Transcript

Glenn van der Burg (host): Ondernemerschap, innovatie, duurzaamheid. Denk vooruit. Durf te doen. Maak het verschil. Dit is New Business Radio. Listen today, lead tomorrow. Met nu Peoplepower. Glenn van der Burg. Wat bepaalt of mensen zich thuis voelen op hun werk? De meubels? De koffie? Of zijn het toch de mensen om je heen? We zoeken het vaak in grote dingen. Een teamdag. Een training. Een nieuwe kernwaarde aan de muur. En dan blijft dat thuisgevoel toch nog uit. En Malotte Smit en Esther Mollema ontdekten dat het verschil ergens anders in zit. In kleine momenten. Een blik. Een vraag. Een zin die zegt. Ik zie jou. Hun boek Micromomenten laat zien hoe je daar vandaag al mee kunt beginnen. Ook als je niet de baas bent. In de studio Emmelotte Smit en Esther Mollema, de auteurs van het boek Micromomenten. Fijn dat je luistert, naar Peoplepower. Leiderschap, leren, inzetbaarheid en inclusie. De laatste inzichten hoor je in Peoplepower. Ja, Emmelot en Esther, leuk dat jullie er zijn. Ik vind het altijd handig om een beetje context mee te geven voor de luisteraars. Als ze denken van, hé, maar dit klinkt wel heel erg amicaal. Dat klopt, want wij zijn vrienden. Wij wonen in hetzelfde dorp. En sterker nog, Emmelot is de dochter van Esther. Dus dan als je dan denkt, hé, wat gebeurt hier tussen deze mensen? Nou, daar komt het door.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En we hebben dit weekend nog even contact gehad over dingen die in jouw leven gebeuren.

Glenn van der Burg (host): Zeker, ja zeker. Absoluut. Kortom, toen ik hoorde dat jullie samen een boek gingen schrijven en hadden geschreven, want het is ondertussen uit, dacht ik nou dan moet je zeker langskomen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja dat vond ik ontzettend leuk dat je gelijk aan ons dacht.

Glenn van der Burg (host): Ja natuurlijk.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Dankjewel voor de uitnodiging.

Glenn van der Burg (host): Maar hoe vaak gebeurt het dat moeder en dochter een boek schrijven samen?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, dat is natuurlijk ook heel apart. Maar ja, het was wel een geweldige reis natuurlijk die we samen hebben doorgemaakt. We delen natuurlijk die passie van verbinding en dat we dat dan ook samen hebben mogen verwoorden tot een boekje, dat is natuurlijk echt geweldig.

Glenn van der Burg (host): Waar begint zoiets eigenlijk, Hester?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Eigenlijk was ik nou licht gefrustreerd als ik het zo mag noemen.

Glenn van der Burg (host): Dat is altijd een goed begin, hè?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Nou, dat ik eigenlijk veel trainingen geef over het gebied van liefde, zijn en inclusie. En dat ik het wilde altijd afsloten met de kleine dingen die je net iets beter kunt doen. Dus dat ik mensen kleine tips mee gaf, waar je niet afhankelijk was van andere mensen. Geef meer complimenten, maak meer ooggroentrek, leg je telefoon eens echt weg. Maar dat ik eigenlijk best gefrustreerd raakte als ik dan daarna weer terug was, bijvoorbeeld bij die mensen, dat ik zei, nou, welke van die suggesties zijn dan gelukt? En dan zak een iemand in de zaal van 100 een vinger omhoog. Nou, daarvoor heb ik het gewoon echt niet gedaan. En dat ik elke keer dacht, waarom lukt dat dan niet? Waarom mag ik wel terugkomen voor de inspiratie? Maar lukt het eigenlijk niet om dat dan te vertalen naar de echte werkvloer? En toen hebben we best al wel snel bedacht, toen jij en ik samen gingen werken, dat we eigenlijk wilden leren hoe je dat dan wel doet. En toen ben jij op pad gegaan. De wereld door.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Met gewoontewetenschapper BJ Falk. En daar ben ik nu gecertificeerd in, in zijn methode. Tiny Habits is dat ook. En ja, nu zie ik gewoon gewoontes. Dat drijft echt gedrag. En dat is eigenlijk, ons hele gedrag bestaat natuurlijk uit gewoontes. Dus als je ervoor kan zorgen dat de dingen die je graag wil, je intenties, kan veranderen in gewoontes, dan ben je binnen. En dat zijn onze micro-momenten.

Glenn van der Burg (host): Nou, daar gaan we het hele uur over kletsen. Ik merk het al, ik moet jullie afremmen, want we beginnen bij het begin. Eerst moet het altijd even pijn doen. Iedereen moet even herkennen dat ze denken, oh ja, dat is bij ons ook zo. STL loopt bij veel organisaties rond. Ik zei het al even in mijn intro, als er dan gewerkt moet worden aan dat mensen zich thuis voelen in de organisatie of engaged zijn of betrokken of bevlogen. Er zijn allemaal van die mooie termen of dat ze geluk in hun werk ervaren. We hebben ook een tijdje gehad dat we vonden dat dat belangrijk was. Dan worden er allerlei dingen gedaan. Wat zie je dan dat er gebeurt? De teamdagen en de fruit bij de receptionist enzovoorts.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Nou wat je dan vaak ziet is dat mensen geen zin hebben in nog een probleem erbij. Dus heb je bijvoorbeeld hoogziekteverzuim of andere dingen en dat ze dan dat gaan beleggen in een projectteam of bij zelfs een speciaal iemand. Daar heb je ook eigenlijk wel de grote aanwassers die bijvoorbeeld van diversiteit inclusie managers die dan op een gegeven moment zeiden nou daar ben ik dus van en nu ga ik dat helpen. Of dat er mensen waren die zeiden ja mensen willen vaak meer verbinding hebben dus doen we maar eens een keer een heel duur en groot bedrijfsfeest. Wat jij net ook zei. Of dat er allemaal dingen gebeurden waarvan we eigenlijk gewoon al in onderzoek weten dat het hartstikke leuk is. En dat mensen daar ook wel eens eventjes heel blij van kunnen worden. Zo'n dopamine momentje is dat dan. Dan denk je, jeetje wat hadden we een leuk feest. Maar drie dagen daarna, als je je leidinggevende heel vervelend tegen je doet in een overleg, ben je dat dopamine momentje alweer lang vergeten. En dat we eigenlijk zagen van, en dat ze ook nog wat ook nog doen, is het heel vaak ergens beleggen, bijvoorbeeld bij een leider. Dan zeggen ze tegen jou, jij moet je team leuker maken. Maar die leider heeft zelf ook heel veel werk, die kan soms helemaal niet alle mensen bedienen. Dus dat we zeiden van, we moeten eigenlijk het kleiner maken en laten zien dat het gewoon in elk team, elke dag kan gebeuren op alle momenten.

