Transcript

Voice-over (jingle): Hoe ontketen je de kracht van mensen en organisaties? Peoplepower brengt je de laatste wetenschappelijke inzichten en praktijkvoorbeelden. Over leiderschap en leren, betrokkenheid en bevlogenheid, inzetbaarheid en inclusie. Omdat mensen het verschil maken in jouw organisatie. Peoplepower, op Nieuw Business Radio.

Bojana Dohovski (gast-host): Wat heb jij te doen in de wereld? Welke invloed wil jij hebben in je leven? En wat is voor jou echt van belang? Mijn naam is Bojana Dohovski en in Lef en Liefde sta ik met mijn gasten stil bij verbinding met de maatschappij, het werk dat ze doen en met de mensen om hen heen. En het allerbelangrijkste, de verbinding met hunzelf. Vandaag in de studio, Annerieke Koenraads, Strategisch Programmanager Veiligheid. Annerieke baant zich een pad in de veiligheidszorg en het sociale domein. Zij staat altijd tussen de mensen waar het over gaat en kijkt dan samen waar ruimte is voor beweging en vooruitgang. Ze gelooft dat er alleen iets gebeurt als je zelf iets anders doet en dat soms gesprekken op microniveau de motor kunnen zijn voor grootse gebeurtenissen. Tessa Kramer, futurist en lector Designing the Future. Tessa is echt geboeid door de toekomst. Ze begeeft zich op het snijvlak van het weten en het niet weten. Ze gebruikt onzekerheid als springplank voor vernieuwing. Ze is erachter dat het juist gaat om het durven stellen van hele basale vragen. Vragen die zo simpel zijn dat ze dikwijls worden overgeslagen. Nou, laat dit nou net zoiets zijn wat ik heel graag doe bij Lef en Liefde. Fijn dat je luistert.

Voice-over (jingle): Betere prestaties en gelukkige mensen. Peoplepower.

Bojana Dohovski (gast-host): Ik heb even nagedacht over toekomst, Tessa, en eigenlijk ook wel tijd die daarin speelt. In de afgelopen jaren heb ik persoonlijk heel erg het gevoel dat de weken me om de oren vliegen en dat tijd door mijn vingers glipt. Ik probeer al enige tijd zo bewust mogelijk mijn agenda in te delen en ook echt er te zijn. Ik las dat je je tijdsbeleving kunt verlengen door zoveel mogelijk onverwachte momenten te creëren, nieuwe herinneringen aan te maken waardoor de tijd wat langzamer voelt. Ik dacht: dat is ook wel de reden dat ik dit programma heb gemaakt, want het dwingt mij om hier te zijn en in het moment te zijn. Vanochtend dacht ik: mooie reflectie. Hoe kijk jij naar tijd, Tessa, als je het over de toekomst hebt en überhaupt?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Sowieso is de toekomst heel erg verbonden aan wat er al was, aan de geschiedenis. De reden dat ik zo geïnteresseerd ben geraakt in de toekomst, was op de middelbare school in een les geschiedenis. Ik kan me herinneren dat ik heel trots was op de Gouden Eeuw, geïnspireerd door de culturele voorspoed. Jaren later kwam ik erachter: oh, deze Gouden Eeuw was maar voor een paar mensen heel goud en voor de rest helemaal niet. Ik realiseerde me: doen wij dat ook met de toekomst, dat soort verhalen vertellen? Voor mij is de toekomst geen plek. Ik heb wel een kleine existentiële crisis gehad: ben ik alleen maar in die toekomst? Ik realiseer me: nee, wat ik doe is met toekomstwerk mensen helpen om in het heden, juist nu, meer geïnformeerde besluiten te nemen. Meer handelen in het nu, bijvoorbeeld door met elkaar een gesprek te voeren en op basis daarvan met minder angst door te kunnen.

