Glenn van der Burg (Host): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hoe ontketen je de kracht van mensen in organisaties? Peoplepower brengt je de laatste wetenschappelijke inzichten en praktijkvoorbeelden. Over leiderschap en leren. Betrokkenheid en bevlogenheid. Inzetbaarheid en inclusie. Omdat mensen het verschil maken in jouw organisatie. Peoplepower met Glenn van der Burg. Als de week begonnen is, bieden wij troost voor onderweg. Als je thuis of in de auto zit, dan houden wij café zoals de Vlamingen zeggen. En in deze People Power Café Forum gaan we vandaag in gesprek over de jeugd. Over jongeren. Eerder waren wij Café Forum al afscheid, autonomie, burgerschap, crisis, drijfveren, evenwicht, feest, geluk, hoop en inspiratie het onderwerp. Die lijst wordt steeds langer. Want we gaan het alfabet af. Deze aflevering dus over jongeren. Jongeren worden vaak gezien als mensen aan wie je iets leert. Maar is dat eigenlijk geen valkuil? Want als je erin slaagt, stel je voor dat je erin slaagt, dan gaan ze doen wat wij deden. En dat kan toch niet de bedoeling zijn? Want dan wordt het zoals het nu is. En we hebben toch best wel een beetje hier en daar een bende ervan gemaakt. Dus hoe leren wij eigenlijk van jongeren? En hoe zouden wij jongeren kunnen helpen in hun leven? Te gast zijn Tim de Roos. Hij is een dubbeltalent. Hij is muzikant en ook nog eens projectmanager business excellence. Twee dingen die voor mijn gevoel helemaal niet zo goed bij elkaar passen. En die werkt bij Abbott. En Els van Noordduin is te gast, voormalig Olympisch sporter. Ik heb het even opgezocht. Olympia in 1968. Kogelstoten. 1.16 meter. 23.80 geworden. Een prachtige prestatie. En ja, zij is nu coach die heel veel met jongeren werkt. En samen praten wij over dit mooie onderwerp. Fijn dat je luistert naar People Power. People Power met Glenn van der Burg. Nou, Tim en Els. Leuk dat jullie er zijn. Normaal met Harry. Nu zonder Harry. Dus ja, het is voor mij een beetje gek. Beetje leeg. Mis hem ook. Moesten we dit van hem zeggen. Test voor je of niet? Is het een test voor me? Nou ja, alles is altijd een test voor. Alles is altijd een test. Ja, dat is het leuke van dit vak. Je weet nooit zo goed waar je voor staat. Els, mag ik bij jou beginnen? Want volgens mij ben je ook een beetje de aanstichter van dit onderwerp. Want Harry, die had jou uitgenodigd. En via jou kwam hij ook weer bij Tim terecht. We komen zo wel hoe we erop komen. Jongeren, de jeugd. Waarom is dat een onderwerp waar we het over moeten hebben?
Els van Noorduin (Coach, voormalig Olympisch sporter): Nou ja, ten eerste werk ik in mijn vrije tijd in de sportwereld met jongeren. Vanaf twaalf jaar komen ze naar me toe en zeggen ze ik wil door jou getraind worden. En waarom willen ze dat? Nou ja, ze mogen iets doen wat anderen dus niet doen. Samen zoeken en kijken wat bij past en wat je leuk vindt. Dus ik vertel nooit wat er moet gaan gebeuren ofzo, maar we gaan veel meer experimenteren en kijken wat er is. En dan pakken ze hun eigen draad wel op. En dat is altijd wat anders dan wat iedereen gedacht had. Dus als ze van school komen, dan zitten ze mij te kijken van jij gaat mij vertellen zodat ik goed word. Nou, dat is het laatste wat ik doe. En in het bedrijfsleven werk ik ook met jongeren. Maar dat zijn niet gewoon maar zomaar jongeren. Dat zijn jongeren die al ergens goed in zijn. Nee hoor. Die willen goed worden. Oké. En die hebben de ambitie