Transcript

Voice-over (Jingle): Hoe geef je richting aan verandering? Hoe maak je impact met visie, leiderschap en innovatie? Je hoort het op het podcastkanaal New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow. Hier vind je al onze programma's voor businessshapers. Met gesprekken met leiders, ondernemers en vernieuwers die hun organisatie klaarmaken voor de volgende sprong. Check je favoriete podcastplatform en abonneer je op New Business Radio. Listen Today, Lead Tomorrow.

Voice-over (Jingle): Hoe ontketen je de kracht van mensen in organisaties? Peoplepower brengt je de laatste wetenschappelijke inzichten en praktijkvoorbeelden. Over leiderschap en leren. Betrokkenheid en bevlogenheid. Inzetbaarheid en inclusie. Omdat mensen het verschil maken in jouw organisatie. Peoplepower met Glenn van der Burg.

Mireille Ollivieira (Host): In Leading People Power ga ik in gesprek met gasten die zelf de leiding nemen over hun leven en hun werk. Waar komt hun energie vandaan? Wat drijft hen? Hoe houden ze het vol? Wanneer liepen ze tegen een muur aan? En hoe braken ze daar vervolgens doorheen? In deze aflevering is het een beetje een bijzondere aflevering. We hadden een hele leuke gast uitgenodigd, maar er schijnt iets rond te waren wat corona heet. Dus die is ziek en we wensen haar natuurlijk veel beterschap. Dus we hebben een soort next best thing. Iets wat voorhanden was. De gast van deze uitzending ben ik zelf, en ik sta hier toch een beetje bibberend op mijn beentjes, want ik ben gewend om aan de andere kant van de microfoon te staan. De gast is Glenn van der Burg. Die ken je misschien wel als je vaak naar dit programma luistert. Voor mij is het ook een leuke uitsmijter voor de zomer, want dit is de laatste aflevering die we maken voor de zomer. Dan ga ik lekker een paar weken niks doen. Of tenminste, niet achter een microfoon staan. Fijn dat je luistert naar Peoplepower!

Mireille Ollivieira (Host): Nou Glenn, fijn dat je er bent. Dankjewel dat je mijn gast bent vandaag. Wat maakt dat je voor mij hier bent? Waarom ben je gekomen? Waarom hebben we dit zo afgesproken?

Glenn van der Burg (Gast): Heel graag, voor jou doe ik dat. Omdat ik je een leuk mens vind, dat helpt. Omdat ik denk dat jij mij interessante vragen gaat stellen. Omdat ik me ook met dit onderwerp bezighoud, dus ik vind het leuk. Ik doe een beetje alsof het allemaal moet en dat ik er tegenzin in heb, maar dat is niet waar. Ik vind het leuk, want als je ineens presentator bent, is het je taak om vragen te stellen en ik vind het ook weleens leuk om wat te vertellen.

Mireille Ollivieira (Host): Ik ben benieuwd. Toen mijn gast uitviel dacht ik: wie is Glenn nou eigenlijk? Wat weet ik eigenlijk van jou? Anders dan de manier waarop wij bij elkaar zijn gekomen, waar ik zo meteen iets over ga vertellen, want dat vind ik een bijzondere manier van leiderschap. Vanuit jouw bedrijf hebben jullie een oproep gedaan: we willen een ander type presentator. Wie kent er iemand? Dat is een laagdrempelige manier van zoeken. Dus: zou je willen vertellen wat jou typeert en kenmerkt als mens, maar vooral ook als leider?

Glenn van der Burg (Gast): Het eerste boek dat ik schreef, Boven het maaiveld, daar ben ik zelf het leidend voorwerp. Je gaat met mij mee op reis vanaf het moment dat ik het niet meer wist. Dat boek begint bij: ik zit op de bank en kijk de zevende aflevering Grey's Anatomy op een maandag terwijl ik veel werk te doen had. In een tijd zonder Netflix, dus ik moest er moeite voor doen. Waar ik achter ben gekomen, mede door dat boek en het werk dat ik aan mezelf heb gedaan: een van mijn belangrijkste kenmerken is hoop. Ik heb ooit zo'n oefening gedaan met heel veel woorden om je kernwaarde te vinden. Ik kwam op optimistisch, humor, vrolijk. Ik had die woorden onder elkaar gezet en dacht: ik ben een clown, ik moet een rode neus op. Ik werkte toen samen met hoogleraar Arjo Klamer en vroeg hem: wat is dat met die waarden? Hij zei: als je het terugbrengt naar de essentie, blijven er zeven over. De vier kardinale deugden van de oudheid en drie vanuit het christelijk geloof: geloof, hoop en liefde. Bij hoop dacht ik: ja, ik heb altijd een nergens op gebaseerde oergevoel dat het wel goed komt, dat je er altijd wat van kan maken. Dat typeert me. Ik vergeet gedoe ook gewoon. Als je daarover nadenkt en leest, kom je erachter dat je daarmee gezegend bent. De helft van je geluksgevoel komt door je genen. Ik heb fijne blije eigen meegekregen.