Bojana Dohovski (gast-host): Betekent dat voor jou dat je dan ook bewuster omgaat met de momenten dat je de gesprekken hebt, het onderzoek doet of alles wat op je pad komt?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ik ben net zoals jij overgeleverd aan het systeem van meetings, belletjes, continu afgeleid zijn. Het speelt breder en ik ervaar het zelf. Wat ik probeer te doen: elke maandagochtend, tussen 9 en 10, plan ik een uur om naar mijn week te kijken. Wat vind ik echt belangrijk deze week, waar wil ik mijn aandacht op vestigen? Voor mij was dat vandaag deze radio-uitzending. Dat heeft effect op hoe ik deze uitzending benader: ik ben op tijd, ik ben er helemaal, mijn telefoon staat uit. Dat helpt me om af en toe uit te checken uit die rat race.

Bojana Dohovski (gast-host): Ja, ik herken dat. En jij, Annerieke? Herken je dat?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Hoe ik tijd ervaar? Ik ben een totale chaoot. Ik zou eigenlijk het antwoord van Tessa willen geven, maar de werkelijkheid is dat ik hier aankom met een bezweet hoofd, een halve tas open. Volgens mij ligt mijn zonnebril nog in de auto. Voordat ik wegreed, nog net een lakje over mijn nagels gedaan omdat het afgebladderd was, blowers aan om het te laten drogen. Voor degene die dit wil uitproberen: je moet alles aanhebben en een sleutel in je contact, anders werkt het niet. Zonder gekheid: er zijn twee dingen die de afgelopen jaren expliciet zijn geworden in wat ik ervaar. Het eerste is een boek van Joke Hermsen, Stil de Tijd. Wat mij is bijgebleven: als je los bent van de tijd, dan ben je er. We zeggen wel eens tegen onze kinderen: ga je vervelen, dat is goed voor je. Daar zit nog een claim in. Ze haalt muziek aan van Einaudi, die in beginsel tijdloos is. Los van de tijd ben je echt ergens. Ik heb dat soms vertaald in ‘happy attacks’: je voelt je even heel gelukkig en dan doet verder niets ertoe behalve dat gevoel. Ik stuurde met een vriendinnetje foto’s van happy attacks. Dat is gestopt, maar nu ik dit vertel denk ik: oh, leuk, daar gaat het om. Het tweede is een gedicht van Martin Bril, volgens mij Het Kunst. De oproep daarin voor mij: je hebt momenten van klaarheid en die overvallen je. Ze zijn er soms. Stop met zoeken en ben bereid te vinden. Dat helpt om te accepteren: het is er soms en soms ook niet, en dat is oké. Ik ben gestopt met een plan van aanpak maken over in het moment zijn. Dat was de contradictie die ik bij mezelf ervoer.

Bojana Dohovski (gast-host): Zit er voor jou in die klaarheid ook ‘goed is goed genoeg’? Wat vangt jou in die klaarheid nog meer?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Dat is een gewetensvraag. Goed is goed genoeg: ik heb een enorme drive om het beter te doen. Niet om hogere cijfers te halen, maar om het goed te doen voor mezelf en mijn omgeving. Ik herken dat er soms ineens een ingeving kan invallen. Ineens zie je het, of denk je: dit is het. Ineens voel je je lekker, of lukt die vijf kilometer hardlopen. Daar geniet ik van. Er is een proces daarnaartoe en soms is zo’n moment er ineens. Dat is een soort stollingsmoment. Daarna verandert het weer.