om dat te doen. En die zoeken bij wie ze het kunnen halen. Nou, dan stoten ze eerst een paar keer hun hoofd. Of ze doen ervaring op en zeggen, nou dat is het dus niet. Dat kan allemaal bij mij. Allerlei sporten? Nou, dat doe ik niet meer. Nu voornamelijk atletiek. Maar er zit heel veel aan vast van turnen en dansen, boxen, doen heel veel. Maar hoe werkt het dan? Neem eens mee. Ik ben 12, ik kom bij jou. Nou ja, ik heb er dus nu eentje, ik vond dat hij niet kon leren bij onze vereniging. Hij zag mij werken met andere sporters. En toen zei hij van, ik wil met jou gaan trainen. Nou, er moet wat geregeld worden, want dat mag natuurlijk nooit. Het past niet in het systeem. Nee, je moet bij een groep horen. Uitzonderlijk, waarom hij wel? Nou, hij vraagt. Dat is een van de eerste dingen dat ze vragen. Het meest belangrijke is dat ze gewoon hun mond open trekken. En dan zeg ik, laten we gewoon dingen gaan proberen. Kijken of het je bevalt. En dan moeten we even aan elkaar wennen. Hoe zit het in elkaar? Nou ja, en nu heeft hij gevraagd, al langer eigenlijk, van ik wil twee keer bij je trainen. Maar hij is nog heel jong, dus dat mag nog niet van mij. Want hij moet nog groeien, dus dat is gewoon fysiek gewoon te zwaar. Nou, hij wilde zo graag. Hij heeft zo gedramd dat ik nu gewoon een half uur een andere training aangeplakt heb. Dus daarvoor is het best beloond. En hoe zorg je er dan voor dat... Want je zegt heel duidelijk, ik heb niet een soort standaard programma. Ik ga dit met je doen. Maar zij of hij, het is een heu. Het is een heu. Hij moet het zelf een beetje bedenken. Nou, hij komt wel met, want dit wil ik leren. Oké. En dan zeg ik, hij wil dus worden en verder en hij wil starten en hij wil snel worden en dat soort dingen. Nou, dan zeg ik, dan moet ik gewoon verschillende dingen uitproberen waar het lichaam goed op reageert. Dat weet ik ook niet. Dus dan bied ik gewoon wat aan. En dan komt hij zelf wel terug. Hé, dat vind ik interessant of het ziet er ook wel goed uit. Weet je, dat ervaart hij zelf ook. Nou, dan haal ik hem ook weg uit de rationele kant. Dus het lichaam moet gewoon voelen. Oké. En als het lichaam leert te voelen op die leeftijd, terwijl hij volop in een rationele kant zit met school, als hij gaat voelen dan wordt het pas echt leuk. Dan krijgen ze energie en straalnde ogen en dan komen ze zelf met ideeën. Ik wil dit nog en dat vind ik ook leuk. Dus de eerste stap is weg van het traditionele. En dan zoeken we echt en die ervaringen... En hoe is dat dan anders dan wat ze normaal in de groep leren, waar ze bij allemaal hetzelfde doen? Nou, doen ze allemaal hetzelfde dus. En ik kijk naar hoe... Hij traint met nog een jongen samen, die is nog jonger. En wat ik belangrijk vind is dat ze gewoon met z'n tweeën trainen. Nou, dan zoeken ze dus met elkaar... Uiteindelijk hebben ze veel lol en pret, want uiteindelijk zijn zij in de lead en niet ik. En het andere moet je gewoon met de grote groep dat doen, omdat er natuurlijk ordegeheers moet zijn en je moet aan kunnen tonen dat er wat geleerd is. Dat is maar één route, terwijl ik zeg nou als ik er 30 heb, heb ik 30 routes. Zou je dat ook kunnen? Ja hoor, ik heb nog in het onderwijs gezeten met moeilijk op voetbal. Dus die groepsgrootte is eigenlijk helemaal geen reden om het maar een beetje klassikaal en eenheidsworst te doen. Nee, je hebt vele organisaties voor me waardoor iedereen aan de bak kan komen en iedereen getriggerd