Mireille Ollivieira (Host): Herken je dat in je familie? En wie is je moeder?

Glenn van der Burg (Gast): Mijn vader zeker. Voor Boven het maaiveld had ik veel leiders gesproken en als je doorvraagt naar waar hun energie vandaan komt, kom je bijna altijd bij het gezin uit, positief en negatief. Dus ik heb ook mijn vader geïnterviewd. Ik zei tegen hem: ik heb altijd het idee dat het wel goed komt. Hij sprong bijna op: dat heb ik ook al mijn hele leven. Dat heb ik van hem doorgekregen, in opvoeding en in genen. En mijn moeder is ongelooflijk zorgzaam, soms tot irritant toe. Dat weet ze ook, en ze gaat dit zeker luisteren. Mijn ouders luisteren veel van mijn podcasts en dan krijg ik een berichtje op LinkedIn van mijn vader: goed gedaan. Mijn moeder is zorgzaam en bijzonder. Ze groeide op in een andere tijd. We hebben het vaak over vrouwen naar de top en MeToo, maar in haar tijd was het ingewikkelder. Ze deed de moedermavo toen ik een jaar of tien was, ging werken, wat toen bijzonder was. Dat betekende dat ik met een sleutel thuiskwam. Ik woonde in een klein dorp in het westen, daar werkten niet veel moeders. Ik ging helpen met koken, aardappels schillen. Daar komt mijn plezier in koken vandaan. Alles leidt tot hoe je in elkaar zit. Mijn moeder is zorgzaam en zorgt dat het goed zit. Mijn vader heeft het gevoel dat het goed komt, mijn moeder dat het goed komt als we het regelen. Dat deel ik van hen.

Mireille Ollivieira (Host): Ik wil de luisteraars meenemen in mijn beleving van jou als leider. Ongemak door complimenten hoort erbij: leer ontspannen in het compliment. Het compliment voor jou, Glenn: wanneer het gaat over zorgen dat het goed komt en vertrouwen dat het op z'n pootjes terechtkomt, dat heb ik gezien. Jullie zochten een ander type presentator. Jij en Erik Nallinga hebben mij volledig onder de arm genomen. Binnen de kaders gaven jullie veel ruimte. Jij op de voorgrond, Erik op de achtergrond. Dat hebben jullie fantastisch gedaan.

Glenn van der Burg (Gast): Dankjewel. Ik laat het compliment binnenkomen. Ik ben benieuwd wat je geholpen heeft, want vaak heb ik het gevoel dat ik maar wat doe. Natuurlijk heb ik veel geleerd, maar ik hoor graag wat het dan is.

Mireille Ollivieira (Host): Vanuit mijn Surinaamse opvoeding krijg je duidelijke instructies mee. Dat deden jullie ook. Erik zei: dit zijn de kaders, een uitzending bestaat uit vier keer twaalf minuten, we hebben een intro, die doet Glenn, en jij bepaalt wat je met je gast wil. Ik mocht het zelf bedenken. Jullie gaven vertrouwen en helderheid. Die duidelijkheid geeft veiligheid en psychologische veiligheid. Binnen die bedding kun je uit je comfortzone komen. Jullie hebben echt aan mijn vertrouwen gebouwd.

Glenn van der Burg (Gast): Ik ben ook leidinggevende geweest en kwam erachter dat dat niet mijn beroep is. Een van mijn problemen was dat ik mensen te veel ruimte gaf en te weinig kaders. Als je denkt dat het wel goed komt, flikker je iemand met een grote boog in het diepe: zwemmen! En ik hoor het wel als ik je moet vissen. Dat ging niet altijd goed. Sommige mensen hebben kaders nodig. Dat geeft veiligheid.

Mireille Ollivieira (Host): Zullen we naar een plaatje gaan? Voor podcastluisteraars knippen we ze eruit, maar jij had iets leuks uitgekozen van Typhoon. Wat een held. En hij heeft een goede voornaam, want hij heet ook Glenn.

Glenn van der Burg (Gast): Tot zo.