Bojana Dohovski (gast-host): Ik benoem dat vanuit synchroniciteit: als er zaken op een plek vallen, tekens. Het ontstaat als ik ruimte neem, in tijd of omgeving: even uitzoomen en dan komt het vanzelf. Je wordt beloond als je die ruimte neemt. Herken je dat, Tessa?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Heel erg. Ik moest denken aan een eureka-moment: oh, nu zie ik het. Vaak komt dat pas na gefrustreerde dagen waarin ik niet productief was. En dan opeens, boom. Dat was nodig: even niet alles volgens het boekje doen. Je hoopt op dat eureka, maar het komt vaak als je het niet verwacht.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooi is dat, het blijft een spel met jezelf. Als we kijken in de loop van de tijd, waar ben je anders naar gaan kijken, Annerieke?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): De rol van mezelf. In Amsterdam op de Wibautstraat richting Amstelstation staat gelast: doe iets. Mooie oproep, daar begint het mee. Als niemand begint, komt er geen beweging. Tegelijkertijd, als dat altijd de opdracht is aan jezelf, word je moe. En het erkennen dat je niet altijd zelf het meest effectief bent, of dat anderen beter zijn in sommige situaties. Dat is me duidelijker geworden. Het is geen kritiek op jezelf, maar waarderen van andermans expertise. Iemand zei tegen mij in werkcontext: ik gun je meer een wipwap te zijn. Een wipwap heeft een punt in het midden; als je te dicht op dat punt zit, moet je hard werken en beweeg je weinig. Als je verder van dat punt af zit, kun je met minder inspanning meer gewicht hebben en is er beter samenspel. Met andere woorden: beweeg verder terug van het brandpunt. Je hoeft niet en het plan te hebben en het initiatief en de uitvoering en anderen waarderen en bedanken. Maak ruimte.

Bojana Dohovski (gast-host): Welke positie neem jij dan in met dat inzicht?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Ik doe dingen intuïtief. Het woord positie vind ik ingewikkeld. Zet me in een context en ik weet wie ik ben en wat ik kan bijdragen. Daarin doe ik stomme en goede dingen. Op een gegeven moment kom je tot iets waarvan je denkt: hier moet ik zijn. Dat is niet veranderd. Wel de opvatting dat ik alles moet weten en kunnen. In de wipwap-context: soms ben ik het middelpunt zodat anderen makkelijker kunnen wippen. Zeker. En ik ben ook zo’n duwer die zegt: hup, misschien kan je nog wat hoger. Dan ga ik proberen waar ik het beste kan sluiten.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooie anekdote. Tessa, waar ben jij anders naar gaan kijken?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ik ben zeven jaar bezig geweest met een proefschrift, met een diep verlangen voor een kaartje voor een feest waar ik achteraf niet naartoe wilde. Ik promoveerde mei 2020. Ik had zeven jaar lang als anker: ik promoveer bij Maastricht University in de aula. Toen kwam corona; ik was de eerste groep die thuis moest promoveren, zelfs zonder paranimfen. In mijn eentje in mijn keuken, achter een stapel boeken die naar mijn huis waren gestuurd, die ik handmatig naar iedereen moest toesturen. Daar ben ik gepromoveerd, op mijn computer. Het was de beste dag van mijn leven. Het maakte niet uit of ik in de aula stond of in mijn keuken. Dat was interessant. Ik zag: wetenschap is niet de heilige graal om de problemen van deze tijd op te lossen. Er is meer nodig. We need to level up. I need to level up. Het gaat niet alleen over wat ik weet cognitief, maar ook wat ik voel en intuïtief zie: daar ben ik nodig. Ik vond het mooi wat Annerieke zei over wipwap en maak ruimte; dat is ook maak ruimte voor jezelf. Wat heb jij zelf in te brengen? Als ik binnenkom spiegel ik ook de ander. Het gaat niet alleen om wetenschap; het gaat om kunsten, de mooie dingen, connectie met anderen.

Bojana Dohovski (gast-host): Heel mooi. Wij gaan zo doorpraten over hoe we dat bij de mensen om ons heen zien. Heel direct in de kring.

Voice-over (jingle): Experts en wetenschappers over de kracht van mensen in organisaties.

Bojana Dohovski (gast-host): Annerieke, jij zei net: ik heb nog een belangrijke vraag voor Tessa. Die mag je stellen.

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): We hadden het over intuïtie: ik wil het ook voelen. Wat is de waarde van intuïtie in onze toekomst? Ik voeg daaraan toe: met AI-ontwikkelingen denk ik, er is veel te vervangen, maar intuïtie niet. Hoe kijk jij daarnaar?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Verhalen over de toekomst gaan vaak over hoekige zaken als technologie. Interessant is: kun je de toekomst ook meer vanuit liefde en lef benaderen? Kan het messy zijn, een plek waar we het nog niet precies weten, waar grote verschillen nog niet vastliggen? Een plek met potentie. Intuïtie speelt daarbij een belangrijke rol, als basis.

