Jeroen Busscher (Presentator/Co-host): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow.
Hoe ontketen je de kracht van mensen en organisaties? Peoplepower brengt je de laatste wetenschappelijke inzichten en praktijkvoorbeelden. Over leiderschap en leren, betrokkenheid en bevlogenheid, inzetbaarheid en inclusie. Omdat mensen het verschil maken in jouw organisatie.
Veranderen is noodzakelijk voor mensen en organisaties. Maar het is ook heel lastig. In People Power Change gaan ik en Glenn van der Burg op zoek naar inzichten in verandering. En dat doen we in gesprek met mensen die veranderingen aanvoeren. De change agents zijn de inspiratiebron voor de gedrags- of verandering van anderen. Hoe veranderen zij organisaties, teams of individuen?
De leider klimt op de zeepkist en steekt een verhaal af over de visie en richting van de organisatie. Je ziet het natuurlijk allemaal wel voor je, regelmatig. Maar ja, wat is eigenlijk het effect? Raakt iedereen in vervoering of valt iedereen in slaap? Welke rol speelt juist het gekozen woord bij de verandering? Of eigenlijk moet ik zeggen, het juist gekozen woord. Ik moet het dan natuurlijk goed voorlezen, Glenn.
Te gast is Rutger Mollee. Hij is presentatiecoach, dagvoorzitter en part-time comedian. Dat vraagt me dan altijd af. Hoe ben je een part-time comedian? Maar onder andere bij de Speld. En daar moeten we natuurlijk met z'n allen regelmatig om lachen.
Wil je nou de nieuwste afleveringen van People Power via WhatsApp? Sla ons nummer dan op. Onnieuw contactpersonen 0645 667 548. Stuur ons een berichtje met je naam en podcast aan. Dan stuur je de nieuwste afleveringen direct zodra ze online staan. Fijn dat je luistert naar People Power. En Jeroen Buscher natuurlijk. Ja, daar is hij weer.
Welkom luisteraars. Rutger Mollee, mijn gast deze keer. Rutger, welkom. Wat heb jij zelf nodig om te kunnen veranderen?
Rutger Mollee (Presentatiecoach, dagvoorzitter, comedian): Ik heb een lonkend perspectief nodig, Jeroen. En hoe ziet dat er bij jou uit? Welke kenmerken maken het lonkend voor jou? Nou, dat ik denk als ik dat ga doen, dan word ik er beter van. Dat is beter dan het bestaande. Dus ja, mensen mogen mij een soort beloofd land schetsen waar ik graag naartoe wil. En dan kom ik in beweging.
Jeroen Busscher: Volgens mij schetsen die vaak zelf, want ik ken je al redelijk lang. We komen elkaar zo onder zoveel tijd weer tegen. En je bent een initiatief rijk iemand, want Speak to Inspire, waar we nu over gaan spreken, is ook weer een initiatief van jou. Hoe ontstaat zoiets?
Rutger Mollee: Nou, vaak vanuit een probleem wat ik zie in mijn werk of in mijn leven. Je zei net in de intro dat ik al twintig jaar dagvoorzitter ben. Ik leid congressen over de hele wereld. En er was op een bepaald moment, was ik op een congresse, dacht ik, ja, eigenlijk als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan zijn de congressen die ik geleid heb, zijn bijna perfect. Maar er blijft maar die ene zwakke schakel. De spreker.
Jeroen Busscher: De spreker, ja.
Rutger Mollee: De locatie is goed, het feestje na afloop is goed, het vluchtschema is goed. Alles klopt, maar dan toch staat daar weer die spreker met zijn rug naar de zaal zijn eigen veel te volle slides voor te leggen. En zijn er slechte sprekers die toch een goed verhaal hebben? Kan dat eigenlijk?
Jeroen Busscher: Ja, dat kan.