is en je mag dan ook uiteindelijk kiezen wat bij je past. En soms hebben we ook gesprekken, met deze jongen had ik een gesprek van, ja, maar je moet alleszins kapot zijn aan training. Ik zeg, nou, dus het laatste wat nodig is. Ik zeg, want dan kun je binnen no time helemaal niets meer doen. Dus het is veel belangrijker dat je lol hebt en dat je bij een training wegloopt met, zo, ik heb plezier gehad. Dan heb je het meeste geleerd. Zo. Vraag dan maar eens aan het gemiddelde kind wat van school komt. Ja, dat is ook mijn klus te klaren altijd, als we school afkomen. Dat je geen regels hanteert die standaard zijn om wat dan ook te doen. Maar dat het lichaam, of het kind zelf in dit geval, dezelfde regels bepaalt. Maar ik heb ook ouderen en die doen ik exact hetzelfde mee. Maar de vrijheid die je krijgt, die kunnen ze bijna niet hanteren, want ze zijn zo gewend gekaderd te worden of gestikkerd te worden. Want je mag dit niet. Binnen de club wilde je alleen maar hard lopen. Dat mag allemaal niet. Ik zei nou, laat hem maar zijn gang maar gaan. Hij komt vanzelf al erachter dat het niet werkt. En dan heb ik wel een gesprek. En heel veel mensen hebben dat die bij mij komen. Die vrijheid is onbegrijpelijk. En is die angst voor, ja, maar dan gaat hij iets doen. Wat niet werkt of teleurstelling of misschien wel pijn. Is dat waarom we alles een beetje weg organiseren dan maar? En dus dan maar geen vrijheid? Nou ja, je denkt vanuit jezelf, van je eigen begrenzingen, van je eigen perspectieven. En ik laat het gewoon helemaal gaan, want waarom zou ik dat nodig hebben? Ik kan toch kijken wat er gebeurt? En daarop kun je reageren. Dus je kunt zien wat zich voordoet. Dan moet je wel context snappen waar je in je zit. De vragen van de kinderen of leeftijd of het groeiproces. Hij moet nog 20 centimeter groeien, dus nogal wat. Daar moet je dus gewoon naar kijken. Je kijkt naar wat zich voordoet en daar reageer je op binnen de context. Maar het is nooit oordelend of vertellend, maar meer het gesprek aangaan en vaak vragen. Omdat ik het toch niet snap, waarom zou ik het moeten snappen? Ja, nou is Tim ook relatief jong. Ik heb geen idee hoe jong, maar jonger dan ik. 29. 29? Ja. Dan ben je al niet meer jong. Nee, ik vind dat ook best oud hoor. Nee toch? Goeiemorgen zeg. Ja, ik was volgens mij al… Volgens mij waren we al zwanger toen ik 29 was. We? Ja, nou ja. En was we toen ook jong? Ik was toen ook 29, ja. Ja, daarom. Dus dat is een beetje je voorhand.
Glenn van der Burg (Host): We moeten even Tim op het toneel brengen, Els. Wil je mij erbij helpen om hem op het toneel te zetten? Waarom vond je het belangrijk dat Tim erbij was, los van het feit dat hij 29 is?
Els van Noorduin (Coach, voormalig Olympisch sporter): Ik heb vanwege dat ik zelf breed ben en veelzijdig ben en ik kan meerdere dingen, is in mijn sportwereld gebleken hoe belangrijk het is als je breed kunt handelen en denken. En ik heb daarvoor Tap 2 Top opgericht, een paar jaar terug, die dus met jongeren omgaat, die dus ook breed of dubbel getalenteerd zijn, waardoor ze iets anders kunnen toevoegen in een organisatie als nu binnen weer één specialistische functie. En zijn leidinggevende, die ik kende, die heeft gezegd, nou hij is dubbel getalenteerd en hij gebruikt het niet en we hebben het hard nodig. Dus zo is hij bij Abbott gekomen via Tap 2 Top.
Glenn van der Burg (Host): Tim, hoe ben jij dubbel getalenteerd? Want dan heb je twee dingen dus.