Glenn van der Burg (host): Het grappige is dat je dit natuurlijk best wel vaak ziet. Ik praat al elf jaar lang met allerlei mensen over hoe je organisaties inricht en vooral veel met HR mensen. En heel vaak wordt het toch wel een soort van projectmatig bedacht. De band is lek, we gaan de band plakken. En als de band dan geplakt is, dan hoeven we niks meer te doen. Maar het is geen fiets, een organisatie. Als dit nieuws voor je is, sorry alvast. Een organisatie is geen fiets. Het is een soort levend wezen van mensen en relaties en onderlinge verbanden en heel veel ervaring natuurlijk, elke dag. En ik vind dat zo opvallend dat we daar dan weer zo weinig over nadenken. En dat geldt eigenlijk voor alles. Of het nou leiderschappen is of diversiteit en inclusie of duurzaamheid. Het maakt eigenlijk al niet zo heel veel uit. Als je iets wil met die organisatie en dan kom je hier, loop je hier tegenaan.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja, en dat je dan vaak wat het automatisme wordt is, oh, voor mij nog een probleem erbij. Dus dan krijg ik bijvoorbeeld te maken met nieuwe diversiteit en inclusie managers die dat als hobby hebben, die daar ook al twee boeken over gelezen hebben. En die zeggen ja, dit ga ik nu doen. En dan zeg ik nou, wat is mijn is je plan? Nou, over twee jaren werken we allemaal heel inclusief ofzo.

Glenn van der Burg (host): En dan denk ik, nou, dat is iedereen voor. Ja, geweldig.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En ook heel veel mensen denken dan misschien wel, dat gaat je helemaal niet lukken, maar die denken wel, mooi dat jij denkt dat jij het op kan lossen, want dan hoef ik er niks meer mee te doen. Kunnen we later alleen maar zeggen, het is jou niet gelukt. Maar dat is natuurlijk waarom organisaties het willen. En wat ik zelf merk, ik weet natuurlijk ook veel over high performance en andere dingen. Dus wanneer worden daar...

Glenn van der Burg (host): Ook boeken over geschreven.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Maar wat eigenlijk zo is, is dat Dat die organisaties hebben helemaal niet van die moeilijke woorden. Leggen het ook niet neer bij een persoon. Denken ook niet dat het één feest kan zijn. Dus die hebben veel beter door dat in het dagdagelijkse moet jij en ik elkaar uitspreken, aanspreken, complimenteren, dingen mee doen.

Glenn van der Burg (host): Het is een beetje als een relatie bijna. Als je zeg maar denkt, het gaat niet zo goed in onze relatie, zullen we op vakantie gaan? Of zullen we dan chic uit eten gaan? Het gaat ook waarschijnlijk de oplossing niet zijn, denk ik.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Nee, klopt. Ja, we zijn het inderdaad. We denken dan dat grote signalen, grote symbolen het kunnen oplossen. Maar ja, dat zijn eigenlijk, zoals mijn moeder Esther net ook al zei, dat bouwt niet een reservoir dat je op voort kan bouwen. Dus daarom zijn die diners of Bijvoorbeeld ook trainingen zijn natuurlijk hele mooie momenten om bewustwording te kweken. Alleen best wel vaak slaat die bewustwording niet om in actie. Of niet genoeg in ieder geval. Dus het gaat eigenlijk juist om dat dagdagelijkse. ja, Maar dat is ook best wel een moeilijke boodschap, want dan kan je het dus ook niet weg organiseren. Je kan er niet één iemand verantwoordelijk voor maken. Terwijl ik juist denk dat de mensen die hiernaar luisteren, jullie zijn waarschijnlijk degene die hiervoor moeten zorgen. Jullie zijn managers, HR-mensen. En wij willen je gewoon heel graag helpen met mensen meekrijgen.

Glenn van der Burg (host): Laten we even kijken wat er aan de hand is. Want je zou kunnen zeggen als alles goed gaat, bij alle organisaties, dan hoeven we niks te doen. Dat is niet zo. Dus wat zien jullie waardoor je denkt van nou, dit kan nog wel zo'n oplossing van een probleem zijn?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Je moet je voorstellen dat als we een beetje groot begonnen, heel groen en groot, is, nou, hoog verloop, waar heel veel organisaties mee zitten, dat ze eigenlijk het van, ze moeten heel actief zijn op de arbeidsmarkt, maar ze verliezen heel veel goede mensen, ziekteverzuim dat te hoog is. Heel veel organisaties worstelen mee en het wordt niet minder. En nou, wat was er nog meer? Dus dat is groot,

Glenn van der Burg (host): Psyche te verzuimen is eigenlijk al best wel lang hoog. Burn-out is natuurlijk een drama, zeker bij jonge mensen. Dat vindt iedereen een soort van onbegrijpelijk en verdrietig.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En dat we dan weten dat 55% van alle mensen zitten in teams waar ze eigenlijk van zeggen dat team doet niet zoveel voor mijn geluk. Dus ik zit daar wel in. Het zijn ook geen slechte mensen, maar ze doen niks voor me. Dus dan kan je je voorstellen dat En mensen haken er af en vinden het zo vervelend omdat ze... Ze zien allemaal dingen die hun ongelukkig maken, maar ze weten ook niet dat ze werken aan het geluk van mensen. En dat vonden wij echt wel schrikbarend hoog.

Glenn van der Burg (host): Jeetje, 55 procent helemaal op.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, omdat we ook weten, je begon net al over die relaties, maar relaties tussen collega's. Het zijn veel al natuurlijk de mensen die het meest ziet van dag tot dag. Dus de relaties die je daar onderling hebt. Ja, dat zijn eigenlijk als je die nou beter zouden zijn, dan zouden we echt aan de slag kunnen gaan met die hele grote problemen. En dagdagelijks is er gewoon bijvoorbeeld aan de hand dat er een er is een onderzoek geweest dat we tussen 2020 en tussen 2005 en 2020 30 procent minder zijn gaan praten. In België zegt een vijfde van alle mensen dat ze nooit een compliment krijgen.

Glenn van der Burg (host): Oh god, dat is toch verdrietig.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Zo simpel is ons boek, Glenn. Dat je voelt van, ik kan gewoon echt het verschil maken. Ik hoef dat niet afhankelijk te zijn van iemand die daar verantwoordelijk voor is of mijn manager. Ik kan gewoon vandaag denken, ik ga gewoon in een leuke team werken en ik ga ermee beginnen.

Glenn van der Burg (host): Maar Lot, waarom is dit zo fascinerend voor jou? Want je gaat niet voor niks een training erin doen en je opleiding en weet ik veel wat allemaal.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, ik vind het gewoon zo interessant. Ik heb een hele grote sociologische interesse. Dus waarom doen we de dingen zoals we doen? Daar maak ik ook journalistiek over. En daarom vind ik het ook zo interessant. Gewoontes over wat mensen drijft, over hoe je mensen meekrijgt. Ja, dat vind ik gewoon mega interessant. En ja, ik denk ook dat we daarin te veel hebben gefocust in beleid, wat er hoger op beslist kan worden. dat iedereen het gaat doen, maar het gebeurt eigenlijk gewoon tussen mensen. Ja, people power eigenlijk.