Rutger Mollee: Ja, dat kan. Ja, en ik kom ze wel eens tegen. Ik was ooit, anekdote, ik was ooit een keer uitgenodigd voor een wielrenclinic van een advocatenkantoor. Die doen dat in de tijd dat we bij elkaar mochten komen. En die hadden ook een oud prof uitgenodigd om zijn verhaal te vertellen. Ik vind dit al een grap, een wielrenclinic. Nou, je moet dus je rechterbeen naar beneden en dan je linker. Hoe ziet dat überhaupt uit? O ja joh, maar daar kun je uren over praten over wielen. Nee, maar dat is gewoon lekker met elkaar door een mooie streek in Nederland fietsen.
Maar goed, daar was dus een oud prof uitgenodigd. En die had echt eigenlijk een prachtig verhaal. Maar hij bracht het zo verkeerd. Maar ik zag zo de schoonheid van dat verhaal. En toen heb ik ook tegen hem gezegd van, mijn vingers jeuken, maar ik wil gewoon een keer met jou aan de slag. Want dit is in potentie zo'n prachtig verhaal. En later heeft hij daar ook een tour door Nederland mee gemaakt met sportmonologen. En ja, ik heb me eigenlijk maar een heel klein beetje hoeven helpen om dat verhaal in z'n volle glorie neer te zetten.
Jeroen Busscher: Absoluut. Zoals je weet interview ik in dit programma voor andere katalysatoren. En eigenlijk gek bij jou, ik interview jou niet zozeer, wel over het ambacht wat je doet, maar meer over, deze keer staat IJscentraal, de kracht van het verhaal. Het krachtige verhaal is veranderkatalysator. En dan wil ik ook graag horen wat een manier is om je verhaal krachtiger te maken. Kan ik zelf ook gebruiken. Ik denk de luisteraar ook. Dus hoe jullie dat doen.
Maar laten we eerst beginnen bij die veranderkracht van dat verhaal. Welke verhalen heb jij gezien en dan zeg je, kijk dat brengt iets teweeg. En waarom dan?
Rutger Mollee: Dan kan ik alleen maar voorbeelden geven van speeches die we allemaal kennen.
Jeroen Busscher: Prima.
Rutger Mollee: Dus wat ik bijvoorbeeld vond van Obama, wat hij destijds deed, daar kwam dat beloofde land heel erg in naar voren. Hij schetste echt een beter Amerika. En dat was wel een tijd waar ik zelf ook zeer geïnspireerd naar speeches zat te kijken. En dat is ook wel wat ik gemist heb bij Trump. Ook fascinerend hoe hij zijn publiek wist te binden. Wat was dat verhaal van Obama? Dat is een mooi voorbeeld omdat we het allemaal kennen. Waarom intrigeert dat zo? Terwijl in principe als je de woorden opschrijft zijn het eigenlijk allemaal clichés. Maar bij hem ging het leven. Vanuit jouw vak. Wat maakt dat Obama zo'n briljant spreker is? Want het is bijna een cliché als je hebt over een briljant spreker. Dan krijgen we I have a dream of we krijgen Obama.
Wat eerst even iets anders. Het leuke van YouTube, en dat is misschien wel leuk voor de kijkers om eens te doen, is om eens filmpjes te gaan googlen van een jonge Obama. Dan zie je dus dat het helemaal niet zo'n briljant spreker was. Er is een prachtig filmpje dat hij op zijn universiteit een protest leidt, dat hij geïnterviewd wordt. Dan staat daar een beetje een hakkelende jongen.
Aantal jaar geleden was John Favreau in Nederland, zijn oud-speechschrijver. We hebben een conferentie met hem gedaan en die verklapte ons dat als Obama een State of the Union moest houden, dat hij daar ongeveer 120 uur op repeteerde. En dat maakte het voor mij ook wel heel bijzonder dat iemand echt de intrinsieke wens voelde om in dat ambt te komen om dat land te veranderen, te inspireren en dat hij daar dus heel veel tijd in stopt.
Dat is iets wat heel veel mensen mij vaak vragen. Ja, maar spreek in het openbaar. Dat heb je toch of dat heb je toch niet. Het zit ook in onze taal. Hij is goed van de tongriem gesneden. Hij heeft de gave van het woord. Maar ik heb gezien de afgelopen jaren dat je het ook kunt leren. Wat is de truc van Obama dan geworden? Wat heeft hij dan geleerd?