Voice-over (Jingle): Betere prestaties en gelukkige mensen. Peoplepower.

Mireille Ollivieira (Host): Hey Glenn, welcome back. Hoe doe je het als er weinig hoop is of als mensen weinig vertrouwen hebben, of als ze negatief zijn?

Glenn van der Burg (Gast): Dat gebeurt. Ik moet eerlijk zeggen: bijna al mijn dierbaren leven nog, dat scheelt. De dood is definitief. Dan kun je hoop hebben, maar als je niet gelooft in een hiernamaals houdt het op. Alles heeft een schaduwkant. Mijn hoop en focus op wat positief is en wat je ermee kan, die helpen me. Ik zie het leven als een grote legodoos: je hebt niet alle blokjes, maar wel een aantal en daar kan je mooie dingen van maken. Elk moment komen er nieuwe mensen en daarmee kun je bouwen. Ik had laatst zin om muziek te maken. Ik zat mezelf in de weg, zocht bandjes in Wageningen. Toen dacht ik: ik boek een oefenruimte in Den Haag met jongens van vroeger. Ruim een uur rijden, maar nou en? We maakten drie uur muziek. Fantastisch.

Mireille Ollivieira (Host): En als mensen negatief zijn?

Glenn van der Burg (Gast): Mensen die in mijn ogen zeuren, een soort slachtoffer zijn en klagen over alles, maar niet bezig zijn met wat kan ik ermee en wat doe ik eraan, vind ik ingewikkeld. Daar kan ik niet veel mee.

Mireille Ollivieira (Host): Wat doe je dan als je er niks mee kan? Niet iedereen kan eruit stappen. Leiders in teams hebben te maken met zeurders. In die stem zit vaak een wijsheid die we nog niet goed hebben gehoord. Wat dan?

Glenn van der Burg (Gast): In groepen heb ik geleerd dat een bedrijf geen democratie is, maar de minderheidsstem is vaak wijs. De zurpiet durft als enige iets aan te kaarten. Mijn neiging is om eromheen te laveren, maar ik heb geleerd die stem te horen. Als facilitator denk ik: dit is een belangrijk moment. Ik moet diegene helpen, want die heeft iets goeds. En ook als het niet goed is, is includeren belangrijk. Het gaat me niet vanzelf af, het kost energie.

Mireille Ollivieira (Host): Dat kost iedereen energie. Hoe doe je dat concreet?

Glenn van der Burg (Gast): Ik bouw het in in de werkvorm. We klonteren samen, een paar ideeën blijven over. Dan zeg ik: we hebben nu een soort gemiddelde, maar het gemiddelde is niet het beste. Laten we stem geven aan de minderheid. Als je dat introduceert, vindt de groep het prima. Het is ongelofelijk wat mensen allemaal prima vinden als je duidelijk bent over de dag.

Mireille Ollivieira (Host): Duidelijkheid aan het begin is belangrijk. Ook je eigen integriteit: als begeleider zeggen dat je iets lastig vindt en het toch doet. Je eigen twijfel inbrengen helpt. Ontsla jezelf van perfectie. Ik ben een ex-perfectionist. In onze samenwerking heb je me vaak verteld dat het wel goed komt, dat ik me niet zo hard hoef voor te bereiden, dat ik moet luisteren en een goede vraag moet stellen. Je hebt vooral gewerkt aan mijn verwachting. Tot op zekere hoogte was ik het met je eens, maar ik dacht ook: freestylen kan als je een goede basis hebt. Die had ik nodig voordat ik kon freestylen. Nu zit ik in die fase, maar daarvoor was duidelijkheid belangrijk. In trainingen doe ik dat ook: eerst de basis goed aanleren.

Glenn van der Burg (Gast): Hoe gemakkelijker het eruitziet, hoe meer werk erin zit.

Mireille Ollivieira (Host): Ik had een paar maanden terug van jou een boek gekregen. Hoe heeft het leiderschap van Glenn in combinatie met Erik, als oprichters van People Power, met jullie visie uitgezien? Ik kreeg ruimte binnen jullie bestaande concept om er een andere draai aan te geven. Jullie maakten inclusie en diversiteit klein en tastbaar: wat heb je nodig, wat kun je toevoegen, hoe kunnen we vernieuwen? Je gaf me het boek Hoe werkt de mens?, geschreven met Rick van Baren. Ben je je ervan bewust wat je hebt toegepast bij mij of in je dagelijks leven van wat je hebt opgeschreven? Waarom wilde je dat boek schrijven? Wat zie je terug van je eigen leiderschap?

