wat vergelijkbaar is, wat anders is. En dat is, dat verschilt ook wel een beetje van land tot land. Maar als je kijkt naar hogerop geleiden. En de bereidwilligheid om zelf te investeren in vervolgopleidingen is heel anders in bijvoorbeeld de VS, in de UK, dan in Nederland. In Nederland is toch heel vaak nog steeds het beeld van nou, als ik me moet omscholen of bijscholen, dat is iets voor mijn werkgever. En als mijn werkgever niet betaalt, too bad, dan doe ik het niet. Terwijl in de VS en Engeland, daar is iets van oké, ik blijf zelf investeren. Ik sluit leningen af om allerlei opleidingen te volgen. Want uiteindelijk, ik ben verantwoordelijk. Dat is een beetje de culturele kant. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven, mijn inzetbaarheid, mijn succes, het inkomen wat ik verdien. En ja, ik kan niet naar de overheid kijken of naar mijn werkgever om dat volledig in te richten.

Glenn van der Burg (Host): Is het ook een relatie met het gemak waarmee mensen hun baan verliezen, misschien in de VS bijvoorbeeld?

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, cultureel. Ik heb zelf ruim twaalf jaar in de VS gewoond. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken. In de VS heb je zoiets wat heet employment at will. En ik heb er zelf ooit een contract gehad in de VS. En ik keek naar dat contract en toen ik het contract kreeg, ze stond in. We can terminate your employment at any time, with or without cause. En toen heb ik HR gebeld. Ze zei, er zit een foutje in mijn contract. En toen hebben ze me uitgelegd dat het geen foutje was. En toen dacht ik, oké, dat betekent ik ben eigenlijk ondernemer. Dat was mijn conclusie toen. Ik ben eigenlijk ondernemer in deze organisatie. En als je dat inderdaad je realiseert en als er een sociaal vangnet nauwelijks bestaat, ja, dan heb je maar één keuze, één optie. En dat is inderdaad goed in de gaten houden wat je gaat doen en wat je moet doen en hoe je gaat ontwikkelen en hoe je inzetbaar blijft.

Glenn van der Burg (Host): Het klinkt alsof het contrast met Scandinavië niet groter kan. Want voor zover ik daar wat van weet, maar wat ik hoor is dat het daar juist het tegenovergestelde is. Dat die eigenlijk nog een slag verder gaan dan in Nederland. Dat daar, op het moment dat je je baan verliest, eigenlijk de community voor je gaat zorgen. Dat er allerlei regelingen zijn om te zorgen dat je actief aan de slag gaat. Dus die activeren je zelfs. In Nederland is het toch wat meer van er is van alles, maar je moet zelf wat gaan doen. En daar word je een soort van beet gepakt en op sleeptuig genomen.

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Ja, het is in Nederland natuurlijk ook wel wat aan het veranderen. Als het gaat om alle vergoedingen en transitievergoedingen die er nu gekomen zijn. Maar als we teruggaan 10 jaar met 2008. Toen er heel veel mensen in allerlei sectoren hun baan verloren. Toen was het zoiets van nou, en ook mensen zelf. Dus ik zeg geef me maar een zak met geld. Dan heb ik het geld hier op de bank staan en dan denk ik wel wat ik ga doen verder. Maar veel mensen hebben dat geld nooit gebruikt om te investeren in hun persoonlijke ontwikkeling. Nee, die hebben een leuke caravan of die hebben het een tijdje uitgezongen en dachten van nou kan ik even rustig aan doen. Dat kun je die mensen waarschijnlijk ook niet kwalijk nemen, maar dat zijn hele lastige beslissingen om te nemen.

Glenn van der Burg (Host): Absoluut, en ook cultureel blijkbaar. We zitten in een land waar we natuurlijk altijd fantastisch, relatief fantastisch onderwijs hebben gehad en waar mensen zeggen ja, onderwijs wordt geregeld door de overheid en daar investeer ik dus zelf niet in. Maar ik denk dat we daar dus een omslag echt moeten gaan maken. Ook in tijd, niet alleen in geld, maar ook in tijd. Mensen zeggen ja, het wordt misschien betaald voor me, maar ik ga echt niet mijn zaterdag of mijn zondag leren, hoor. Want ja, dat zijn nog mijn vrije dagen. Het weekend.