Glenn van der Burg (host): Zo! Jij moet vaker langskomen, dat is wel duidelijk.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En ik weet nog wel dat jij een artikel schreef, wat ik zelf ook heel interessant vind, van hoe krijg je Nederland nou aan de fietshelm. Heeft natuurlijk niks met mijn vak te maken, maar het is natuurlijk wel interessant dat ik toen ook zelf dacht, Als Emerald dat snapt en dat kan bedenken, kan zij mij ook helpen met te bedenken van hoe zorg je ernaar dat een team elkaar beter complimenten geeft, eerlijke feedback geeft, zodat mensen kunnen groeien, want daar kunnen mensen ook heel blij van worden. En dan te zorgen dat die grote problemen, die eigenlijk organisaties compleet boven het hoofd groeien, ziekenhuizen, heel hoog ziekteverzuim, waardoor er nog meer mensen uitvallen, omdat ze met nog minder mensen nog meer moeten doen, Al die dingen dat je denkt van ja, het is zo simpel, maar je zit de hele tijd te wachten tot iemand anders wat doet.

Glenn van der Burg (host): Die fietshelm is overigens wel interessant. Wij hebben hier al twee keer de tweejaarlijkse verkeersveiligheidstop gehad. Hier in dit land. Die hebben wij mogen begeleiden. Dus ja, volgende keer moet je maar komen dan Emmelot. Als je ook nog verstand hebt van fietshelmen. Want dat is een van de vraagstukken die wij probeerden op te lossen. Het is jammer dat je er niet bij was.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ik vind verkeer, daar komt ook zoveel samen. Want mensen moeten zoveel rekening met elkaar houden op een heel klein stukje aarde. Ja, ik vind dat gewoon heel interessant.

Glenn van der Burg (host): Een van de mooiste voorbeelden vind ik volgens mij is dat ergens in Thailand, daar hebben ze een kruispunt en daar is niks geregeld. En de doorstroom daar is groter dan waar dan ook. Dus blijkbaar kunnen wij met elkaar. Het beter regelen zonder regels dan met stoplichten.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Dat is ook in Amsterdam bij het straatstation waar je van de pont afkomt. Dan raak ik helemaal verward daar. Maar alles loopt door elkaar. Mensen die uit het station komen. En je wordt dus voorzichtiger als je geen overzicht hebt. Dat is precies wat er nodig is.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, en wat ik ook wel heel mooi vind, kijk, verkeer is natuurlijk een plek waar veel frustratie gebeurt, maar daar is ook een plek als daar vriendelijkheid zich verspreidt. Als je bijvoorbeeld net volrang hebt gekregen, dan wordt de kans twee keer zo groot dat jij ook volrang gaat geven. Dus daar wordt ook vriendelijkheid verspreid als het maar ergens begint en dat kan jij ook doen.

Glenn van der Burg (host): Wow, kumbaya my lord. Nou, we gaan er zo over hebben hoe je dat dan kan doen, hoor je zo. Experts en wetenschappers over de kracht van mensen in organisaties. Met in de studio Emmelotte Smit en Esther Mollema, moeder en dochter. Ik zeg het dan nog maar even bij, als je halverwege inschakelt en denkt, wat hebben we nou een fietser hangen? Nou, moeder en dochter zitten in de studio. Beiden auteurs van het boek Micromomenten. Hoe was dat, Emmelotte, met je moeder een boek te schrijven? Dan moet je toch wel een goede relatie met elkaar hebben, want anders dan vecht je elkaar de tent uit.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, nou daar heb je wel gelijk in natuurlijk. Ja, het is inderdaad, je leest eigenlijk een beetje het project waar je ook over aan het schrijven bent. Dat je echt zo erachter komt, oké het is heel belangrijk dat we af en toe wat uitspreken naar elkaar. Dankbaarheid, complimentjes. En je komt er ook gelijk achter van als je een beetje in de stress zit, dan is het soms best wel moeilijk om die momenten nog te blijven creëren. Dus ja, dat was wel een uitdaging toch?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja, maar ik vond het ook heel leuk om met jou te doen, want jij was echt heel... We hadden ook wel andere expertise in dat boek wat we inbrachten. En jij was ook veel handiger met het schrijven, schrijft veel beter dan ik. En ik kon af en toe wel zeggen, Emmelot, waar gaat dit hoofdstuk überhaupt naartoe? Waar moeten we nou nog tien pagina's hierover schrijven? Want we wilden graag een handzaam, makkelijk boekje schrijven. Dat mensen in een avond het kunnen doorbladeren en geïnspireerd van raken. En dan ook nog weten hoe het moet.

Glenn van der Burg (host): En dat allemaal in één boek?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): In één klein boekje. Ja, wel een klein boekje, dat moeten we natuurlijk niet zeggen. Maar in een handzaam formaat. Ja, vind ik wel. Is het ons wel gelukt, toch?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, ik hoop het wel. We staan natuurlijk te koop bij managementboek.nl en zo, maar ik vind het eigenlijk meer een teamboek geworden en meer een gaas aan de slag boek. En dat was ook wel echt wat ons doel is geweest.

Glenn van der Burg (host): Nou, gaan wij ook aan de slag. Micromomenten, zo heet het boek. Wat zijn dat eigenlijk, Malotte?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, dat zijn de kleine signalen die je kan geven aan anderen, die eigenlijk anderen vertellen van je doet ertoe, je hoort erbij, jij bent ook belangrijk. Dus het gaat over complimenten geven, dankbaarheid, maar het gaat ook, hè, micromomenten, ik denk dat veel van micromomenten hebben te maken met vriendelijkheid, maar het gaat ook over dingen durven bevragen, twijfel uitspreken. Het gaat er allemaal om dat je dingen in 30 seconden kan uitspreken. Ze kosten je niks, alleen een heel klein beetje energie, maar ze brengen je wel veel op.

Glenn van der Burg (host): Oké, dus dat micro gaat echt over hoe lang je ermee bezig bent. Dus een micromoment is niet een koffiedate van een uur.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Nee, nee, nee. We nadrukken dat het heel klein kan beginnen. Het kan altijd groter groeien en dat hoop je natuurlijk, want met micromomenten bouw je wel andere relaties met mensen om je heen, maar het kan gewoon heel klein beginnen.

Glenn van der Burg (host): Ja, nou dan gaan we er even heel erg hoeveel per dag moet ik er uitzenden? Dus is er een soort van optimum?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Nou Glenn, hoe wij het eigenlijk aanvliegen is dat we niet zeggen je moet nu heel hard van stapel lopen, want dat gebeurt snel natuurlijk. Ik herken het zelf ook in andere dingen me beleven. Als ik opeens bedenk ik wil heel veel gaan lezen of ik wil heel gezond leven, dan ga je heel hard van stapel lopen. Maar wij denken juist dat er kracht zit als mensen het langer kunnen volhouden. En dat is waar wij met micro-momenten aan de slag gaan. Dat je mensen echt meeneemt in hoe kan het een gewoonte worden, die goede intentie, want we blijven te veel hangen in goede intenties.

Glenn van der Burg (host): Ja, want dat is de truc is, hoor ik jou zeggen, om die micromomenten, dus die kleine momenten dat je een signaal uitzendt naar iemand waarmee je werkt. Door te zeggen, hé, wat heb je dat goed gedaan? Of te zeggen van, nou, wat zie je er goed uit, is alweer wat gevaarlijker. Maar ja, als je het meent en het is gewoon vriendelijk bedoeld, waarom niet eigenlijk? Toch? We hebben je een mooie overhemd aan, Emmalotte.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Dankjewel, die klinkt super blauw.