Tim de Roos (Musician & Project Manager Business Excellence, Abbott): Ja. Welke twee dingen heb je? Ik zit in de business natuurlijk bij Abbott, dus dat is één. Dat is meer denk ik het rationele wat Els bedoelt vanuit de studie of de unie. De andere kant is muziek. Dus ik heb jarenlang, ik zat net terug te rekenen in de auto hierheen. Acht jaar geleden was ik hier regelmatig te vinden als singer-songwriter. Dus 3FM en de studio's hierachter bij The Voice heb ik allemaal meegemaakt. Jeetje man. Ja en dan is de vraag dan, dat zijn twee werelden en die werelden hebben natuurlijk niks met elkaar te maken voor je gevoel. Nee, zou je op eerste indruk niet zeggen. Maar was dat waar je was? Dat was het beeld wat jij ook had. Ik heb een soort gespleten persoonlijkheid. Ik ben muzikant en ik zit nu ook in de business. Dat is er een soort van bijgekomen. Nou, ik denk dat je ergens wel een balans hebt daartussen. Dus de ene keer zeg maar werd het werk misschien, was in eerste instantie de muziek. Toen ik dat nog, ja, niet meer echt voor de lol deed, maar ja, ik als beroep. Probeer en ga maar zien of dat lukt en we zijn eind gekomen denk ik. Maar de andere kant is, ja, nu toch de business in. Ik liep ergens tegen een muur aan die ik zelf niet heel prettig vond binnen de wereld. En toen dacht ik, ja, dit is ook nog wat anders. Ik ben er met de kop ook nog goed, dus laten we maar gaan studeren. En ja, toen daar zo ingerold. En eigenlijk is de muziek steeds meer naar achteren gegaan eigenlijk. Is dat niet misschien een beetje het verdriet van de muziek? Dat het zo fantastisch is om het te doen. Dat je je daar helemaal in kan verliezen. Dat het voor iedereen super belangrijk is. En dat het heel lastig is om daar je boterham mee te verdienen. Ja, zeker denk ik. Ja, absoluut. Ik heb daar wel... Ik ben tot bij even zelfs geweest eerlijk gezegd. Uiteindelijk kwam ik heel eerlijk, als ik dan echt eerlijk hard op tafel leg, is waarom ben ik gestopt? Omdat ik op een gegeven moment het idee had dat het niet meer om de muziek ging, maar meer voor alles eromheen. En dat, ja, dat kon ik gewoon niet hebben, zeg maar. Nee. Nee, ik vond de muziek belangrijk en als ik kwam, dan had ik zoiets van, wil je graag horen wat ik maak en dan waardeer je dat, maar het moet niet zo zijn dat je elkaar zeg maar niet helpt. En het meer is van oeh, ik wordt hier beter van als jij hier bent. Ja. Ja. Ja, er zijn natuurlijk ondertussen heel veel voor jou nogal tegen een hele harde muur aangelopen. Er zijn heel veel verdrietige verhalen over mensen die vanuit hun liefde voor muziek en hun talent groot zijn geworden tegen wil en dank. En niet zo goed uit zijn gekomen. Twee talenten. Mijn gevoel is gelijk, volgens mij, dit is wel extreem natuurlijk, want zo ver als muzikant komen en dan ook nog dat andere carrière pad. En dat heb je waarschijnlijk met sporters ook Els. Jij bent natuurlijk topsporter geweest. Hou je daar ooit mee op trouwens?
Glenn van der Burg (Host): Nee hoor, ik geef voor atleten ook nog trainingen op Nederlands topniveau. Ja toch? Je blijft toch topsporter in hart en ziel? Je bent topsporter en je bent aan de andere kant natuurlijk ook een maatschappelijke carrière. Als ik naar mezelf kijk, ik zeg niet dat ik een muzikant ben, maar ik vind muziek wel fantastisch. Ik maak ook een beetje muziek. Ik ben zeker geen topsporter, maar je hebt natuurlijk heel veel facetten aan jezelf. Waarom maakte dit dan zo anders dat je daar dat Tap 2 Top voor bent begonnen?