Glenn van der Burg (Gast): Korte versie: ik vind hoe bedrijven in elkaar zitten en hoe mensen daarin werken superinteressant. Werk is belangrijk voor mensen, een medicijn tegen van alles, en toch worden veel mensen er ziek en verdrietig van. Dat is raar. Ik ging veel lezen en je pelt de ui af. Eerst word je enthousiast over zelfsturing, geen managers, scrum. Dat zijn verschijningsvormen. Als je doorleest in voetnoten, kom je bij psychologen en psychologische boeken. Ik dacht: moet ik psychologie studeren? Ben geen ijverige student. Als je houvast wil in organisatievormgeving, begin je bij het onveranderlijke: de mens. De mens is een dier en evolueert langzaam. We doen net alsof mensen enorm veranderd zijn, maar ze hebben nog steeds dezelfde oerdriften en behoeften. Daar wist ik weinig van. Rick was columnist bij mijn programma. Ik zei: ik wil een handig boekje met psychologische principes. Hij zei: die bestaan niet, want alles is op spanning met iets anders. Dat zijn dichotomieën. Er zijn twee krachten waarin wij continu balanceren.

Mireille Ollivieira (Host): Je noemt er een paar in je boek.

Glenn van der Burg (Gast): Zeker. Bewust-onbewust was voor mij verhelderend. Als je jezelf beter wil snappen en je werk verbeteren, moet je daar meer van afweten. Ik zat lang achter computers te knijpen op teksten. Dat doe ik niet meer. Als er niks uitkomt, weet ik: mijn brein is nog niet klaar. Dan vraag ik: wat wil ik eigenlijk schrijven? Ik ga wat anders doen. Ondertussen gaat het brein door. Een paar uur later ben je in een kwartier klaar. En je kunt ook nog de afwasmachine uitruimen.

Mireille Ollivieira (Host): Je had ook promotie versus preventie en inclusie versus distinctie. Vooral bij die derde heb ik jullie proces gezien. Wat hebben jullie daar bewust in gedaan?

Glenn van der Burg (Gast): De oproep op LinkedIn was heel bewust. Een luisteraar, ik meen Joy Lodermassen, zei: Glenn, jullie hebben het over diversiteit en inclusie, maar het is wel erg wit bij jullie. Een paar jaar daarvoor zei iemand: te veel man. Dat namen we ter harte. Ik dacht: het is waar. Eerlijk: eerst dacht ik irritant, moeten we er ook weer rekening mee houden. In je ratio weet je dat het moet, je gevoel ook, maar je gevoel zegt ook: oh god, ook nog. Ik ben praktisch, dus ik dacht: wie ga ik uitnodigen? Ik had een te wit netwerk. Op LinkedIn zitten veel diversiteitsmensen die veel mensen kennen. Dan moet je een tekst schrijven die eerlijk is. Ik hield het bij mezelf en zei: ik heb hulp nodig, help mij.

Mireille Ollivieira (Host): In die paar zinnen hoor ik veel inclusieprincipes. Doe het samen, word je bewust van klonen, durf risico te nemen, erken dat het lastig is. Het is een politiek correct onderwerp met bananenschillen. Juist dat stukje is ook diversiteit: dat er een stem is die zegt: ik vind het geen goed idee. Waar zit de wijsheid om sommige dingen te houden zoals ze zijn? We weten dat we het ooit veranderen, maar niet nu. Includeren van de tegenstem is ook belangrijk.

Glenn van der Burg (Gast): Als je de podcast luistert moet je nu eigenlijk Spotify erbij pakken. Ik ben mega fan van de speech van Charlie Chaplin uit The Great Dictator. Die is nog steeds actueel. Zoek Paolo Nutini – Iron Sky, daar zit die speech in.

Voice-over (Jingle): Hoe ontketen je de kracht van mensen in organisaties? Peoplepower.

Mireille Ollivieira (Host): Toen we het insteek verkenden, zei je: ik wil het ook over de ander hebben. Wat bedoel je?