Glenn van der Burg (host): Toch?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja.

Glenn van der Burg (host): Maar ook bedankt als iemand iets voor je gedaan heeft. Want dat is natuurlijk het grappige als je werkt in een organisatie, dan ben je altijd een soort keten van de een naar de ander. En soms vergeet je, of sterker nog, vaak vergeet je dan te zeggen... Dankjewel dat je dat hebt gedaan. Nu kan ik er weer mee verder.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Je hebt net wel ja gezegd in de overleg dat jij dat oppakte, maar jij pakt zoveel op. Is het eigenlijk gewoon niet veel te veel voor jou? Want jij wil altijd zo aardig. Hoe is het met je? Ja, hoe is het?

Glenn van der Burg (host): En dan echt willen weten?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja, echt willen weten. Dus zeggen, hé, hoe gaat het nu met jou? Hé, ik zag dat je gisteren je camera niet aan had. Is er nog iets waar ik je mee kan helpen? Het kan van alles zijn. Jij zegt meestal heel veel tijdens overleggen, maar ik hoor altijd bij dit specifieke overleg, zeg je eigenlijk veel minder. Heeft dat een reden voor jou? Kan ik je ergens bij helpen? En we zeggen eigenlijk, dat heb ik van jou geleerd, ik vind twee dingen die ik heel erg, je moet er ongeveer drie doen per dag en die moet je volhouden, zodat het een gewoonte wordt. En het hele belangrijke vond ik, wat ik van jou ook heel erg heb geleerd Emmelot, is je moet ze zelf verzonnen hebben. Dus je moet niet met je team

Glenn van der Burg (host): zeggen, we gaan nu allemaal dit doen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): We gaan nu allemaal meer complimenten geven. Je moet eigenlijk gewoon zeggen, dit is het idee en wat kan jij daarmee doen? Klopt dat Emmelot?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, dat komt ontzettend uit de gewoonteleer inderdaad. Dus dat je eigenlijk zelf aan de slag gaat met de dingen die jij wilt doen, waar jij energie van krijgt. En je kan wel bewust omgaan met wat heeft het team nodig. Maar inderdaad, mensen mogen gewoon aanhaken op hun eigen voorwaarden. En zolang je dat in de gaten houdt, is het gewoon best wel grote kans dat die micro-mensen zich gaan verspreiden. Want daar is ook hartstikke veel onderzoek naar gedaan. Maar weet je wat het ook is? Er is veel onderzoek naar gedaan, maar je weet het zelf ook. Van die kleine momenten, dat kunnen gewoon makkelijk de mooiste momenten van de dag worden. En dat groeit ook in een relatie. Dus ja, grote kracht zou ik zeggen.

Glenn van der Burg (host): En ik hoor jullie ook zeggen, Marlotte, je moet maar corrigeren of het klopt. Het moet ook bij je passen. Kijk, als jij nu hoort, ik moet meer complimenten gaan geven. En je hebt dat nog nooit gedaan. Of sterker nog, je zit je eigenlijk zo niet in elkaar. Je gaat niet zeggen, nou Marlotte, wat heb je dat goed gedaan? Dan gebeurt er niks, toch?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja, dat is ook precies elke keer wat er dan tijdens trainingen gebeurde. Dan stelde ik nou, geef me complimenten. En dan stak er iemand zijn hand op en die zei het moet wel gemeend zijn. En dan ging daar de discussie langer over dan te bedenken wat voor soort complimenten kan ik dan goed geven? Ik weet heel veel over dit. Dus dan kan ik wel zeggen, nou dat doe je met heel veel passie. Daar ben je heel professioneel in. Maar dan gingen mensen weer denken van ja, het moet wel gemeend zijn. Maar het gaat er eigenlijk gewoon om van doe het, maar als het niet bij je past, doe dan wat anders.

Glenn van der Burg (host): Ja. Wat zit eronder Emmelot? Waarom is dit zo belangrijk? Dus als je even gaat graven in hoe zitten mensjes in elkaar, de mens-dier zeg maar. Waarom vinden we dit prettig?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Verbinding is gewoon ontzettend belangrijk. We zijn hele sociale wezens. Laatst was er ook zo'n ontzettend mooi Harvard, dat grote Harvard onderzoek, dat super lang heeft onderzocht waar mensen gelukkig van worden. En dat is gewoon verbinding. Dat zijn de relaties. Dat is belangrijker dan hoe gezond je leeft. Dat is ontzettend belangrijk voor ons. En dat begint allemaal heel klein in je hoofd met oxytocine, maar uiteindelijk... Ja,

Glenn van der Burg (host): als het knuffelhormonen, toch? Als je lang genoeg knuffelt, krijg je dat ook. Langer dan 30 seconden, zeg ik al tegen mijn vrouw. Nee, langer. 40 seconden, want dan gaat het werken. Dat is wetenschappelijk aangetoond, dus moet het gebeuren.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Het is je overleving. Het is overleven. Als je in de groep zit en je voelt je daar fijn en gerespecteerd en gewaardeerd, dan voel je jezelf en kan je meer geven. Heb je 25% meer energie om aan je werk te geven of in dat team te geven. 25% meer dingen. En dat betekent eigenlijk dat een team die best wel zwaar heeft, met heel veel kleine micro-momentjes naar elkaar, heel veel lastige dingen beter aankan. Niet burn-out raken, niet ziek raken. Maar daar kan je er persoonlijk niet zoveel aan doen. Maar als je dat allemaal niet ervaart, dan schuif je naar de zijkant van die groep.

Glenn van der Burg (host): En dan krijg je een beetje eenzame, verwaarloosde mensen.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, dat is ontzettend jammer omdat je dan hoe meer je het gevoel hebt dat je niet bij de groep hoort, hoe meer je bijvoorbeeld niet meer naar de lunch gaat, dat je meer thuis gaat werken en dan ben je gewoon minder verbonden. En ik denk dat dat ook wel echt heel erg belangrijk is omdat het best wel een urgent probleem is, die eenzaamheid. Terwijl we eigenlijk ook in het moment zitten dat we heel veel aan het versnellen zijn met elkaar. Individueel is het zo dat mensen heel veel druk voelen. Dat rapport van hypernerveuze samenleving is natuurlijk geweest. We hebben prestatie, prestatie, we moeten ontzettend snel door. En organisaties ervaren dat ook met alle ontwikkelingen bijvoorbeeld rond AI en geopolitiek. En als je zo naar verbinding kijkt in organisaties en gewoon op hele korte termijn kijkt dan denk je misschien van oké we kunnen die check-in wel even skippen of het is helemaal niet zo belangrijk als mensen hun camera niet aanzetten. Maar op lange termijn is het juist zo dat die verbinding je had gered. Dat je door crises heen kan komen. Dat je meer elkaar durft te bevragen. Het is bijvoorbeeld zo dat high performance organizations die zeggen 8% meer tegen elkaar. Dus die durven elkaar echt te bevragen. Die durven ook zeggen dit rapport Dit

Glenn van der Burg (host): is gewoon heel slecht, we moeten hiermee stoppen.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Er zit al heel veel werk in, maar we moeten gewoon stoppen. En daar kom je door die verbinding met elkaar. Dus het is niet alleen voor onszelf belangrijk, maar het is ook echt een organisatie probleem.