Els van Noorduin (Coach, voormalig Olympisch sporter): Nou ja, ik heb voor mij mezelf de ervaring dat ik vroeger toen ik sportte heel veel speciaal moet getraind werd op zwemmen, roeien, tennis, maar ik vond het allemaal heel erg saai. En ik was ondertussen ook Nederlands kampioen geworden, vond ik het nog saaier, was geen lol aan. Dat was een iemand beter, je had gewoon geen competitie. Het was gewoon helemaal niet boeiend, omdat het maar één ding was en eromheen was eigenlijk helemaal geen gebruik gemaakt van alles wat ik in huis had. Tot ik uitgezonden werd door Leo van der Karffons en ik in de DDR terecht kwam. En daar zei mijn professor Karl Heinz Bauersfeldt van wat fijn dat je zoveel kan, want dat kunnen we gebruiken. En toen begreep ik pas hoe je het gebruiken moest. En in Nederland is het maar steeds, ja maar je moet kogelstoten. Wel nee, dat is een uitingsvorm van alle verzamelingen die je in je hebt en daarop booi je dus beter. Er zijn ook heel veel mensen die gewoon maar één ding hoeven te doen, maar ik dus niet, dus dat bestaat er ook nog naast. En daar heb je zeker een maatje van vrijheid nodig, maar zeker iemand die snapt wat het betekenis is voor jou om het mee te nemen in dagdagelijkheid. Dus daar is voor mij langzamerhand, traag maar gestaag, ben ik dat heel erg degelijk gaan snappen. Ik was natuurlijk zelf, ik speelde heel goed piano, ik ben heel erg in kunst geïnteresseerd. Ik deed allemaal speciale vakken erop. Ik ben thuis heel breed grootgebracht, dus voor mij begreep ik niet waarom je maar één ding heel goed moest doen. Voor mij is het dus normaal dat je heel breed bent en dat je de dingen die je extra kan ook daar in je uiterste best doet om er ook goed in te worden. Als je het nou heel breed trekt, als jullie het nou heel breed trekken, die veelzijdigheid van de mens misschien wel, met allerlei kunstvormen, met allerlei nijverheidsvormen waar je plezier in kan hebben. Hoe kunnen we dat dan beter gebruiken in een organisatie? Terwijl ik dit aan het zeggen ben, denk ik, we moeten het ook nog over de jeugd hebben, want dat waren we ook weer van plan. Die zijn dus veelzijdig, die zijn dus breed. Dan ben je er eigenlijk al. Je bent het gewoon nog. Maar we kappen het af. En we gaan, wat je in het begin zei in je inleiding, we gaan het iets aanleren. We leren ze aan dat ze zich moeten specialiseren. Dat ze van een ding moeten zijn. Maar dat heb jij natuurlijk als muzikant ook gehad. Want op een gegeven moment, je bent lekker bezig. Op een gegeven moment merk je door je omgeving waarschijnlijk dat je goed bent. Dat zeggen ze tegen je. Ga er wat mee doen, jongen. Je krijgt mogelijkheden daartoe. Er wordt voor je geapplaudisseerd. En voordat je het weet, ben je muzikant. Heb je een stempeltje. Ja, maar toch blijft er altijd nog wel, denk ik, het andere stukje dat je ook weet dat je misschien wel goed kunt leren of andere dingen goed kunt. Het is niet maar één ding. Om misschien dan een quote te doen van Harry, als dat even mag. Is hij er toch nog bij? Ik was met hem aan het bellen en toen vroeg ik aan hem. Ik zeg, joh, waarom heeft Els mij nou op jou afgestuurd? Ik moest hem random bellen, dus ik wist niet wie ik aan de telefoon kreeg. Dat was een opdracht van Els. Ja, maar ook in deze tijd is het toch weer een beetje... Ja, ik maar ook in deze tijd is het toch weer een beetje... Ja, maar ook in deze tijd is het toch weer een beetje... praat ja, in dit programma natuurlijk heel veel met mensen maar ook in deze tijd is het toch weer een beetje... Ja, die een organisatie zich maar ook in deze tijd is het toch weer een beetje... Ja, toch weer een beetje... bezighouden met werken, met talent, met competenties en al dat soort mooie termen. En dan hoor je nu toch ook zeggen van ja, we hebben echt die generalisten, die hebben we niet meer nodig. We hebben de specialisten nodig. Je moet de diepte in, want anders dan... En aan de andere kant heb je wel meerdere specialismes in je leven nodig. Want het specialisme wat je hebt, dat is ook vergankelijk. En eigenlijk zoals bij topsporters weet je dat. Op een gegeven moment is het lijf gewoon niet sterk genoeg meer om mee te kunnen. Maar dat weten we in organisaties ondertussen ook. Dus daar zit een soort rare... Het lijkt alsof het dingen zijn die elkaar uitsluiten. Ja, nou ik denk dat ik daar anders naar kijk als je het over jongeren hebt, want we moeten overal weer aan voldoen. De regels, de structuur, het systeem wat een organisatie bedacht heeft om grip te hebben op zaken. Terwijl ik natuurlijk zoiets heb van de vrijheid die hij krijgt is vreemd, is al lastig. Nu moet hij zelf vorm geven, omdat hij zelf het beste weet hoe dat vormgeven wordt. Dus als je naar een organisatie kijkt ben ik niet van je vult een functie in. Je gaat dus geen projectleider worden, maar je gaat kijken hoe je met je talenten en mogelijkheden iets kunt vormgeven. Dus jij vult de functie in. En dat is wat anders, want hoe beheersen we dat en hoe krijgen we daar grip op? Maar dan krijgen we wel interessante dingen te zien, waar de organisatie niet begrijpt wat er dan gebeurt. Maar we hebben er wel de jongeren in huis.