Tom Bos (Algemeen Directeur, Online Academy): Ja, precies.

Glenn van der Burg (Host): Laten we even naar de manier van leren en de snelheid van leren gaan kijken. Is daar een gidsland waarvan je zegt van nou, hoe ze het daar voor elkaar hebben, daar kunnen wij nog een heleboel van leren.

Nick van Dam (Hoogleraar Learning & Development, Nyenrode): Nou, ik denk dat er best wel een aantal scholen, als het gaat om scholen of hoger onderwijs, waar dingen heel goed gebeuren. Als je bijvoorbeeld hebt over Finland, wat bekend om zijn hoge kwaliteit onderwijs wereldwijd. En dat begint eigenlijk al op de kleuterschool, lagere school. Als ze daar in de gaten hebben dat jij als kind het niet zo goed doet op het gebied van rekenen bijvoorbeeld, krijg je meteen een tutor, krijg je meteen begeleiding om te zorgen dat jouw niveau verder omhoog gaat. Dus daar worden kinderen eigenlijk niet losgelaten op het moment dat het even wat minder goed gaat. Ik denk dat dat één voorbeeld is. Een ander een ander voorbeeld is van zorgen dat je wat je doet als het gaat op school of ook in het hoger onderwijs dat mensen leren op een manier die aansluit bij wie ze zijn en hoe ze leren en we weten dat heel veel mensen leren door zelf en kinderen door dingen te doen en met elkaar te praten is een hele belangrijke sociaal sociale element wat erin zit in plaats van het luisteren naar iemand die een verhaal vertelt. We weten vanuit ook retentie perspectief dat mensen eigenlijk maar heel weinig onthouden van alleen maar hun verhaal.

Glenn van der Burg (Host): Nou, lekker zijn we dan, Tom, met onze podcast. Gewoon heel vaak luisteren en het erover hebben met anderen. Dat is dus het devies. Dan blijft het het beste hangen. Dat was de opdracht zo meteen aan het einde. We gaan zo naar de column van Jeroen Büscher die zich ook gestort heeft op dit thema. En daarna praten we weer verder met Nick van Dam en Tom Bos.