Glenn van der Burg (host): Het grappige is dat het is een beetje mijn interview filosofie. Dus volgens mij werkt het zo dat als mensen bij mij in de studio zitten en ze voelen zich op hun gemak. Want ik ben geïnteresseerd in ze. Ik stel ze vragen. Ik ben geïnteresseerd in waar ze verstand van hebben. Dan creëer ik ruimte voor mezelf om ook de kritische vraag te stellen. Maar niet andersom. Want als je kritisch begint, dan gaan mensen in de ankers denken, zo ben ik naar jou terecht gekomen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Dan kunnen ze niet meer zo goed denken.

Glenn van der Burg (host): Nee.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Dan kunnen ze ook geen oplossing vinden voor jouw vraag op dat moment. Dan ben je het helemaal gelijk.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja.

Glenn van der Burg (host): Grappig. Oké.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En ik weet bijvoorbeeld, dat heb jij in het boek geschreven, wat ik wel heel mooi vond, dat in de scheefse gezondheidszorg mensen veel sneller beter werden als ze het gevoel hadden dat hun begeleider of verzorger wat extra's voor ze deed. Dus dat je bijvoorbeeld een klein bloemetje of wat zelfgeplukte bloemen meenam, of wat anders extra deed. Of zeiden, wil je nog een glaasje van de jus d'orange? En die mensen die in hun hoofd zijn ook bereid om meer hun best te doen voor die ander, bijvoorbeeld sneller beter te worden. Dat vind ik zelf zo grappig hoe simpel het werkt, maar dat we het eigenlijk in een organisatie, hoe groter ze zijn, hoe meer we het hebben geïnstitutionaliseerd, dat we denken dat wij hele moeilijke wezens zijn die via allemaal formules beter worden en andere dingen. En allemaal plannen nodig hebben. Gewoon een beetje aardigheid. En wat het belangrijkste is, jij die aardig bent, als ik nou ooit... Ik kijk naar jou, hoe jij interviewt. En dan ga ik bijvoorbeeld een keer iemand interviewen en heb ik jou in mijn achterhoofd zitten. En daar word ik ook aardiger van.

Glenn van der Burg (host): Het is een soort van besmettelijk eigenlijk.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Het is heel besmettelijk.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, en of.

Glenn van der Burg (host): En ze kijkt er heel blij mee, zeg ik maar. Ze kijkt er met een big smile bij, ja.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja nee, dat is natuurlijk het geweldige ervan. Dat we gewoon heel goed weten dat vriendelijkheid verspreidt. In het verkeer, in het lab, maar ook gewoon tussen mensen. Dat gaat ontzettend snel. Ik vind gewoon bijvoorbeeld een heel mooi voorbeeld, dat zijn de spiegelneuronen. Daar kan je natuurlijk niet alles aan uitleggen, maar je gaat glimlachen als je iemand anders ziet glimlachen. En niet alleen verandert je gezicht, maar ook het hersengebied wat geassocieerd is met glimlachen gaat dan ook aan. Dus we zijn eigenlijk zo sociaal, we moeten gewoon weer aan de slag gaan met waar we al heel goed in zijn volgens mij. En dat is verbinden.

Glenn van der Burg (host): Heb je een voorbeeld van zo'n moment wat iemand bijvoorbeeld zich voor heeft genomen? Zeg van oké, ik hou het simpel. Ik ga dus niet een training doen of ingewikkeld of allerlei enorme plannen schrijven. Maar ik neem me één ding voor wat ik elke dag ga doen.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, nou ik heb er eentje en die doe je misschien niet elke dag omdat je niet elke dag iemand leert kennen. Maar ik vind het ontzettend krachtig dat als je iemand leert kennen dat je op zoek gaat naar overeenkomsten in plaats van verschillen. Dus stel bijvoorbeeld wij zouden elkaar niet kennen. Nou, ze hebben best wel een leeftijdsverschil in. Je zouden ook kunnen... Je zou kunnen concluderen, oké wij hebben waarschijnlijk niks in gemeen. Terwijl we weten van elkaar, we komen helemaal uit dezelfde stad, we hebben allemaal dingen in gemeen. Maar daar zou je niet achter komen als je dat niet gaat onderzoeken met elkaar. En het kan dan zo simpel zijn dat je erachter kan komen dat je alle twee een sport heel leuk vindt. Het hoeft niet eens dezelfde sport te zijn, maar dat is een hele krachtige manier omdat dat weer zo'n goede basis legt voor de rest.

Glenn van der Burg (host): En dan ben ik wel benieuwd hoe jullie daar kijken. Ik kom wel eens mensen tegen die hebben dan zo'n neurolinguistisch programmeren, zo'n LLP ding gedaan. En ik haal ze er altijd uit. Want daar leer je ook dit soort dingen. Bijvoorbeeld de naam van de ander heel vaak noemen, Esther. Want je eigen naam, Emmalotte. Dat is het mooiste woord wat je kan horen. Want je vader en je moeder hebben die heel vaak tegen je gezegd, Emmalotte. Maar toch voelt het nep. Dus waar zit dan het verschil tussen je trainen om al dat soort dingen die we weten vanuit psychologie, sociologie, om die toe te passen, om mensen te beïnvloeden. Zonder dat je een faker wordt. En dan zeg ik niet dat alle NLP mensen fakers zijn, maar er zit ertussen dat ik denk.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Een beetje wel.

Glenn van der Burg (host): Beetje te dik. Beetje te dik erbovenop.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Esther. Dat je jezelf kiest. Dat je het zelf kiest. Dat je dus zelf, dus dat je niet leert van dus ga hetzelfde zitten als degene die tegenover jou zit. En als diegene beweegt of als diegene, NLP volgens mij, dat als diegene dan met z'n armen Dit is echt meer dat je echt uit het positieve denkt. Waar kan mijn team nou meer van gebruiken? Door opener te zijn, door meer verbinding te zoeken, door wat meer te zien hoe hard andere mensen werken. En hoe kan ik dat helpen? En dat heeft niks te maken met dat je het einddoel is. Ik wil gewoon in een fijne team werken, want dat is er. Ik wil gewoon dat mensen loyaler zijn en dat mensen iets tegenzitten. Gewoon gaan melden. Dan kan je gewoon een collega voor zijn, want dan kunnen we elkaar helpen. En dat je dat niet doet omdat je een eind vooruit vooropgezet plan hebt, maar dat je gewoon denkt ik wil het verschil maken. Er werken zoveel mensen in suffered teams die ze nul inspireren, die ze nul brengen. Dat je denkt van, dat wil ik. En de uitkomst wat er dan van komt, dat zien we dan wel weer.