Glenn van der Burg (Host): Ja, en dan draai je het dus eigenlijk om. Dus in plaats van dat je zegt, we zijn op zoek naar een projectmanager business excellence. En Tim die solliciteert. En dan wordt er vervolgens gekeken of die vijf met die zeven poten is. En dat is die natuurlijk nooit, want die bestaan niet. Maar blijkt wel dat je poten hebt die helemaal niet in de function omschrijving staan. Want die kun je ook niet vragen. Want wat is de kans dat er een muzikant bij je solliciteert? Dus als je zegt, ja, draai het eigenlijk om. Ja, om de Harry nog een keer aan te halen. Ik had nog een voorgesprek met hem. En toen hij nog directeur was van de BAAK. Toen zei hij tegen mij, toen kwam er een fantastisch iemand binnen waarvoor hij geen functie had. En iedereen zei, we kunnen hem niet plaatsen. En hij zei, hou die man dan maar. Hij zegt, want dat vormt ze weg wel. Dat was natuurlijk al absurd. Dat kan allemaal dus niet. Terwijl iemand dus heel goed in staat is, als hij dubbel getalenteerd is of als hij breed denkt. Ik neem het woord generalist niet in mijn woord, want breed denken is wat anders voor mij als een generalist. Die zijn in staat om met specialisten samen een andere denkrichting te gaan bedenken. En daar gaat het mij over. Specialisten komen er niet altijd uit, want die moeten een oplossing zoeken. Terwijl, weet ik van Tim, want hij heeft een opdracht gedaan, via een heel andere route, iets heel anders aangerijkt. Hij is van iedereen gezegd, oh dat klopt, zo werkt het inderdaad. Maar met specialismen waren ze er niet uitgekomen. En zeg jij nou eigenlijk Els, en ik ben wel benieuwd hoe jij dat ziet Tim, dat als je jong genoeg bent, dan ben je eigenlijk altijd een multitalent. Dan heb je altijd meerdere dingen die je leuk vindt, die je aandacht hebben, waar je je in wil verdiepen of die je elke dag wil doen, waar je plezier in hebt.
Els van Noorduin (Coach, voormalig Olympisch sporter): Ja, maar daarom zijn ze ook wat later, want ze gaan het allemaal onderzoeken. Dus Tim is eerst met muziek bezig geweest. Dan loopt ie tegen iets aan waardoor het niet helemaal meer zo werkt. Dan gaat ie wat anders proberen. En ik weet zeker dat die weer wat anders proberen, maar ze onderzoeken heel erg tegen het andere. Dus het is niet, we doen er wat naast. Nee, ze zijn getriggerd door iets en daar zijn ze langer met tijd mee bezig. En dat doe je dus op verschillende manieren. Maar jij praat erover alsof het een specifiek soort mens is. Of is het eigenlijk zijn alle, sommigen zijn extremer getalenteerd misschien ergens op, maar eigenlijk zijn alle, alle jeugd, alle de jeugdigheid, daar hoort dat eigenlijk gewoon bij dat je
Glenn van der Burg (Host): Ja, je ziet ook buiten dat ze bijvoorbeeld heel lang met zo'n skateboard bezig zijn. Volle aandacht. Op school houden ze de aandacht er niet bij. Dus je kunt gewoon zien hoe volle aandacht ze ergens iets ontwikkelen. Daar bedoel ik ermee. Maar niemand snapt wat skateboarden dan betekent. Terwijl ik heel veel kennis heb over het lijf en de hersen en hoe het werkt. Ga dan maar eens opstaan, dat is hartstikke ingewikkeld. Maar hoe nemen die snelheid en die behendigheid mee naar een bedrijf?