Nou, wat hij in heel veel speeches doet, is dat hij het heel persoonlijk maakt. Er is een speech, misschien ken je hem, de Fired Up and Ready to Go speech. Daar vertelt hij dat hij afreist naar een dorpje Greenwood, waar hij in een little field house in the park een verhaal moet gaan houden. Ik heb gezien en hij vertelde dat volgens mij bij elke rally altijd weer datzelfde verhaal. Net alsof hij het de eerste keer vertelde en net of hij ter plekke opkwam van er was trouwens iets leuks jongens.
Ja, en dat vinden trouwens heel veel leiders vinden dat eigenlijk best moeilijk om het verhaal van de koers Richting om dat maar te blijven herhalen. En ze weten dat het moet, maar visionaire leiders vinden het soms ook heel ingewikkeld om maar steeds dat verhaal weer te blijven vertellen. En waarom werkt zo'n verhaal als all fired up?
Nou, omdat we ons erin kunnen herkennen. Dus wat hij in dat verhaal vertelt, is dat in die ruimte één stem het verschil maakt. Kijkers of luisteraars gaan allemaal maar eens opzoeken het verhaal. En wat je er eigenlijk in herkent, is dat heel veel mensen die naar de stembus moeten, een soort pijn herkennen bij zichzelf. Ja, waarom zou ik nou moeten stemmen? Wat heeft mijn stem, wat maakt die nou voor verschil? En dat is de waarheid of het probleem waar hij zijn speech mee start, wat we allemaal herkennen.
Dat we denken, ja, ik moet vier uur in de rij gaan staan. We hebben afgelopen week geleerd dat in bepaalde staten je dan ook niks te drinken meer krijgt. Dat is weer de nieuwe rel in Amerika. En dat heeft hij heel herkenbaar gemaakt. Dus je zegt eigenlijk het goede van Obama is dat het over mij gaat en niet over Amerika of over iets abstracts.
Jeroen Busscher: Exact. Hij weet het zo te maken dat ik denk dat hij heeft het over mij.
Rutger Mollee: Ja. En wat is dan de kracht van Trump? Hoe pijnlijk ook om dit te behandelen. Kijk, als we het weer even hebben over het benoemen van de pijn, dan was Trump op dat deel van de speech, was hij een meester. Hij kon natuurlijk als geen ander de pijn van zijn achterband benoemen. En in een goede speech komt er dan een oplossing waarvan je zegt ja natuurlijk briljant en daarna komt een soort visie, een soort beloofde land waarvan je zegt nou nu kan ik echt geen nee meer zeggen tegen deze oplossing. Daar was hij duidelijk minder in. Maar Trump was een meester in die eerste fase van speeches.
Jeroen Busscher: Toch Clinton, I feel your pain. Ja, vind ik nog steeds een briljante zin.
Jij werkt met leiders in organisaties, die willen hun verhaal beter vertellen. Het hoeft niet allemaal de eindverantwoordelijkheid zijn, maar het zijn toch mensen die denken dat ze met hun verhaal meer beweging kunnen creëren dan ze nu doen. Wat zijn de eerste dingen die fout gaan of die mensen leren? Wat kan jij ze bijbrengen?
Rutger Mollee: Nou, het eerste wat veel mensen zich niet realiseren, is dat je in iedere goede speech altijd een oproep aan je publiek moet doen. Heel veel speeches zijn bewegingsloos. Dus wij zeggen altijd, het zijn eigenlijk twee type speeches. Aan de ene kant heb je mensen en die brengen alleen maar feiten en informatie. En aan de andere kant heb je leiders en die doen een oproep aan hun publiek. Die zien hun gehoor als een soort leger wat ze kunnen inzetten om voor hen aan het werk te gaan. En het mooie is dat het leger er zelf ook nog beter van wordt.
Dus dat is eigenlijk het eerste wat ik met mensen doe. Waarom is het belangrijk voor jou? En waarom is het belangrijk voor jouw publiek? En wat moet het publiek dan gaan doen? Dus je hebt het niet met die mensen waar veel mensen in vastlopen dat ze denken dat ze informatie moeten overbrengen.