Glenn van der Burg (host): Dus de basis is veel meer de ander en dan ook geïnteresseerd de ander. Want ik zit nu de hele tijd in mijn hoofd met die complimenten. Dat is zo'n ding waarvan ik er ernstig in geloof, dat zeker. Maar wat ik jullie ook hoor zeggen, het is ook vragen stellen. Het is ook vooral... Door vragen te stellen aan iemand anders, geïnteresseerd te zijn in iemand anders, te zeggen van... Je was een beetje stil inderdaad. Ik had het idee dat je een beetje stil was bij het overleg. Hoe is het met je? Dan laat je zien, ik zie jou, ik hou je in de gaten, ik let op je. You're my brother of sister, ligt er een beetje aan wie het is. En zit het daar dan niet veel meer in? Dus dat gaat verder dan een trucje.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, nee zeker inderdaad. Het is veel meer dan alleen lofbetuigingen. Want dat kan ik me ook voorstellen. Laatst hadden we nog iemand in de training die zei, ik vind het altijd zo irritant dat een manager uit de training komt dat hij opeens vijf complimenten per dag gegeven. Ja, dat is ook niet de bedoeling inderdaad. Maar het zijn alle dingetjes die je gewoon weer in 30 seconden kan brengen naar andere mensen.

Glenn van der Burg (host): Ja, nou hoe we dat lekker concreet gaan aanpakken. We hebben het al een beetje over gehad, maar straks gaan we het nog concreter maken. Dat je gewoon echt snapt dat als je deze aflevering hebt geluisterd, dat je denkt ik ga eerst nog de volgende aflevering luisteren. Die moet je ook nog luisteren, maar dat je daarna denkt oké, ik ga het gewoon doen. En hoe dat dan moet, dat hoor je zo. Hoe ontketen je de kracht van mensen in organisaties? Emmelot Smit en Esther Moller in de studio van het boek Micromomentum. Gaat het kopen vooral in uw plaatselijke boekhandel. Kun je het ook prima bestellen. Zo blijven ze bestaan. Waar ik aan sta te denken is sommige mensen kunnen dit. van zichzelf. Die zijn super atent, noemen we dat dan. Denken altijd aan anderen. Nemen altijd leuke dingen mee. Denken aan de verjaardagen. Weten precies van iedereen wanneer kinderen jarig zijn. Hoe het met de ouders is. Kortom, die hebben een soort Ik vind dat super knap, want ik ben er zelf niet zo heel goed in, maar die hebben een soort heel beeld van iemand met alles wat er gebeurt in hun leven en dan van ook nog eens een keer veel mensen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Jouw vrouw Sanne.

Glenn van der Burg (host): Mijn vrouw bijvoorbeeld. Die is daar super goed in. Het lijkt mij doodvermoeiend, want voor mij zou dat heel veel moeite kosten, maar zij kan dat heel goed.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Zij reageert ook dingen, weet je wel. Als een tweedehond iets hoort, dan reageert zij gelijk dat ze weet dat ze het weet. Alsof er iets ernstigs aan de hand is ofzo. En dan denk je, ach wat bijzonder weer dat zij dat weer van zich laat horen. Ik wil niet altijd met cadeaus te zijn, maar het gaat ook met aandacht.

Glenn van der Burg (host): Zeker, ja. Nou ja, en dan hebben we gewone stervelingen, zoals ik, die dat zichzelf een beetje moeten aanleren. Hoe leer je jezelf dit aan? En wat te helpen?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, ik vond het zelf ook heel interessant, inderdaad. Ik ben hier ook wel echt naar op zoek gegaan met het boek van, ja, hoe kan het dan? Kan iedereen het wel leren? Is dat wel zo? Maar eigenlijk is het zo, de onderzoeken zijn er een beetje verschillend over, maar 30 tot 50 procent van al je karakteregenschappen zijn al in je DNA bepaald, maar de rest is gewoon ontzettend veel ruimte. Daarom ben ik ook niet zo fan van persoonlijkheidstesten, want dan gaan we alleen maar meer aan mensen uitleggen hoe ze eigenlijk zijn, terwijl je ook aan mensen kan uitleggen, nou, zo kan je het dus ook doen. Gewoontes, ja ze zijn ontzettend interessant Glenn. Eigenlijk is heel veel wat je natuurlijk op routine doet, zijn je gewoontes.

Glenn van der Burg (host): Te veel eten, te veel drinken, het zijn heel veel van dat soort gewoontes. Die gaan heel makkelijk.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Maar ze zorgen er ook voor dat je op tijd kan komen, dat je je vrienden spreekt. Dus die drijf je eigenlijk een kant op en daar kan je zelf gelukkig ook allemaal invloed op hebben. En daar hebben we het in het boek ook veel over. En ja, je gaat eigenlijk als het ware bepalen welke micro-momenten je wil creëren en wanneer je die gaat doen. En die schakel, dat je het moment gaat bepalen wanneer je het gaat doen, dat is ontzettend belangrijk.

Glenn van der Burg (host): Noem eens een voorbeeld.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Hoe krachtig zou het zijn als jij met jezelf afspreekt dat elke keer als je iemand onderbroken hoort worden, dat je altijd terug gaat naar het punt wat diegene net wilde maken. En dat laat ook heel erg zien, het is ook niet micro momenten, we hebben het nu over organisaties, maar het kan natuurlijk ook heel erg naar buiten. Als jij op familieverjaardagen dinertjes...

Glenn van der Burg (host): Dit is wel een hele mooie, ik ontbreek je even. Dit is wel een hele mooie. Dus je zit bijvoorbeeld in een vergadering, We weten dat vrouwen meer onderbroken worden door mannen, Esther, zeg ik maar even. Ja, dat is heel naar. Dus als er dan weer zo'n kerel over een prachtige volzin van een dame heen zit, dan kun je jezelf voornemen van, oké, daar ga ik op letten. Dat vind ik interessant. Dat past ook bij mij, want dan ben ik toch een soort ridder ook. Dat is leuk. En dan op het moment dat dat gebeurt, ga je weer terug en zeg je, Esther, je begon net met dit en dit en dit en dit te vertellen, maar volgens mij was je nog niet klaar. Ik ben wel benieuwd. wat je eigenlijk wilde vertellen. En dan geef je de ruimte aan iemand, die voelt zich gezien.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En voor jou wordt het steeds makkelijker, dus je kan het steeds makkelijker doen als je het vaker doet. En voor die anderen durven op jou te rekenen, dus die denken, Glenn let daar heel erg op, dus als ik het uit de klauwen vind dan gaat Glenn er echt wat van zeggen. Dan voel ik me heel erg gesteund. En dan kan ik weer nadenken over iets wat ik voor jou kan doen bijvoorbeeld. Maar dat is het enige, dus je verbindt iets wat je goed kan aan een moment. Dus bijvoorbeeld in de vergadering let ik daar op.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, maar hoe je het echt aanswengelt is nog door het derde element, Glenn. Dit was voor mij, toen ging wel de hele wereld open. Maar hoe het gaat eigenlijk, hoe gewoontes ontstaan, is vooral door de emotie die gewoontes gedrag opbrengen. Als het gedrag zorgt voor dopamine, dan kan iets een gewoonte worden. Dan verlangt je bijn terug naar het doen van die gewoonte. Dat is ook een beetje het flauwe met slechte gewoontes. Dat die in het moment waarschijnlijk heel bevredigend zijn. Die snikker over die appel.

Glenn van der Burg (host): Zo!