Els van Noorduin (Coach, voormalig Olympisch sporter): Ja, nou, laat me eens doen. Mentale factoren aanvasten. Die vind ik wel mooi. Nou ja, in die snelheid zijn ze behendig. En het is natuurlijk de allergrootste coördinatie wat er is in snelheid en behendig zijn. Die timing kunnen ze toepassen in een bedrijf. Zij weten feilloos wanneer iets toegepast moet worden, want ze hebben die timing in huis. Terwijl iedereen er rationeel omheen draait en zoekt en kijkt en zij hebben het al lang. Ja, dus je traint, terwijl je aan het leren bent hoe je moet skateboarden en dus inderdaad snelheid, behendigheid en dan worden er ook nog op die skateboard, laten we die even als voorbeeld nemen, trucs gedaan. Die nemen ze mee later in het werk en die vaardigheid om te zien wat er gebeurt, erop te springen. maar dan niet meer fysiek. En mee te gaan met wat er gebeurt, dat zit eigenlijk in dat lijf. Ja, dat is dus voor mij het meest belangrijke en ik maak ze bewust hoe ze dat toe kunnen passen. Dat maak ik ze bewust. Dat de omgeving in de vergadering bijvoorbeeld zorgt dat het niet gebeurt, dat het niet tot stand komt, om allerlei redenen. Terwijl ik zoiets heb van nou, dat leer ik ze dus om te kijken, die timing goed gevoeld toe te passen aan het geluid, wat ze hoort of noem maar wat. Dan stappen ze erin en iedereen is er blij mee.
Glenn van der Burg (Host): Nu gaan we naar Tim. Ondertussen zit ik te denken, ik zit zo in het gesprek dat ik ook nog muziek moet draaien. Maar dat gaan we na Tim doen. Nee, dat gaan we misschien gewoon nu doen. Dat is een mooi bruggetje. Straks ga ik aan Tim vragen. Niet geheel onbelangrijk. Want hij is muzikant. En een muzikant die heeft ritme, die heeft timing. Die kan gevoel leggen in wat hij doet. Ben je ook nog singer-songwriter. Dus je kan ook nog iets met woorden en met taal. Pas dat dan in een bedrijf? Hoe vertaal je dat? En dat hoor je dan ook. Tim de Roos en Els van Noorduin in de studio bij Café Forum. Ja, we hadden... Ik zat even terug. Welke belofte hadden we ook alweer gemaakt? De belofte... Muziek, bedrijf. Ja. Nou Tim, muziek zit in jou, zit in je lijf, zit in je vingers, omdat je piano speelt, omdat je gitaar speelt, de woorden vliegen door je hoofd, omdat je songtakes geschrijft. Ja. En nu werk je bij Abbott als, wat was het ook weer? Project Manager Business Excellence. Het klinkt heel duur hè? Vooral als iets wat totaal niks met rock'n'roll en gevoel te maken heeft. Maar dat is natuurlijk wel zo. En hoe past het een bij het ander? Hoe heb je geleerd om dat ene talent toe te passen in die totaal andere wereld?
Tim de Roos (Musician & Project Manager Business Excellence, Abbott): Nou, wat ik bijvoorbeeld door Els heb leren ontdekken, dat legde ik net ook aan een collega van je uit, is als wij met elkaar praten, dan heeft onze stem een bepaalde toon. En ik kan best wel aan jou horen of jij blij bent. Nou, dat kan denk ik iedereen wel. Of dat je misschien een wat mindere dag hebt. Maar hetzelfde is... Ja, dat is toch zo? Hetzelfde is denk ik in een vergadering, heb je een bepaalde so