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Hebben we daarin iets met elkaar te doen, zodat intuïtie en zachtere waarden een plek hebben in de toekomst?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Dat vind ik een uitdaging. In mijn werk richt ik de aandacht op wat meer mogelijk is aan verhalen over de toekomst. Andersoortige verhalen dan alleen AI, technologie, wetenschappelijk onderzocht. Dat is vrij nieuw, terwijl het eigenlijk oud is.

Bojana Dohovski (gast-host): Interessant, want je komt dan op impact: hoe meet je dat, wat werkt wel en niet? Moeilijk om intuïtie te onderzoeken.

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Dit is mijn grootste uitdaging. Veel mensen zeggen: de toekomst is er toch nog niet? Ik zeg: de verhalen die we vertellen zijn er al. Je kan de toekomst niet vastpakken, maar je kan er wel mee werken en je ertoe verhouden. Als we dat actiever doen met een grotere groep, niet alleen de lucky few in de top, maar veel breder, over wat de toekomst mag zijn en wat we te wensen hebben. Dat is mijn wens.

Bojana Dohovski (gast-host): Dan ga ik naar het woord tussenruimte: het verkennen van behoeftes van verschillende lagen en niet alleen de happy few. Kan ik het zo vertalen?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ja, je kan de toekomst zien als tussenruimte waar dingen nog niet ontvouwen zijn. Toevalligheid speelt daar een rol. Tegelijkertijd kan je alvast dingen inzetten of andersoortige vragen stellen. Wat werkt goed: vragen simpel houden. Bijvoorbeeld: wat doet het toe in die toekomst? Wat vinden we belangrijk? Richten we daar de aandacht op? Alleen al die vragen stellen in je organisatie kan impact hebben.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooi. Versimpelen waardoor je een gemeenschappelijk idee krijgt.

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ja, zodat iedereen kan meepraten. Waarom zouden we het zo ingewikkeld maken dat mensen denken: laat mij maar niet meepraten over AI, want daar weet ik niet genoeg van?

Bojana Dohovski (gast-host): Het klinkt ver weg en groots, en niet voor iedereen.

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ja.

Bojana Dohovski (gast-host): Als we kijken naar je eigen omgeving: is er iemand geweest waar jij een steuntje van in de rug hebt gekregen op een moment dat je dat nodig had, Annerieke?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Op heel veel momenten. Iemand met wie ik al mijn leven oploop, startte een initiatief om een boek te schrijven over sleutelfiguren in je leven. Mensen die je lang of kort kent maar een bepalende rol hebben gehad. Mooie verzameling verhalen: van de bakker tot je zus. Bij mij was het mijn dwarsfluitlerares die doorhad wanneer je niet geoefend had omdat je te lui was of omdat er iets anders met je was, en je een chocomel moest drinken. In mijn werk en persoonlijk zijn er altijd mensen geweest die naar me vroegen, me leerden kennen, moeite deden en me soms letterlijk verpoot hebben: een ander potje om te groeien. Soms zeiden ze: stop met wat je nu doet, we gaan kijken of je het hier kan. Dat is mijn drive om te doen wat ik doe: de kans vergroten dat mensen iets anders kunnen doen, ergens anders voor kunnen kiezen, een beter leven. Ik kan het niet voor je regelen, maar ik kan de kans vergroten. Dat is talloze malen bij mij gebeurd.