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): En zo is het in sociale momenten ook, want ja, je zit in een meeting, we hebben allemaal een tijdslot waar we aan moeten houden, dan kost het misschien een beetje energie om terug te komen op dat andere punt. Met het voorbeeld waar we het net over hadden. Hoe je dat dan doet, is dat je handmatig wat dopamine kan toevoegen aan het doen van het moment, door het moment in het klein te vieren. Even je vuistballen onder tafel, een goede glimlach. Als je even tijd hebt, bijvoorbeeld even het refrein van je favoriete liedje even in je hoofd laten afspelen. Wat misschien bij jou dan weer wel goed werkt.

Glenn van der Burg (host): Oké.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Geweldig.

Glenn van der Burg (host): Dus je hebt een soort celebration moment, zoals de voetballers dat hebben. Die bedenk je dan voor jezelf en als het lukt dan denk je, yes! In een vergadering misschien een beetje raar om dan een soort Cristiano Ronaldo te doen midden in de kamer, maar zoiets dus. Maar dat helpt dan om het gevoel op te roepen van...

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Dit wil ik weer doen. Dat je die gewoontescyclus aanzwengelt. Dat je het breidt als je seert met een positieve ervaring, waardoor het weer wil gaan proberen. Interessant hè?

Glenn van der Burg (host): Ik zou dan niet elke keer een snikker eten, want dat lijkt me dan wel genoeg.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Wat grappig is, dat is natuurlijk het meeste, die focus ook aan Amerikaan. Dat zagen we in het begin, ik had er heel veel moeite mee. Dan dacht ik elke keer, oh, zo Amerikaans, weet je wel. Maar het is iets, maar je ziet ook dat Nederlanders het dan niet kunnen bedenken, van wat moet je het dan vieren. Maar in het boek staan bijvoorbeeld honderd manieren waarop je het kan vieren. En dan zeggen we niet van, nou, vieren we het? Dan zeggen we, je kan deze dingen kiezen. En dan pakken ze er altijd wel eentje, die wel bij hun past. Kan je favoriete foto even kijken op je op je scherm. Je kan even hallelujah uit je hoofd doen of je kan in je hoofd zelf hallelujah zeggen. Maar je brein is daar heel gevoelig voor en zegt lekker, doe nog een keer.

Glenn van der Burg (host): En waar ik ook aan zit te denken in dit voorbeeld, want eigenlijk gaat het ook altijd in relatie met iemand anders. Je kan natuurlijk ook, zit ik me te bedenken, extra aandacht hebben van wat gebeurt er bij diegene. Dus als je iemand een compliment geeft, dan is het waarschijnlijk het geven van die compliment als je dat niet zo gewend bent. een beetje ingewikkeld voor jezelf en heb je de neiging om een soort van in jezelf te gaan van oh mijn god ik heb het gedaan maar ik denk als je focust op degene die aan wie het compliment geeft dan zie je diegene stralen blij worden dus dat zou ook nog kunnen helpen toch?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): ja nee ontzettend we onderschatten ook de invloed van zo'n compliment enorm. We zitten eigenlijk sociaal gezien meer in de sfeer van oh maar het kan ook misgaan het compliment, kan je nog een compliment geven over iemand schoenen of niet. We onderschatten eigenlijk wat voor effect het heeft op de ander. Dat is bijvoorbeeld ook een heel interessant onderzoek vond ik over cupcakes. Dat eigenlijk mensen die een cupcake uit te delen hebben in experimenten die zeggen ja dat heeft toch gewoon helemaal niet zoveel waarde voor diegene, maar diegene vindt het ontzettend leuk als een cupcake krijgen. Dus we onderschatten eigenlijk hoeveel dat met mensen kan doen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En die mensen zijn ook weer vrijgeviger aan andere mensen als ze het om zich heen meemaken. Dus we zijn heel afhankelijk. Dus je kan echt in je eentje een revolutie beginnen.

Glenn van der Burg (host): Zo. Ja, bij mij gaat nu... Ik heb het wel vaker aan mijn luisteraars verteld. Ik leef in een soort musical. Dus als jij het over een revolutie ontkeept, dan gaat... Talking about a revolution gaat dan in mijn hoofd af, weet je wel. Zo werkt het dan weer wel.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Maar we willen eigenlijk gewoon terug naar het idee dat er geen... We vermijden totaal de woorden diversiteit en inclusie, terwijl het eigenlijk daar wel een beetje over gaat.

Glenn van der Burg (host): Ook, ja, nou, dat zat ik in mijn hoofd toen jij vertelde over dat voorbeeld van iemand die onderbroken wordt. Dan denk ik, hé, maar wacht eens even. We hebben het hier heel veel gehad, ook over de rol van mannen. Als het gaat over genderdiversiteit. Toevallig vorige week nog hadden we nog iemand over genderdiversiteit in de studio. Belangrijk, je moet een rol spelen enzo. Maar hoe die rol dan ingevuld wordt, dat is dan ingewikkelder. Ja natuurlijk, dat je op het moment dat er een keuze gemaakt moet worden tussen een man en een vrouw zegt. Nou, ik vind dat we nou eens een keer voor een vrouw moeten kiezen. Of in mijn geval bijvoorbeeld, als ik weer een studio vol met mannen heb, dat ik zeg. Hé jongens, waar zijn de vrouwen? Dit hebben we niet goed gedaan. Oké, dat kan, maar hier zit het eigenlijk veel meer in.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja.

Glenn van der Burg (host): Toch? In die dagelijkse kleine momenten dat, ja, lift je een vrouw of iemand van kleur op of laat je iemand naar beneden duwen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ja, en dat je zegt van, goh, ik wil graag D&D in het project. Ik werk met een grote klant samen, waar mensen een veel beter team zijn samenstellen, want je denkt al het eerst aan, oh, dat wil ik graag met D&D doen. En dan krijg je dan elke keer de kans. Hoe meer die mensen op je lijken, hoe snel je dat doet. Dat is ook oude, evolutionaire dingen. Maar dat mensen eigenlijk veel meer zeggen van, dat is het moment waar ik micro momenten doe, dat ik een iemands naam noem en zeg, Eigenlijk gewoon een heel leuk iemand om mee samen te werken. Of dat is iemand die verdient het echt om, net zoals al die andere mensen het ook verdienen, maar dat je dat heel goed doet.

Glenn van der Burg (host): En moet je dat dan ook nog tegen diegene zelf zeggen? Zeggen we joh, ik heb jouw naam genoemd en ik vind je hartstikke goed. Ik weet niet of je het gaat worden, want ik kan het niet.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Het hoeft niet. Ik vind eigenlijk, dan ga je een beetje brownie points te verzamelen. En als het niet gekookt wordt, ligt het dus niet aan mij.

Glenn van der Burg (host): Even naar het borst kloppen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Ik zou, ik zou, ik weet dat wat ze dan in de account misschien noemen kingmakers, die partners, kingmakers, dat zijn mensen die het vaak niet vertellen, maar wel aan het doen zijn. En mensen die er heel veel over praten, die doen vaak veel te weinig.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, maar micro-mensen zijn inderdaad eigenlijk de aanpak op die grote onderwerpen waar mensen zichzelf ook een beetje in verloren hebben. Dat mensen denken, wat betekent inclusie ook alweer? Dat het veranderd is in jargon in plaats van dat het gewoon betekent dat we gewoon met elkaar het beste van moeten maken. Dus op die manier, ja.