Jeroen Büscher (Columnist): Ja, ik ben heel bijzonder blij, want ik mag een van mijn grote werkvrienden aankondigen. Wanneer ben je eigenlijk vervriend, Jeroen? Om maar even met een eenvoudige vraag te beginnen. Nu. Nu? Nou, bij deze. Mijn grote vriend Jeroen Buscher, waar ik al jaren mee samenwerk, zonder dat er enige euro's van hand wisselen, dus dan moet het wel vriendschap zijn, die al jarenlang columns maakt en waar ook wel eens een keer programma's mee maken. Hij is onder meer auteur van zijn laatste managementboek Leiding geven in de hybride organisatie, wat een aanrader is voor iedereen. En daarvoor waren er negen anderen. En het is tijd voor zijn column. Jeroen, ik ben zo benieuwd. De manager als evenementenmaker. Ik heb, zoals u al netjes van Glenn heeft gehoord, net mijn laatste boek afgerond. Het gaat over de coronacrisis, hoe houden we binding, hoe houden we resultaat, maar ook vooral hoe gaan we na de coronacrisis die organisatie inrichten. Dus wat wordt de organisatie na corona? Dus waarin we een gedeelte thuis zullen werken en een gedeelte op kantoor. Kijk, we hebben natuurlijk in corona geleerd dat een aantal dingen prima prima thuis of plaats en tijd onafhankelijk te doen zijn. We kunnen prima overleggen, we kunnen prima beslissingen nemen. Dat Zoom, als het goed gebruikt wordt, houdt het allemaal wat zakelijker, dus dat is mooi. En wat we missen is natuurlijk de creativiteit, de verbinding, het van elkaar leren, de community. En in de hybride organisatie, de organisatie waar we na corona waarschijnlijk in terecht gaan komen, waarin we een paar dagen per week op tier het kantoor zijn, zullen we dat kantoor niet voor dingen moeten gaan gebruiken die we thuis ook prima kunnen. Thuis kunnen we ons wat beter concentreren, kunnen we de omgeving wat meer behandelen, dus kunnen we wat beter op onze persoonlijke productie richten. En dat kantoor zal meer een plek worden waar de creativiteit moet stromen, waar we elkaar inspireren, waar we nieuwe ideeën met elkaar op doen. Meer een sociale, lerende, creatieve speeltuin dus. Voor sommige mensen een horreur en voor andere mensen juist een feest. Wat corona ons heeft geleerd is hoe belangrijk het is dat we elkaar ontmoeten en hoe waardevol ontmoetingen zullen zijn. Hoe waardevol ontmoetingen zijn natuurlijk. En dan bedoel ik ook de fysieke ontmoeting in een ruimte. Nou, wat gaat er gebeuren? De manager zal steeds meer als rol gaan krijgen die toekomstige ontmoetingen vorm te geven. En daarom heet mijn column ook de manager als evenementenmaker. Een van de meest veronachtzaamde onderwerpen die ik ken als het gaat over management is heel simpel werkvormen. Als ik zie hoeveel vergaderingen inefficiënt zijn omdat er gewoon een slechte werkvorm is. Alles is een werkvorm. Door elkaar heen gillen is inderdaad ook een werkvorm. Of voortdurend van onderwerp veranderen is ook een werkvorm. Maar niet zo'n effectieve. En werkvormen zorgen ervoor dat gedrag gestuurd wordt. Werkvormen kunnen heel spectaculair zijn en heel bijzonder zijn en dan kan je elkaar in bijna een hallucinatie gaan ontmoeten, maar werkvormen kunnen ook gewoon heel simpel zijn en zorgen dat de juiste mens op het juiste moment aan het woord komen. Neem bijvoorbeeld, dat vind ik altijd een mooi voorbeeld, een rechtszaak. Een rechtszaak is een werkvorm met rollen en daar wordt je gedrongen naar elkaar te luisteren om dat proces helder vorm te geven en zo tot een goed resultaat te komen. De manager zal meer moeten gaan leren als een evenementenmaker te denken. Een evenement te maken die denkt, we hebben een groep mensen, die gaan elkaar ontmoeten. En wat zou het resultaat van die ontmoeting moeten zijn? Niet, maar staat dit op de agenda? Nee, die ontmoeting is een schitterend ongeluk. Moeten er nieuwe ideeën ontstaan? Moeten we elkaar daar inspireren? Moeten we van elkaar leren? Moeten we de verbinding voelen? En welke werkvorm, welke manier van ontmoeten gaat er nou werken? Moeten we twintig shamanen inhuren en met elkaar de toverfluit gaan bevluiten? Of moeten we een talking stick, het meestal het albolste en oudste vorm van een werkvorm, maar wel een hele effectieve, in elkaar kleien en elkaar ons de beurt als stokje geven en nu ben jij aan het woord en luisteren we naar jou? Dat wordt aan de manager. Veel managers zijn veel te veel gericht op hun persoonlijke relatie met hun medewerkers. Veel belangrijker is dat het team elkaar op inspirerende, leren en creatieve wijze kan ontmoeten om zo dingen te kunnen bedenken die waardevol voor onze klanten zijn. En de ontmoeting, de schitterende ontmoeting van samen in een ruimte elkaar verbazen, die zal de manager meer moeten leren vormgeven. Dus meer denken als een evenementenmaker. Want het moet bijzonder zijn, het moet meewaarabel zijn, en dan moet dat gebeuren wat wij willen dat er gebeurt. Als de mensen zich vervelen, dan heb je gefaald. Gaan mensen stankelend en stuiterend naar huis, dan ben je als manager geslaagd.

Glenn van der Burg (Host): Mooi, Jeroen. En dan hebben we straks helemaal niks meer te doen als we dat allemaal kunnen. En het gaat ook een klein beetje over leven lang leren, toch?

Jeroen Büscher (Columnist): Ja, zeker. Want hoe leer je het beste? Door de juiste werkvorm te kiezen bij datgene wat je wil bereiken.

Glenn van