Bojana Dohovski (gast-host): Aan welk moment heb je het meest gehad?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Misschien aardig: ik begon bij de politie om af te studeren en geef nog les op de politieacademie. Tof dat mensen voor dit vak kiezen en zich willen opwerpen voor veiligheid. Ik hoop dat mijn verhalen hen rijker maken of anders laten kijken. Toen ik bij de politie kwam: veel geschreven en te doen. Mooie waarden: familiegevoel, voor elkaar opstaan. Nu nog steeds: wijkagenten die ik bel, die me halen, die voor me staan. Er was een clubje: een Gideonsbende. We waren besteld om in de buurten iets te doen voor de mensen. We zagen dat de politie vooral bonnen schreef en er verwijdering was van de bewoner. Met partners als woningbouw en gemeente werkte niemand samen en reed men elkaar in de wielen. Wij mochten als ploegje kijken: waar gaan we voor? Twee managers zeiden vooral: ga maar. We hadden geen kostenplaatsnummer. Dat was de beste interventie. Je moest overal kletsen en lobbyen, je hoefde nergens in een KPI. Iedereen kende je en je moest altijd onderhandelen voor geld. Als iemand meeging, dan was hij ook mee. Dat werkte fantastisch. Die twee mannen gaven leiding, gaven echt vertrouwen: ga maar. Ze gaven me een bloknacht en een pas en zeiden: doe maar. Er hing een briefje: Ervaring: je kan het ook al die jaren verkeerd gedaan hebben. Ze zeiden: je bent jong, ga maar, laat je niet uit het veld slaan door ervaring die zegt: dit hebben we al gedaan. Dat is me bijgebleven.

Bojana Dohovski (gast-host): Heb je het gevoel dat jullie dichter bij de burger zijn komen te staan?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Zeker. Dan kom je op waarden die normaal zijn en toch ingewikkeld om te doen: de buurt instappen en jezelf kenbaar maken. Ik vergeet nooit: ik begon met een onderzoekje naar afval en onveiligheid, met een SMART-vragenlijstje. Ik stond bij handhavers. Ik zei: ik heb een SMART-vragenlijstje. Eén zei: SMART, dat is toch een auto? Zo verhelderend. Hij zei: wijfie, ga jij eens mee op de veegwagen. Toen ben ik een week meegegaan. Hij had een nieuwe veegwagen en vertelde hoe het werkte, welke stoepen, welke ondernemers stoffig waren, ’s middags een broodje bal. Toen begon ik te begrijpen hoe het werkte. Zo kwamen we in contact met bewoners en zagen we gekke dingen in het systeem: handhavers liepen achter de vuilniswagen aan, dus schreven nooit een bon. Interessant: je krijgt geen interventie richting mensen dat ze iets verkeerd doen, omdat het al opgaat door de vuilniswagen. Dat soort microdingen kwamen we tegen en we maakten een stapje. Dit is wel tien jaar geleden, uit de oude doos.

Bojana Dohovski (gast-host): Herken jij dit, Tessa? Dat je een plan hebt en ergens staat en denkt…

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Zeker. Leuk, die Gideonsbende. Het steuntje in de rug is bijzonder, het laat zien dat je samen verandert en optrekt. Een week bij iemand op de kar kan zoveel meer informatie geven dan je SMART-vragenlijstje. Goed voorbeeld van onderbuik of intuïtie. Ik had dit zelf ook in het toekomstveld. Ik keek naar mensen die dit werk deden en zag een black box: iets magisch, maar ik vatte het niet. Bij Fontys Hogeschool gingen we een opleiding opzetten. Er was nog niks. We mochten doen wat we wilden. We kregen ook: ga maar, we vertrouwen jullie. Fantastisch. Dat kan enorm inspireren en motiveren. In die groep had iedereen zijn eigen rol. Ik had gevoel bij de wereld buiten het instituut. Anderen wisten veel van technologieën of maatschappelijke veranderingen. Iedereen hielp elkaar, iedereen werd beter. Een ecosysteem van jonge mensen die samen iets bouwden. Grappig genoeg ook tien jaar geleden. We worden ouder.

Bojana Dohovski (gast-host): Heb je het gevoel dat het een vijvertje is waar je op terug kunt tappen? Een warm bad?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Helemaal. Ook omdat ik daarna minder warme baden heb ervaren. Ik dacht: het is er wel, het is alleen nu even niet.

Bojana Dohovski (gast-host): Als we kijken naar het steuntje in de rug, voor jou, Tessa?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ik moest denken aan mijn partner. Ik ben 18 jaar met hem samen geweest. Hij bevraagt me kritisch. Iemand zei laatst: heb je een hee-hee-hee-relatie of een ho-ho-ho-relatie? Hee-hee-hee is continu eens zijn. Ho-ho-ho is continu in de clinch. Ik heb een hee-ho, hee-ho, hee-ho. Dat kan een enorme steun in de rug zijn. Ik word continu wakker gehouden. Bij deze man val ik niet in slaap. Ook niet na 18 jaar.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooi. Denk je dat hij datzelfde heeft met jou?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ja.