Glenn van der Burg (host): Ja, oké. Naar deze, dit programma, denk ik, weet ik, luisteren mensen die zich bezighouden met hoe gaat het eigenlijk met de organisatie? Hoe kunnen we de organisatie beter krijgen? Heb je nou een voorbeeld van een organisatie die gezegd heeft, oké, dit gaat over micromomenten. Dan kunnen we zeggen, hey, veel succes allemaal, maar we hebben toch iets soort van afgesproken met elkaar. Ja, bestaat dat?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, er is bijvoorbeeld een geweldig voorbeeld van Arizona State in Amerika, waar een professor, en dat is niet eens iemand geweest die daar echt een taak, de verantwoordelijkheid is van diegene. Er was vooral gewoon een professor, maar ze hield wel van een experimentje. En ze dacht, nou ik ga gewoon kijken of mensen met mij mee willen doen. En zij wist van micro-momenten, van inclusieve gewoontes. En ze heeft gewoon rondgevraagd wie op de faculteit doet mee, wil aan de slag met gewoontes om meer inclusie te krijgen. 62 mensen deden mee. Eigenlijk helemaal niet de hele faculteit, maar gewoon een enthousiaste groep ging meedoen. En ze gingen drie maanden aan de slag met gewoontes. Nou en de cijfers, die liggen er niet om.

Glenn van der Burg (host): Daar komen ze hoor.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Echt heel enthousiast trouwens erover. 50% meer inclusie, 40% meer gevoel van waardering, 38% minder stress en 53% meer energie. Ja, ze waren gewoon heel enthousiast. Het was zelf rapportage, dus misschien is het allemaal iets een beetje overdreven.

Glenn van der Burg (host): Maar wel van een universiteit toch?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Toch ja! Het is ook wetenschappelijk beschreven wat er gebeurde. Maar ik ken wel veel organisaties waar mensen eigenlijk gaan dat ze een heel groot begrip terugbrengen naar ik wil eigenlijk dat het veiliger is voor mijn mensen om te zeggen wat ze zeggen hebben. En dat ze dat kleiner maken en dat ze dan heel veel succes hebben. En ik kreeg net of ik kreeg volgens mij was het eergisteren een mail binnen van iemand die ik ergens heb leren kennen heel lang geleden. die ik niet helemaal goed ken, maar die vrouw schreef, oké, ik wil even laten weten dat mijn Mike jullie boek heeft gelezen en als CEO al twee weken micro momenten aan het toepassen is en hij krijgt fantastische reacties. Appjes, complimentjes. He is a believer and it works. Ja, maar wat ik wil zeggen is hij heeft het niet verteld aan niemand.

Glenn van der Burg (host): Hij is gewoon gaan doen.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): En dat is wat we hopen. Dat mensen niet er weer een programma van maken en weer moeilijke dingen doen, maar dat ze gewoon aan de gang gaan. En dat vind ik ook als we training hierin geven, dat mensen dat dan ook pas aan het eind snappen. Je doet het niet voor de bühne. Je doet het niet om complimenten van andere mensen te krijgen. Je doet het gewoon omdat je een heel fijn team wil bouwen.

Glenn van der Burg (host): Ja, en misschien ook wel voor jezelf. Word je er zelf ook een blij mens van?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Als je in een leuke team werkt.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, je krijgt meer energie van de mensen om je heen. Als je relaties beter zijn. Nee, dat klopt. Ja, ja, ja. En wat ik ook leuk vind om te horen van mijn leeftijdsgenoten, van mensen die dus helemaal niet zo lang werken, is dat zij, ja, je bent dan, je gaat werken en je focust heel erg. Oké, ik moet de taken zo snel mogelijk snappen. Maar eigenlijk wilde je natuurlijk ook gewoon de cultuur zo snel mogelijk overnemen. En dat is veel onbewuster gegaan. Dus mensen zijn eigenlijk aan de slag gegaan in teams, aan het werk. Maar die komen er nu achter, oh ja, het kan eigenlijk misschien ook nog wel op een hele andere manier.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Mensen nemen de cultuur van de organisatie makkelijk over. Maar je kan er ook vanaf het begin zeggen, daar doe ik gewoon niet aan mee. Ja, vraag ik Reen. Ik geef ook complimenten aan mensen die maar het onzichtbare werk hebben gedaan.

Glenn van der Burg (host): Ik praat ook met mensen die een echelon lager zitten.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Zo is het.

Glenn van der Burg (host): En die in echelon hoger zitten. Oeh, heb je met die directeur gepraat? Ja, dat is ook een mens. Dat is heel raar.

Esther Mollema (auteur Micromomenten): Mensen zijn vaak eenzamer.

Glenn van der Burg (host): Ja, daarom.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Maar je denkt misschien dat je daar heel veel durf om moet hebben, maar het zijn maar kleine zinnetjes per keer. Hele kleine zinnetjes, acties.

Glenn van der Burg (host): Wat is jouw favoriet? Welke gebruik je zelf?

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Voor mij, dat is denk ik ook wel een bewijs dat het voor iedereen anders is, ik moet meer delen van mezelf. Glenn, ingesprekken. Ik stel heel veel vragen aan andere mensen, maar ik ben er eigenlijk achter gekomen dat als je een goed gesprek met mensen wil hebben, dat je ook moet durven antwoorden en niet alleen ja goed, maar dat ik meer moet delen en dat dat ook belangrijk is voor verbinding.

Glenn van der Burg (host): Ja, oké.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Ja, mooi.

Glenn van der Burg (host): Nou, volgens mij zijn jullie niet zo enthousiast. Jij ook niet. Ik vond het super leuk dat jullie er waren. Het boek Micromoment gaat vooral maar kopen. Het ligt in de winkel. En als het er niet ligt, moet je het gewoon bestellen. Want dan bestellen ze er meestal gelijk twee. En dan ken je er één en die andere stoppen ze dan in het schap. Dat is grappiger. Zo werkt dat namelijk in de boekwinkels. Doe dat vooral. Micromomenten van Smit en Mollema, moeder en dochter. Volgens mij voor na 11 jaar en 641 afleveringen weer een unicum, want nog nooit een moeder en dochter tegelijkertijd in de uitzending gehad.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Wat een eer.

Glenn van der Burg (host): Ja toch?

Esther Mollema (auteur Micromomenten): We vonden het ontzettend leuk.

Glenn van der Burg (host): Leuk dat jullie er waren. Succes met het boek en alle andere dingen. En fijne zomer natuurlijk.

Emmelotte Smit (auteur Micromomenten): Fijne zomer, mensen.

Glenn van der Burg (host): Jij dank je wel voor het luisteren naar deze aflevering. Er zijn er nog veel meer. En je kunt ook vragen stellen aan AI Power via de website peoplepower.radio. En als je even wacht, dan staat straks ook deze aflevering erin. Dus als je nou geluisterd hebt en dacht, toch wel handig om even samenvatting te krijgen ofzo. Dan ga je naar AI Power en dan zeg je, geef even een samenvatting van de aflevering. En dan geeft hij een samenvatting. Briljant. Tot de volgende.