Er moet dat, wat jij zei, dat visioen op de horizon en waarom je daar naartoe zou moeten willen. Dus dat is wat speechschrijvers je kernboodschap noemen. Dat is het eerste waar je naar op zoek gaat en dat je dat ook heel actief formuleert.
Jeroen Busscher: Ik geloof dat Glenn iets wilde vragen, maar zijn bewegingen waren deze keer niet erg communicatief.
Glenn van der Burg (Presentator/Co-host): Nee, soms moeten wij non-verbaal werken. Volgende gast gaan we dat doen. Nou, wat ik eigenlijk wilde zeggen tegen jou, Jeroen, is dat ik wel benieuwd naar ben waar jij straks benieuwd naar bent.
Dames en heren luisteraars, sorry voor deze omslachtige manier van me aankondigen van mijn voorlopig afronden van dit eerste blokje. Kijk, dan ziet u maar hoe woorden effectief en omslachtig kunnen werken. We hebben nu over de halve uitzending al gesleten aan het aankondigen van het afscheid van het eerste blokje. Dankjewel Rutger. In het volgende deel gaan we diep in op het hoe. Hoe kan ik dan als leider, groot of klein, met woorden die verandering te werk stellen?
Jeroen Busscher: Peoplepower, met Jeroen Buscher en Glenn van der Burg.
Glenn van der Burg: Nou, nu zeggen ze ineens wel Usher. Die anderen zei Buscher. Maar goed. Ik zit hier met Rutger Mollé van Speak to Inspire. En we hebben het over de kracht, de veranderkracht van woorden. Rutger, ik kwam je tegen op Twitter. Er was een rel. Eventjes heel kort gezegd, er werd een rekening ergens aangetroffen van jullie bedrijf. Jullie hadden Sigrid Kaag geholpen en een rel op internet. Hoe gevoelig is het eigenlijk voor leiders om zich te laten helpen?
Rutger Mollee: Nou, eigenlijk niet. Sigrid gooit haar rekeningen gewoon zo het raam uit, bedoel je? Nou, ik geloof niet dat zij dat zelf gedaan heeft. Het was inderdaad een relletje. Iemand had dat gelekt, denk ik. Ik weet het fijne niet van.
Kijk, in de basis, wij praten eigenlijk nooit wie onze klanten zijn. Dus dit is voor ons een beetje pijnlijk.
Glenn van der Burg: Ja, eentje weten we er nu, Rutger.
Rutger Mollee: Maar ik vind dat het is ons vak en leiders moeten zich laten coachen. En dat is wel grappig, want we begonnen deze uitzending met waarom ben ik nou begonnen met dit vak? En ik zag mensen die worstelden op het podium. Om hun boodschap helder over te brengen. En ik dacht, toen wij met Speak to Inspire begonnen, je gaf mij daar alle kudos voor, maar mijn collega Huub Hudig is de echte geestelijke vader van Speak to Inspire.
Toen dacht ik, ik ga nu in mijn coachruimte die mensen aantreffen. Maar wat blijkt nou? Dat mensen die echt zo staan te stutteren, die zoeken ons niet van natuur op. De mensen die bij ons komen, kunnen vaak al best goed presenteren, maar hebben een enorme drive om nog beter te worden. En die mensen die het niet kunnen, die denken dat ze het goed doen, of die doen het niet vaak genoeg om erin te investeren.
Nou, soms komen ze ons wel tegen in een programma wat hun bedrijf aanbiedt. We doen individuele coachings en we doen groepstrainingen. Dus we komen ze zeker tegen. Maar het zijn niet de mensen die ons één op één vanuit het persoonlijk opleidingsbudget opzoeken. En ik zie opvallend veel leiders die dat wel doen, omdat ze heel erg de mindset hebben. Ik moet altijd beter worden op elk terrein.