Bojana Dohovski (gast-host): Die partners mogen vaker benoemd worden. Anders wordt altijd naar de werkcontext getrokken, maar zij hebben het niet makkelijk met vrouwen zoals wij. Hoe zou je willen dat anderen jou zien, Annerieke?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Misschien plat en simpel: fijn, gezellig en een beetje humoristisch. Mijn ervaring met humor is dat je pas echt kan lachen als het oké is. Dat betekent niet dat alles pais en vree is. Ik heb ook veel geploegd in mijn leven, in werkcontext. Als het goed is, als je het hevig oneens kan zijn maar toch geconnect bent of elkaar waardeert, dan kan je ook lachen. Humor is heel belangrijk, maar vooral fijn en prettig. Dat je het goed hebt gedaan. Dat zou ik fijn vinden. Je kan bij haar terecht.

Bojana Dohovski (gast-host): Interessant, een veilige haven waarin men altijd kan aankloppen?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Ja. In werkkontext en privé: er zijn zoveel dingen ingewikkeld. Het mooiste compliment zou zijn als ik laagdrempelig ben. Met alles, niets is gek, voel je welkom. Annerieke is er wel.

Bojana Dohovski (gast-host): Dat vraagt veel van je. Waar vind je je energie?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): In muziek. Thuis maken we veel muziek met elkaar. Dat geeft plezier en verdieping, je moet fouten durven maken. Met een vriendin trek ik de natuur in, canotochten. ’s Morgens vroeg, koffiepotje mee, brandertje en oliebollen van Kor uit Weesp. Onderweg op avontuur. Dan doet het er even niet veel toe. Daar laad ik van op.

Bojana Dohovski (gast-host): We gaan zo naar jouw tapjes, Tessa.

Voice-over (jingle): Leiderschap, leren, inzetbaarheid en inclusie. De laatste inzichten hoor je in Peoplepower.

Bojana Dohovski (gast-host): In dit laatste stuk gaan we dichter op onszelf. Tessa, jij hebt nog niet gezegd: hoe zou je willen dat anderen jou zien?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ik hoop dat ik word gezien als iemand die even wat nieuws laat zien. Een luikje opent, een nieuwe wereld in. De wereld van het ongezien, iets wat we nog niet goed kennen. Het heeft iets magisch. Je weet nog niet precies welke route je moet nemen. Ik gids je daar een beetje in.

Bojana Dohovski (gast-host): Waarom is dit belangrijk voor jou?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Omdat ik zie dat het soms wel wat meer mag. Ik moet denken aan sprookjes. Als jong meisje hield ik van verhalen die me meevoerden en raakten. Dat ben ik blijven vasthouden. Ik hoop dat voor anderen te kunnen doen: een verhaal horen dat je nog niet kende en waarmee je mee kan.

Bojana Dohovski (gast-host): Ik had vorige week met iemand een afspraak die een nieuw concept introduceert: Untapped Stories, verhalen die nooit of te weinig gehoord zijn. Ik moest ook aan Alice in Wonderland denken toen ik je hoorde praten: luikjes openen van werelden die we niet kennen.

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Soms flippen we wel een beetje Alice in Wonderland. In mooie jurken.

Bojana Dohovski (gast-host): Als we naar onszelf gaan: wat hebben jullie nodig om je lef of je liefde te vergroten? Mag je kiezen. Wie eerst?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): De lef in de liefde, grapje. Als ik moet kiezen, ga ik voor lef. Lef om te durven begrenzen of iets weg te halen om het geheel te laten groeien. Je vroeg: dat vraagt veel als je als gezellig en beschikbaar wil worden gezien. Ik zou meer lef willen hebben om te zeggen: nee, zo zit het niet. Hier ben ik niet beschikbaar, hier doe ik niet aan mee. Net iets meer prikkelen of teruggeven. Heeft dat te maken met aardig gevonden willen worden? Eén van de dingen, zeker. Het liefst ja en-en. En dat ik het goed heb gedaan. Dat zit in mijn familielijn: de goede beurt, het goed doen. Soms zou ik nog een keer willen puberen.