Glenn van der Burg (Gast): Er zijn veel zelfhulpboeken en trainingen persoonlijke effectiviteit: jij pakt het stuur en bepaalt je toekomst. Dat begint me te irriteren. Bij mij heeft het zeker zin gehad om mezelf te begrijpen. Maar andere mensen hebben mij op cruciale momenten geholpen door mij een duwtje te geven. Hoe ik boeken ben gaan schrijven, heb ik niet zelf bedacht. Liedewij van der Sluis vroeg me na één gesprek: we hebben een congres, wil je daar een verhaal over leiderschap vertellen? Ik zei ja. Dat zette iets aan. Ik ging interviews doen met leiders. Na afloop zei iemand: ga je nu een boek schrijven? Ik zei ja. Ik had een vijf voor Nederlands op de havo, maar woorden gaan meestal wel goed. Daarmee wil ik onderstrepen: jij kunt zo'n rol voor iemand anders spelen en anderen doen dat voor jou. Zij zien waar jij goed in bent en je ontwikkelruimte makkelijker dan jijzelf. Schrijf maar eens op waar je goed in bent: lastig.

Mireille Ollivieira (Host): Er is nog iets: jij moet zelf ook het risico nemen om ja te zeggen. En niet iedereen wordt gezien. Sommige mensen krijgen eerder dat duwtje dan anderen.

Glenn van der Burg (Gast): Kansenongelijkheid zou hoog op de politieke agenda moeten staan. Ik had me voorgenomen er iets aan te doen, dat heb ik nog niet gedaan en daar baal ik van. Ik was moderator bij een jeugdzorginstelling. Drie jonge jongens waren erbij. Je ziet energie en dromen. Die jongens hebben mensen nodig die een deur voor ze openen. Het gaat om een netwerk creëren voor mensen die dat niet hebben.

Mireille Ollivieira (Host): Bij Deep Democracy heet dat sharing your rank: vanuit jouw positie iets mogelijk maken voor anderen. Ook rolmodellen zijn belangrijk. Sheila Sitalsing zei: iedereen heeft een rolmodel nodig dat inspireert door er te zijn. Laten zien dat het kan. Ik ben een zwarte vrouw uit de Bijlmermeer. De meeste kinderen van mijn klas kregen een lager advies dan ze aankonden. Dat heeft te maken met beeldvorming. Rolmodellen helpen bij het durven openen van de deur.

Glenn van der Burg (Gast): Als je dit hoort en denkt: ik kan je hulp gebruiken, laat maar weten. Ik help graag. Een van de jongens die ik ontmoette gaat binnenkort een dagje met me mee.

Mireille Ollivieira (Host): We zijn er bijna. Je zegt: het moet hoog op de politieke agenda. Wat is je oproep aan mensen die niet in de politiek zitten? Wat kunnen we zelf doen in het klein?

Glenn van der Burg (Gast): Zorg dat je dichterbij komt. Als je zelf kansrijk bent, zijn er in je omgeving vaak weinig mensen die weinig kansen hebben. We zitten in bubbels. Yink is een mooie organisatie die jongeren en bedrijfsleven verbindt in mentor-coachrelaties, twee kanten op. Je kunt ook gewoon een school binnenlopen. Zelf moeite doen. Uit je comfortzone komen. De deur openzetten en erkennen: ik zit in mijn bubbel en ik wil dat die groter wordt.

Mireille Ollivieira (Host): Van beide kanten trouwens. Mentoring is niet alleen van de welbespraakte, ervaren begeleider naar de ander. Er zit andere ervaring aan de andere kant die jij niet hebt. Je kunt van elkaar leren. Iemand met een andere achtergrond kan ook jouw mentor zijn en een rolmodel. Zo leer je wat er in die andere bubbel gebeurt en wordt je eigen bubbel groter. In plaats van alleen maar: ik help die jongen, kijk eens hoe goed ik ben. Beide bubbels worden groter.

Glenn van der Burg (Gast): Totdat het één bubbel is. Ideaal. Dan wordt het één grote pinica oase. Dat is een droom voor de toekomst. Uiteindelijk komt het allemaal goed.

Mireille Ollivieira (Host): Thank you so much, man.

Glenn van der Burg (Gast): Jij dank. Ik vond het bijzonder leuk, Mireille.

Mireille Ollivieira (Host): En jij bedankt voor het luisteren. Wij gaan met zomereces, maar mocht je alle 479 andere afleveringen nog niet geluisterd hebben, dan heb je nog even wat te doen. Je vindt ze op onze website en op alle podcastkanalen. Als je dit een leuke show vindt, geef sterretjes, een duimpje, volg of laat een review achter. Dat helpt ons om meer mensen te bereiken en organisaties mensgerichter te maken. Dankjewel, ik heb met plezier een half jaar Peoplepower gemaakt. Even zomerreces, even in de hangmat, en na de zomer gaan we verder. Doei!

Voice-over (Jingle): Meer afleveringen vind je op peoplepower.radio en jouw favoriete podcastapp.