Jeroen Busscher: Oké. En dan? Dan krijg je met grote ego's te maken. En zeg maar beroemdheden heb je ermee te maken, top van bedrijfsleden, politiek, entertainment kan ik me voorstellen. Speelt het ego een grote remmende rol in het beter worden in sprekers? Zijn mensen niet te snel bezig zichzelf geweldig te vinden?
Rutger Mollee: Nou, dat kan een van de belemmeringen zijn voor jou om een goed spreker te zijn. Nou, voor jou hoef je er niet meteen bij te zeggen.
Jeroen Busscher: Nou, ik vind het wel fijn dat iemand het nou ook zegt. We zijn hier met Rutger.
Dames en heren, wij luisteren naar Rutger Mollee.
Rutger Mollee: Nee, ik bedoel in algemene zin, meneer Büscher. Dat kan een probleem zijn. We zetten allemaal maskers op als we op zo'n podium klimmen. En een van die maskers kan de strijder zijn. De man met het grote ego die eigenlijk over zijn zaal heen praat, geen verbinding maakt. Dat kan een belemmering zijn. Als je daar in de training achterkomt, dan weet je ook als coach waar je aan kunt werken.
Jeroen Busscher: Nou ja, de honderd dollar question, maar die zag je aankomen. Wat zijn dan de belangrijkste dingen die je fout zien gaan? Wat zijn de belangrijkste tips?
Rutger Mollee: Nou, weet je waar het mee begint, Jeroen? Ik heb nu de afgelopen tien jaar heel veel aan mensen in trainingen gevraagd. Wie van jullie heeft er ooit op z'n middelbare school of tijdens z'n studie geleerd gekregen hoe die een goed verhaal moet opbouwen? Ja, dat is bizar.
Jeroen Busscher: Bizar.
Rutger Mollee: En er is niet één opleiding in Nederland waar dat op de agenda staat. Terwijl het zo'n impact op je carrière kan hebben. Toonheelschool misschien, maar dan ben je er wel, toch?
Jeroen Busscher: Ja, dat niet eens.
Rutger Mollee: Daar leren ze je spelen, maar hoe je daar echt een speech op houdt, dat is toch echt iets anders. Dus wat we massaal aan het doen zijn, is we zeggen tegen mensen. Hé, ik hoor dat jij een stem hebt. Klim even op dit podium om voor 500 mensen 20 minuten te gaan praten. En ik draai het wel eens om, zeg ik, nou Glenn ik zie dat jij tien vingers hebt, daar staat een vleugel, ga jij even twintig minuten wat spelen voor vijfhonderd mensen? Dan zou jouw eerste reactie zijn, nou sorry Rutger, maar ik speel geen piano, dus die laat ik even aan me voorbij gaan. En we laten ons toch massaal voor die groep sturen. En als dat dan niet goed gaat? Dan zie je dus dat mensen daar echt beschadigd raken.
Dus het aanleren van mensen, hoe doe je dat eigenlijk? Wat gebeurt er eigenlijk tussen jou en je publiek? Dat is voor heel veel mensen al zo'n aaienopener. Dat ze zeggen, oh, er zit gewoon een model achter. Er zit gewoon een manier achter. Ik kan dit gewoon lezen. Ik kan de dingen die ik wil vertellen eigenlijk gewoon in een soort blokjes zetten. En dan wordt het al beter.
Nou, vertel eens, wat moet ik doen?
Rutger Mollee: Nou, de eerste fase van een speech gaat eigenlijk om de aandacht van je publiek krijgen. Dus je zult iets moeten doen om je publiek te verrassen. Mijn naam is dit en dat. Ik doe dat en dat. En ik heb drie bloedjes van kinderen en mijn functie is heel interessant. Het is leuk dat je die noemt, want dat is inderdaad negen van de tien keer hoe mensen openen.
Jeroen Busscher: Ja, dan vinden ze het wel helemaal mooi als je zeg maar aangekondigd hebt als dagvoorzitter. Dan gaan ze het herhalen. Dan heb je aandacht aan besteden. Maar in hun presentatie staat wel in het eerste slide wie ben ik. Dus dan gaan ze het toch een keer vertellen.