Bojana Dohovski (gast-host): Wat ga je dan als eerste doen als puber?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Een statement. Iets wat je kan zien, maken of in de wereld kan zetten. Expressie. Zoals die woorden onder de brug op de Wibautstraat. Misschien moet ik iets gaan lassen om te zeggen: daar gaat het over.

Bojana Dohovski (gast-host): Tessa?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Moeilijke keuze. Ik heb een overvloed aan liefde, met twee jonge dochters. Dus bij mij ook lef. Lef om te gaan staan voor wat ik zie en waar ik in geloof. Ik beweeg me vooral in het onderwijs en word soms uitgedaagd om al te veel te laten zien van mijn ideeën over intuïtie en zachte waarde, de zachte toekomst. Ik word afgerekend op hoeveel mensen er kwamen en hoeveel publicaties ik heb. Ik wil daarin niet losgezongen zijn en verbinding houden met de plekken waar ik werk. Ik zou het mooi vinden als ik dat meer loslaat. Helemaal mijn eigen Li Edelkoort channelen, een bekendere creatieve toekomstdenker. Daar meer ruimte voor maken.

Bojana Dohovski (gast-host): Wat heb jij daarin nodig?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): In mijzelf een nieuw level van moedigheid. De volgende stap. Het lef-level. Dat heb ik zelf te doen. Door af en toe te struikelen en het te proberen of per ongeluk te zegevieren. Ik merk soms dat ik het niet doe; dan kies ik de vertrouwde weg van publicaties.

Bojana Dohovski (gast-host): Als jij je voorstelt: je houdt een verhaal en er komt niemand. Wat gebeurt er dan?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Ik doe al veel met lef. Ik weet eigenlijk dat die zalen niet leeg blijven.

Bojana Dohovski (gast-host): Dat is vertrouwen op wat er wel is. Een bijzonder bruggetje. Want je kunt daar ook van leren. Misschien heb je een verhaal gehouden dat jij heel graag wil vertellen, en de toehoorders zijn er nog niet klaar voor.

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Dat zou kunnen. Dan is de vraag: wat is lef en wat is praktisch? En wat ligt bij jou en wat ligt in het veld van de ander? Is iemand klaar voor het verhaal? Dat is niet helemaal mijn business.

Bojana Dohovski (gast-host): Waar zouden we meer van willen in het leven? Annerieke?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Ik heb een groot en een klein. Groot: klimaat. Er staan influencers op over allerlei thema’s, maar klimaat en natuur, ons letterlijke ecosysteem, blijft struisvogelachtig. We leggen het bij individuen neer, terwijl er radicale keuzes nodig zijn. Soms worden er radicale keuzes gemaakt door bedrijven of politiek waarvan ik denk: laat dat dan bij de mensen. Dat lijkt me typisch iets wat wij kunnen oplossen. Klein: de tijd rijp maken. De tijd is niet altijd rijp; daar heb je iets voor te doen, met verschillende startpunten. In mijn werkomgeving zoeken we naar targets en meetbaarheid aan de ene kant, en menselijkheid en samenwerkingen laten ontstaan aan de andere. Voor coincidentie en samenvallen van gebeurtenissen heb je andere ruimte nodig dan volgepropte agenda’s. Het gesprek daarover gaat, we ontwikkelen taal, maar vaak met twee linkerhanden. Dat gun ik ons meer.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooie voorbeelden en totaal verschillend. Tessa?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Mooi wat je zegt over keuzes kunnen maken. Vaak worden er geen keuzes gemaakt, maar daarmee worden ook keuzes gemaakt, soms minder gunstig dan als we ja of nee hadden gezegd. Over taal: we hebben soms weinig taal om ons meer te verbeelden dan wat we nu kennen. Daar zou ik meer van willen: verbeeldingskracht en meer woorden, maar ook beelden in hoe het anders kan. Als je dat voelt, ziet en wordt geraakt, wordt het makkelijker om in beweging te komen. Voorbeeld van Epke Zonderland en zijn coach: als je het je verbeeldt, gebeurt er letterlijk iets in je lijf. Wat je kan verbeelden, kun je creëren en maken. Wat we nu verbeelden, zijn vaak negatieve zaken. Als we compassie en verbondenheid ook kunnen verbeelden, zien en voelen, dan kan het.

Bojana Dohovski (gast-host): We hebben een Alice in Wonderland-verhaal nodig over compassie. In mijn werk met jongeren in kwetsbare situaties: als hen wordt gevraagd waar wil je heen, wat wil je worden, blijft het antwoord achter omdat hun belevingswereld beperkt is. Gaan zij dan verder komen? Hoe ontsluit je dat? Het is niet voor iedereen een gegeven. Hoe gaan we dat de jongere generatie die niet makkelijk meekomt meegeven?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): Een combinatie van verhalen vertellen en kennis beschikbaar maken. Zorgen dat jongeren de kennis kunnen krijgen waarop ze zich kunnen baseren. Onzekerheid of niet weten is prachtig, dan kan je onderzoeken. Maar als je niet weet dat iets bestaat, ga je er ook nooit naar verlangen.

Bojana Dohovski (gast-host): Ik neem jongeren mee naar bijeenkomsten in mijn agenda. Ik wil ook een keer bij jou komen kijken met een van die jongeren, Tessa. Werelden ontsluiten. Fontys is ook voor een bepaalde doelgroep beschikbaar. Hoe mooi om dat te ontsluiten?

Bojana Dohovski (gast-host): Wij gaan naar het einde. Ik vond het een bijzonder mooi gesprek. Is er nog een woord dat je meeneemt en waar je in de auto over nadenkt?

Annerieke Koenraads (Strategisch Programmanager Veiligheid): Ik dacht gniffelend aan ‘micromanager’. Dat gaat over klein, over targets. Volgens mij hebben we het gehad over de micromanager die met kleine bewegingen en kleine verhalen echt iets voor elkaar kan krijgen. Misschien moeten we dat woord herladen.

Bojana Dohovski (gast-host): Ik ben blij dat je die innerlijke gedachte hebt gedeeld. Tessa, welk woord neem jij mee?

Tessa Kramer (futurist en lector Designing the Future): ‘Sleutelfiguur’. Ik had het idee dat wij alle drie sleutelfiguren zijn in onze eigen disciplines.

Bojana Dohovski (gast-host): Mooi. Dankjewel. Dit was Lef en Liefde. Dankjewel voor het luisteren.

Glenn van der Burg (host People Power): Ja, en dit was Lef en Liefde, waar je mij niet hebt gehoord, maar wel Bojana Dujovski. De afgelopen acht afleveringen heb je al gemaakt, Bojana. En ik wil je daarvoor heel erg danken, want dit was de laatste die je hoort in Peoplepower. Maar, mijn advies aan jou is om hier lekker mee door te gaan, om gewoon lekker een podcast te gaan maken. Ik ga je daarbij helpen natuurlijk, zodat het er mooi uitziet. Je hebt een mooi begin van acht afleveringen. Je hebt veel geoefend en geleerd. Ik vond het tof. Daarom doe ik dat nu en dan: dat mensen die uit een andere wereld komen, achter de microfoon kruipen. Het toffe is dat er dan andere onderwerpen langskomen. Andere taal wordt gebruikt, andere gasten komen. Practice what you preach: diversiteit in de praktijk. Dus dank je wel daarvoor. En natuurlijk ook aan alle gasten. Wil je alle afleveringen luisteren, dan hebben we een speciaal linkje op de website. Ga naar een aflevering, helemaal naar onderen, daar vind je een teken. Klik je op en dan zie je ze allemaal bij elkaar. Wat wil je nog meer? Dank je wel voor het luisteren naar Peoplepower. Meer luisteren? Ga naar peoplepower.radio en abonneer je op onze podcast.