Rutger Mollee: Ja. Nee, dus verzin iets. En dat kan een voorwerp zijn wat je meeneemt het podium op. Het kan een opzienbarend feit zijn. Het kan een persoonlijk verhaal zijn. Het kan van alles zijn. Heel belangrijk. Het moet een link hebben met je latere oproep.
Dus een verrassing, die zit helemaal aan het begin. Een leuke anekdote, net voor de pandemie mocht ik een neuropsychologe coachen. Daar heb ik er ook een zo. Oh leuk, dan gaan we uitwisselen.
Wil jij beginnen anders met je anekdote? Nee, jij was aan het woord. Nou, en zij mocht een verhaal vertellen op een conferentie voor marketeers. We bedachten dat we haar zouden laten opkomen met zo'n kinderknikkerbaan. Zo'n veelkleurig ding, je ziet het voor je, met allemaal van die plastic banks. En bovenin gooi je dan een knikker en die rolt dan zo naar beneden en die komt in een bakje.
En ze kwam op met die knikkerbaan, zette hem op een sokkeltje, pakte uit haar mantelpakje één knikker en gooide die in de opening. En zei tegen het publiek, kijk, dit was hoe ons brein werkte in de jaren 50. Knikkertje viel keurig in het bakje. Volgens Buktesen pakt ze een hele grote karaf gevuld met 150 knikkers en goot die in één keer in die veel te kleine opening en zei tegen het publiek, kijk, dit is wat er anno 2020 dagelijks in ons hoofd gebeurt.
Jeroen Busscher: Ja, briljant.
Rutger Mollee: En het hele ding dat liep over en ze volgde een van die knikkers over het podium en zei, kijk, daar rolt jouw marketingcampagne van anderhalf miljoen. Hé, jammer. Niemand heeft hem gezien.
Jeroen Busscher: Nee, dat was onze podcast uitzending toevallig, maar goed, ga door.
Rutger Mollee: Maar goed, dit kostte haar 20 seconden en ze had directe aandacht, maar ze had ook het probleem duidelijk. Als je hem omdraait, waarom doen die mensen, weet je, ik blijf mij zo, want je gaat het waarschijnlijk over powerpoint sheets met heel veel letters hebben. Waarom ergert de hele wereld zich aan powerpoint sheets met eindeloze verhalen die je niet kan lezen en die vervolgens hoe is het mogelijk de spreker op gaat lezen en zie ik in bedrijven de helft, minstens, van de presentaties zo verlopen?
Hoe kan dat?
Jeroen Busscher: Nou, de mensen die Powerpoint gemaakt hebben, die schrappen zich ook nog wel eens achter de oren. Want die zeggen, ja, dat deel bovenwater. Powerpoint heeft een deel bovenwater en een onderwaterfunctie. Mensen zetten massaal.
Ken je dat, Jeroen? Ja, er gebeurt iets raars. Serie begint tegen Jeroen te kletsen. Ja, maar die heb ik uitgezet. Ga door.
Rutger Mollee: Nee, kijk, die onderwaterfunctie van PowerPoint is bedoeld om gewoon al je tekst in te zetten en boven zet je dan een plaatje of een woord of een kreet of iets. En onderwater zijn je aantekeningen bedoeld. Zijn je aantekeningen.
Jeroen Busscher: Ja, onder die slide.
Rutger Mollee: En vaak zeggen mensen, nee, nee, nee, ik moest echt alles op mijn slide zetten, want de slides worden nagestuurd. En dan zeg ik, ja, nee, maar daar is die onderwaterfunctie voor bedoeld. Daar zet je gewoon je spreektekst en boven water zet je beelden die voor je publiek interessant zijn. Maar het geeft gewoon steun. Het is ook wel makkelijk de avond van tevoren op de bank even de datum veranderen in die powerpoint van de vorige keer. Dus het is ook een soort luiheid. Maar het is geen communiceren.
Oh ja, mijn anekdote. Een zeer benadigd spreker die moest het podium op en die was vlak daarvoor. Hij kwam oplopen. Ik vertel alleen maar wat hij deed. Hij kwam oplopen, had een licht grijs pak aan en vanaf zijn kruis naar beneden een enorme plek in zijn broek. En hij gaat voor het podium staan en zegt, jongens, je wilt niet geloven. Ik ga vlak voor het podium even naar het toilet. Ik was mijn handen. Ik sla mijn handen uit. Moet je kijken, net of ik in mijn broek heb gezeken. Het is ongelooflijk.
Meer voor paal kan je niet staan. Dus ik heb een oproep, niet naar kijken. Oké? En het was briljant, want één, hij haalde zichzelf uit de brand, want het was letterlijk gebeurd. En gewoon door het te benoemen, was het niks ergs meer. B, was iedereen wakker? En C. Hij zette zichzelf meteen neer als ik ben een van jou. Had jou ook kunnen overkomen. Stel je voor dat het jou overkomt.
Jeroen Busscher: En het was bijna dat ik dacht, ga het volgende keer zelf ook doen. Gewoon in de wc je hele lul namaken en dan zeggen van, sorry jongens, wat gebeurde er net? Niet te geloven. Ja, mooi. En met een heel simpel middel.
Zal ik je wat vertellen? Exact dit voorbeeld kan ik vanuit de speechtheorie ook verklaren. Wat hij daar nou deed. Vertel, wat deed hij daar?
Rutger Mollee: Nou, na die verrassing zit de volgende fase en dat is de inleiding. En de inleiding die gaat over jou als spreker. Want spreken in het openbaar is een beetje een primitief dingetje. Jij mag staan als spreker en de hele zaal moet zitten. En in ons achterhoofd hebben we altijd zoiets van wat geeft hem of haar nou het recht om te staan en waarom moet ik zitten? Dus in die tweede fase, die inleiding, zul je aan de ene kant je eigen autoriteit op niveau moeten brengen. Altijd afhankelijk van jouw sociale positie ten opzichte van je publiek. Heel herkenbaar.
Ga je terug naar je oude middelbare school, heb je geen autoriteit nodig. Word je gevraagd om in Davo op het World Economic Forum te spreken. Dan willen mensen wel even weten, wie is Jeroen Busser of wie is Glenn.
Glenn van der Burg: Oh, hij is er weer. Fijn. Dit is een topjaar.
Jeroen Busscher: Ja, ik ben er elk jaar hoor.
Rutger Mollee: Dat is één. En twee is sympathie winnen. En als je teruggaat naar jouw voorbeeld. Wat deed die spreker met die vrouw op z'n broek?
Jeroen Busscher: Kwetsbaar zijn.
Rutger Mollee: Exact. Hij won de sympathie van het publiek door zich bloot te geven. Dat is iets wat leiders ook kunnen doen. Dat is een gekke combi, hè? Want je en autoriteit, dat is ook een beetje afstand, maar ook sympathie. En dat is weer dichtbij.
Jeroen Busscher: Ja. Ja, het is opscheppen door jezelf naar beneden te halen en dat is een mooie combinatie, heel herkenbaar.
En Rutger Mollee, ik weet nu al we hebben te weinig tijd met hem, gaat ons straks nog meer, veel meer vertellen over die kneepjes om mensen helemaal gek te maken met jouw woorden. En hierna gaan we luisteren naar iemand die dat briljant kan. Tot zover straks de column van Harry Starr.
Glenn van der Burg: Peoplepower, met Jeroen Buscher en Glenn van der Burg. Peoplepower, met Harry Starren. Ja, ik wilde even laten horen dat we een enorme diepteinvestering gedaan hebben in alle namen. Mooi hè?
Jeroen Busscher: Ja.
Glenn van der Burg: Jeroen, waar gaan we naar luisteren? We gaan luisteren naar de column van Harry Starren, maar voordat dat het geval is, heel kort. Lang zal ze leven. Hoera! Hoera! Hoera! Hoera! Hiep! Want Harry is hier vandaag.
Dag Harry, het woord is aan jou.
Harry Starr (Columnist): Dankjewel. Spreken in het openbaar, daar gaat het over. En ik heb mezelf